Onun gri kaldırımda oturup sigara içmesini bekleyen küçük kızdım ben. Bakışları bana döndüğünde 'Acaba ne için kızacak?' diye kendini korkutan Ufaklıktım ben. Gülümsediğinde ona hayran olan, onun güzelliğinden canı yanan biriydim ben. Bana sarıldığında bulutların üzerinde uçan onun Küçüğüydüm ben. Ben Su Yıldırım, Uygar Aral'ın kutsanmış olduğunu düşünen küçük kız. ★★★ 'Sigaran mı ben mi?'diye sordum, Güldü. sonra bir duman daha soludu olabildiğince.'Sigarama sebep olan sen.'dedi. ★MERVE GEZİCİ★

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."

Damarlarında akan kanın alyuvarları bile hırstan varolmuş bir balerin, yaşama tutunmasını sağlayan farahını kaybederse ne olurdu? Sahra'nın tek emeli başarılı olmak ama aynı zamanda mutluluktan mahrum kalmamaktı. Herkes birer birer giderken, tek bir kişinin varlığı ona yeter miydi? Hiç olan bir anda hep olabilir miydi? Gidenlerin ardından gelenlerle hayata tutunmak daha mı kolay olacaktı? Belki de asır milyon yılda ilk defa; gelen gideni aratmayacaktı... -Hikayenin kapağı; önyargılıların okumaması için özellikle seçilmiştir.-

Bir şarkı yarışması..Bütün dengeleri değiştirebilecek kadar önemli miydi?