Mahallenin önünden geçerken herkesin sesini kısıp yolunu değiştirdiği o adam... Ben ona kalbimi kaptırdım. Ve bir gün, korkumu bir kenara bırakıp duygularımı söyledim. Bilmediğim şey, bazı sırların insanı susturacak kadar ağır olduğuydu. Sonra Melek abla öldü. Kimseyle derdi olmayan, gülüşüyle mahalleyi yumuşatan o kadın... İntihar ettiği söylendi. O gün mezarlık, kelimelerin bile boğazına düğümlendiği bir yerdi. Sessizliği parçalayan onun gelişi oldu. Sarhoştu. Öfkeliydi. Yıkılmıştı. Onu hep böyle görür olmuştum artık. Ağlamaya başladı. Her şeyini kaybetmiş gibi. Melek ablanın mezarının başında durdu ve herkesin içine işleyen o cümleyi haykırdı: "Ben sevdiğim kadını kaybettim lan!" O an anladım. Benim her şeyim olan adam her şeyini kaybetmişti... O günden sonra ne kalbim eskisi gibi attı ne de bu mahalle bana yuva oldu. Gitmek, hayatta kalmanın tek yoluydu. Aradan yıllar geçti. Şimdi geri dönüyorum. Çünkü yarım kalan hikâyeler, insanı nereye giderse gitsin bulur. Nilüfer & Bünyamin

"Ulan bari Polat de." dedi. Sesi yalvarır gibi çıkmış gözleri beklentiyle doluydu. "Mirza demiyorsan deme ama en azından Polat de." "Sen yengeye Elif diyor musun?" dedim alayla bir dizinin repliğine gönderme yaparak. "Sen Polat de. Gerekirse dünyadaki tüm kadınlara Elif diye seslenirim." dedi. Yayınlama tarihi: 01.05.2023

Dilhun kitabında geçen Karan ve Mavi'nin hikayesidir. Bu kitabı anlamak için diğerini okumanıza gerek yoktur. Kırdığın kalbin vebaliyle yaşar, Seni bir daha kalbine almayacağı gerçeğiyle ölürsün. Unutma; Gitmek, ihanet etmektir. Gitmek, seni aslında sevmedim demektir. Gitmek, sana adanmış bir kalbin içine acımasızca tükürmektir. Ve gitmek, En çok sen demektir. Yayınlama tarihi: 14.02.2024

Bakıyordu adam. Kara saçlarına, yeşil gözlerine, beyaz tenine, güldüğü için yanağında oluşan o ömürlük çukura... İçi yana yana bakıyordu. Hasreti ile kanayan yüreğiyle bakıyordu. Ne güzel demişti mevlana; Gönül yorulunca ter, gözden akar... Gönlünün teriyle, gözünden akan yaş ile bakıyordu. Yağan yağmur ile karışmıştı artık gözyaşları. Ama gönlü öyle bir sevda ateşi ile yanıyordu ki, o an istedi bir tek onun üzerine yağsın bu yağmur, yağsın ki söndürsün içindeki ateşi. Ama o an irkilerek kendine geldi ve iki yana salladı başını. Onun sevdasının ateşiydi bu. Varsın yaksın, kül etsin ama gitmesin kendinden. Çünkü ona dair sahip olduğu tek şeydi içindeki bu yürek yakan sevdası. Yıllardır hasretiyle kavrulduğu sevdası. Yara olan ama yâr olamayan sevdası... Kaderin üstünde bir kader vardı, Ve her şey olacağına varırdı... 🫀 *** Bir umut beklemekti onu Bir umut kavuşmaktı ona... *** Beklenmeyen Evlilik Ağa / Bekar Baba Adam Uzaktan Platonik Seven Erkek Karakter Yaralı Karakterler Annelik Dram & Soft Aşk ***

Ben boşanmış öğretmen bir babanın kızıyım. Yıllar önce, ben henüz on yaşındayken tayin edildiği Karadeniz bölgesinde aşık olup evlendi. Beni de beraberinde getirdi elbette, çünkü benim annem sorumsuz bir kadın, beni onun eline bırakmadı. Saf Karadeniz'li kadının bir kızı vardı, kendisi ablam olur Zeynep. Babam ve eşi yıllardır birbirini bulmanın huzurundan mıdır bilmem, sakin ama mutlu bir hayat yaşıyorlar. Ben lisede çıktım buradan. Ankara'da liseyi hemşirelik olarak okudum. Üniversiteyi kazanamadım, bende boş durmayayım, babamın yanına geleyim dedim, geldim. On sekiz, on dokuz, yirmi ve yirmi bir yaşlarımda buralardaydım. Sağlık ocağında yardımcı hemşirelik yaptım. O sıralarda babamın eşi Hanife annenin, ahiretliğinin asker oğluyla nişanım takıldı. Tam düğün arefesinde nişanlım olan Halil Yaman, eski sevgilisi, çok sevdiği kız ona kaçınca beni terk etti. Benim adım Tuğba, ben bu şehirden dargın gittim. Yağmurlu bir günde, onların çaylığında birlikte olmuştuk. O sarhoştu, ben aşk dolu. İkimizde nasılsa evleniyoruz dedik ve olanlar oldu. Sonra dünyam başıma yıkıldı, öyle böyle değil ama. Çok şey götürdü benden Halil Yaman ama özümü unutmayayım, çizgimden çıkmayayım diye bana kızımı bıraktı. Tuğçe sıkı sıkı tutunduğum, kendimi adadığım oldu. Ben onunla hayatta kaldım. Yoksa hissettiğim şeyle ölürdüm. Öyle buruk, öyle yamalı bir sevda.

Yıllar önce daha onlar çocukken kaderleri yazılmıştı. Aradaki düşmanlık ve söylenen toz pembe bir yalan ayırmıştı onları bambaşka bir hayata sürüklemişti. Ama berdel kararı onları birleştirmişti. İki küçük aşık berdel sonrası kavuşabilecek miydi?? ••• Ve o an Azra'nın gözünden bir damla yaş düştü. Acı içinde dönüp yanındaki adama baktı ve sadece onun duya bileceği şekilde "Üzerimdeki gelinlik değil benim kefenim Mirhan ağa" Dedi. Mirhan da aynı şekilde sadece Azra'nın duya bileceği kısık bir ses ile "O zaman cehennem'ime hoş geldin Azra hanım ağa" Diye cevap verdi. ••• Ailesine sürpriz yaparak Şanlıurfa'ya gelen Azra Neva, kendisinin yaptığı sürprizdan daha büyük bir sürpriz ile karşılaşırsa.. Başlama tarihi; 10.09.2023 Bitiş tarihi; 17.01.2025

Bir mahalle hikâyesidir.

Tek parçalık hikayeler

Her şey vaktini bekler, Ne gül vaktinden erken açar, Ne güneş vaktinden erken doğar. Bekle! Senin olan, sana gelecektir. (MEVLANA) ☆ Ve benim, milletimin, bayrağımın şerefi de gayesi de vatandı. Büyük düşüncemiz vatandı. Bizi bizi yapan vatandı. Yerden göğe, doğudan batıya; "Vatan her şeydi." ☆ 27.01.2024 💚 Dipnot: Kurguda "en az" +16 sahneler bulunmaktadır. Bilginize...

Üsteğmen Mert Alphan Özdemir & Savcı Göksu Sönmez... Onlar, geçmişlerinin en karanlık anlarında ailelerini kaybetmiş ve kalplerini duvarlarla örmüş iki insandı. Fakat kader onları yan yana getirdiğinde, birbirlerinin ruhuna dokunarak yeniden yaşamayı öğrendiler. Hadi hep beraber onların hikayesine konuk olalım ve tüm bu yaşanılanların arasında inatla filizlenen bir aşk okuyalım. 🥀🦋 "Benim yaşantım kapanacak yaralarla değil kanayacak yaralarla dolu." "Biz de kanadıkça sararız, olmaz mı?"