Bir hikaye değil bu , Ne bir hikaye , ne bir masal , ne bir kırgınlık , ne bir sinir, ne de bir öfke , Bu sadece bir adamın düştüğü imkansızlığın derin , ama dibi olan sahte kuyu , ne attığın taş sona yetişiyor , ne de dibi görünecek kadar yakın , Bir yaşamın ortasında , kimine göre kıral , kimine göre vezir , kimine Göre rezil , kimine göre çulsuz , kimine göre kimsesiz, Düzen bu be abi kimse senin nasıl yaşadığıni , nasıl yaşamaya çalıştığını , nasıl yaşıyor gibi gözükmeye çalıştığını göremiyor. Sadece bakıyorlar öyle , gözüktüğü gibi görüyorlar , istedikleri gibi bakıyorlar ve istedikleri gibi görüyorlar abi , Kimse kimsenin nasil olduğunu , nasıl hayata karşı kayıksız denizde kürek çektiğini bilemez , bilemiyor, Herkes sadece kendi ülkesinin veziri , veya kıral olupta gözükmek istediği gibi rezili. Hayatın mahkum yüzü bu ; Ne mutlu olacak sebep var hayatında , ne mutsuz edebilecek kadar zorba bir yaşantı , öyle bir haldesinizki ; ne bir çizecek kaleminiz var , ne bir çizilecek kağıdıniž sahibi olduğunuz matbaa fabrikasında¿ Acımasız bir yaşam diyoruz , ne acınacak haldeyiz , ne neşe saçabilecek kadar pozitif , Bir yolumuz var abi , ne başı belli ne başlangıcı , oysa yıllar tükendi bu sonu olmayan yolda ? Ne başlamak kolay ne bitirmek , oysa kendi yaptığın yol , bir cümle ile ! Alışmaya alışmak için alışmaya çalışıyoruz abi ,

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."