Mula pagkabata ay tanging ang sariling yaya lamang ang nagbabantay at nagmamahal sa akin. Madalas ay ako ang laging napapagalitan at si ate ang palaging tama. Lahat hinahambing ako kung kani kanino at parang ako pa ang kontrabida sa buhay nila. Never nila akong minahal at never akong nakatanggap ng pagmamahal kahit kanino dahil kahit isang kaibigan ay wala ako. Pero nung dumating sya ay naramdaman ko ang sayang di ko naramdaman mula nung bata ako. Minahal nya ako bilang kaibigan ng walang kapalit o pag aalinlangan. Kahit mahirap lamang sya at maraming problema sa buhay ay hindi sya nawalan ng oras sa pagkakaibigan namin. Pero ang akala kong pagkakaibigan lang ay may mas hihigit pa pala doon. Pero maraming tutol at hadlang. Handa na ba akong sumugal para sa sariling kaligayahan? O pipiliin ang dating landas ng buhay.