"Bana bak"dedim karşımda benim olduğum yön dışında her yere bakan Asya'ya "Nah bakarım" demesiyle gür bir kahkaha attım. Bu kız cidden salaktı. "Bu yüze bakmak için kaç kız ölüyor haberin var mı?" " Nasıl yani? Ölürlerse senin yüzünü nereden görecekler" demesiyle tekrar gür bir kahkaha attım. " Koca bir salaksın" " Sensin salak. 'Beni görmek için kaç kız ölüyor biliyor musun?' diyen kişi salak değil de ne oluyor?" " Daha fazla konuşup beni haklı çıkarma bence. Güzelliğin kadar aklın olsa dünya birincisiydin yavrum" " Ben senin yavrun değilim. Şimdi izin verirsen derse gideceğim geç kalıyorum." " Bende geç kalıyorum." " O zaman ben önden gideyim sen arkadan gel." diyerek koşturan Asya'nın arkasından tekrar bir kahkaha attım ve arkasından yürümeye başladım.

Yeni bir okul yeni maceralar ve Yeni hikayeler. Yazarlardan eğlenmeniz dileğiyle. 10.05.2017 Mizahta#232 Rekabete Var Mısın? Adlı ilk kitap! NOT : Eğlence amaçlıdır.

Bir daha kimseye güvenemeyeceğini düşünen yaralı bir kız. Bir daha asla sevdiği kadını koruyamayacağını zanneden umursamaz bir erkek. Tarifi olamayacak kadar büyük bir aşk. Ve sonsuza kadar birbirlerine verdikleri bir yemin. "Bizde ne öncesi olacak ne de sonrası. Sadece yaşadığımız an ve ikimiz olacağız. Bizim için, birbirimizden ötesi olmayacak."

*** Bir yerde okumuştum.Unutulmaz alışılır yazıyordu.Ve ben aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen ne unuttum ne de alıştım yokluğuna. Bizim hikayemiz yolunu bulmaya çalışan iki kalbin hikayesiydi... *** İyi okumalar... Not-İlk hikayem ve telefondan yazıyorum arkadaşlar.Pişman olmayacağınıza eminim.Herkes bir şansı hak eder sonuçta. ;) 06/12/2018 #gitme 1. sırada 🌹

Ne kadar daha içimde tutabilirdim ki hislerimi? Nereye kadar inkar, görmemezlik? Kendime itiraf edemediğim gerçeklerin içinde boğuluyorum sanki. Tek ihtiyacım olan bana uzatılan bir el. Bağırmak istiyorum avazım çıktığı kadar fakat yapamıyorum. Boğazımda düğümlenmiş sözler çıkmıyor dışarı. Ama önemli değil, biz konuşmadan da anlaşırız.

Değiştim. Değiştik. Hayatın bunu yaptığını söyleyemem. Çünkü değişmek için çabaladık. 4 yıl. Fazla değil mi? Sevdiğim çocuğun görünüşüme göre beni reddetmesi, daha doğrusu sevdiğimiz çocukların bizi görünüşümüze göre reddetmesi 4 yıl önceydi. O günler ilk başta salya sümük ağlayıp, çirkin olan kendimizi daha da çirkinleştirmiştik. Sonra aklımızı toplayarak büyük karar vermiştik. Değişecektik. Onları pişman edecektik. Hayır, benim amacım bu değildi. Değişecektim. İntikam için değil. Kendim için. Kendime değer verdiğim için değişecektim. Peki, başarırsam bu zaten benim intikamım olmaz mı? Onu pişman etmek? Bunu istiyor muydum? Bilmiyorum. Söyledikleri acı mıydı? Kesinlikle evet! ---------- "Seni özledim, Tombik... "