Gdzie Luke i Michael przetestowali na sobie cały erotyczno-romantyczny aspekt życia w okresie dojrzewania, a dziesięć lat później ten drugi postanowił wspaniałomyślnie oświadczyć się siostrze bliźniaczce tego pierwszego, więc niniejszemu "incydentowi" trzeba zapobiec. "- To jest coś innego, bo o wie pan, my literalnie jesteśmy razem. - No tak, z przyjaciółmi zawsze jest się raa... - Rozchyliłem usta, a moje policzki zalał soczysty rumieniec. - Umn... Dosłownie całe dojrzewanie przeleciało mi przed oczami. No dobrze, nierozłączność to nie jest nic takiego, można trzymać okrutnie blisko tych, których uważa się za przyjaciół, ale to nie był pierwszy raz, gdy widząc tę dwójkę w szkole, myślałem o sobie i o Michaelu; jak to fajnie byłoby wrócić do niewinnego, słodkiego dzieciństwa. Dzieciństwa i adolescencji, gdzie twój najlepszy przyjaciel rozdzielał twoje włosy, mówił że cię kocha, gdzie całowaliście się namiętnie, aby przygotować się do świata randek z dziewczynami, a tobie wcale nie podobały się randki z dziewczynami, jednak nie chciałeś, aby sobie coś pomyślał, toteż mówiłeś, że bawiłeś się świetnie słuchając o błyszczykach. Cofnąć się do momentu kiedy byłeś pewny, że jesteś kurewsko zakochany, ale tak nie wypadało, więc zwiałeś po tym, jak poszliście wreszcie uprawiać prawdziwy seks, zamiast oferowania sobie braterskiego obciągania gdzieś pod plakatami gwiazd lat dziewięćdziesiątych, słuchając debiutującej Rihanny." Lub: w którym Luke pamięta zbyt dobrze wszystko, co wydarzyło się pomiędzy nim i Michaelem, dlatego samo wspomnienie o fakcie, że Michael mógłby zostać mężem jego siostry bliźniaczki, wzbudza w nim odruch wymiotny. Albo jeszcze: historia dwójki ludzi, którzy pokomplikowali sobie życie dorastając na początku tego stulecia, a teraz próbują nie doprowadzić do katastrofalnego dramatu w skali rodzinnego miasteczka.

"- Wiem, że jesteś nowy, ale w tej szkole panują zasady i nie lubimy tu przemocy, dlatego wypuść Ashtona i może sprawa rozejdzie się po kościach, okej? - Okej. - Pokiwał głową, choć wciąż brzmiał na lekko rozbawionego. Odsunął się od drzwiczek, skąd Irwin wręcz wypadł z impetem. - Jak masz na imię? - Umn, Luke? - Przedstawiłem się niepewnie. - Fajnie. - Skinął. Zdezorientował mnie, dlatego straciłem czujność, pozwalając by nowy chwycił moje ramię i ku zaskoczeniu gapiów, mnie wepchnął do szafki, na miejsce Ashtona, przytrzymując zamknięcie. - Hej! - wrzasnąłem. - Ja jestem Michael - odpowiedział w stronę dziurek, które miały pewnie za zadanie wietrzyć i chronić szafkę przez stworzeniem trampkowej bomby biologicznej. - I żaden dupek nie będzie łaził za mną i komentował mojego ubioru i mojego piercingu, żeby potem kolejny dupek implikował mi, że nie rozumiem zasad. - Super, Michael, ale teraz mnie wypuść!" Albo... Gdzie Luke jest definicją pozytywnego myślenia, a Michael to synonim burzy. Czy też... Gdzie Luke nie potrafi pogodzić się z tym, że ktoś go zwyczajnie nie lubi, dlatego za wszelką cenę próbuję wywołać uśmiech na twarzy Michaela. ______________ TW: ta książka jest fanfiction i nie ma nic wspólnego z rzeczywistością! grudzień 2020 - czerwiec 2021