- 𝐁𝐢𝐫 𝐝𝐚𝐡𝐚 𝐠ü𝐧𝐞ş𝐢𝐦𝐢 𝐛𝐮𝐥𝐚𝐦𝐚𝐲𝐚𝐜𝐚ğı𝐦ı 𝐬𝐚𝐧𝐝ı𝐦, 𝐲𝐚𝐧ı𝐥𝐦ışı𝐦... [27.09.20 #hayrankurgu #1] 22.05.2019 14.05.2020

Baturganlar yirmi iki yıl sonra kızlarını bulur. ••• Geçmiş, şimdi ve gelecek. Bu hikayede hepsi müphem. ••• Tarih: 03.08.23 Not: Hikaye içinde istismar, taciz, şiddet gibi travma tetikleyici unsurlar yer alır. Ağırlıklı olarak drama dayanır. Lütfen zorlanacağını düşünenler okumasın. Ek olarak argo, küfür, madde kullanımı gibi olumsuz örnek teşkil edecek davranışlardan dolayı 16 yaşından küçüklerin okumasını da önermiyorum.

Ben Gülizar CAVADZADE, bir günde Gülizar Algan olmuştum. Ben CAVADZADE ailesinin en küçüğü, Ablasının biriciği, Babasının prensesi, Annesinin küçüğü, ben. Bir anda 3 abi, bir ikiz ve bir kardeşim olmuştu. Hah!Unutmuşum birde anneannem ve dedem olduğunu söyleyen hanım teyze ve ihtiyar vardı.

"Yeter ama bu kadarı fazla!" sinirden gözüm dönerken Savaş abi yanıma gelip omuzlarımdan tuttu. "Yeter mi? Yüsra ben yanında olduğum sürece kimse sana yaklaşamaz." Ben onu itmeye çalışırken o daha sıkı tutuyordu. "Kendine gel, Sen benim abim değilsin kendini bu kadar kaptırma! Sen bana karışamazsın anladın mı?" gözleri kararmaya başladığında onu daha çok kızdırdığıma emin oldum. "Karışamam. Öyle mi?" inatla kafamı sallarken nasıl yola girdiğimden haberim bile yoktu... Sert Çehre ile isimli yazılan ilk kitaptır. Başlama tarihi ' 28.07.2019 '

"İyi bir kız ol ve istediğimi yap." × ağır ve küfürlü bir dil, şiddet içerikli davranışlar ve +18 sahneler içermektedir.

Bilinmezlik içinde sürüklenen hayatımı okumak istersen seni buraya bekliyorum.

Ne, yaşadığım bunca şeye rağmen güçlü mü durayım? Ben yaparım! Çünkisi ben Alina'yım! Başlama tarihi: 26 Eylül 2021

Ve ben, ruhuna bir suskunluk biçilmiş o küçük kız çocuğu. Onun için yetersiz, çok küçük olduğumu biliyordum. Tıpkı ondan başka çarem olmadığını bildiğim gibi. Kapısının önündeyim. Kapıya yasladığı heybetli bedeni, gözlerinden akan yorgunluk, her zamanki gibi siyah kumaş pantolonu, önü açık, kırışmış beyaz gömleği... bana bakarken kül olmuş gözleri öyle acımasızdı ki, avuçlarımda yıldızlarımla da gelsem, onun için, karanlığını aydınlatacak bir ışık olamayacaktım. "Ne istiyorsun, çocuk?" Çenem titremeye başladığı an, ellerimi arkamda birleştirerek parmaklarımı çevirmeye başladım. Gözlerim yaşlarla parlıyordu ve göz bebeklerim öyle kanlanmıştı ki, göz yaşlarım kan misali süzülecek gibi hissettiriyordu. "Ben..." Bana sarılmanı istiyorum. "Sadece korktum." Kabaca burnumu çektim. "Evde yalnızım. Babam işte." Kaşları havaya kalkarken, gözlerinin altındaki morluk kalbime zehrini akıttı. Onun yorgunluğu kalbimi acıttı. Derin bir nefes alıp, gözlerini çevrede gezdirdi ve birdenbire üzerime doğru eğilerek, nefesini nefesime kattı. "Korkman gereken yalnızlık değil, benim gibi kötü bir amca. Evine git, yapılacak ödevlerin yok mu senin?" "Var. Ödevlerime yardım eder misiniz, bayım?"