Selam!Bu benim ilk kitabım ve bunu yazmayı uzun süredir istiyordum aslında .sadece fazla üşengeçlikten yazmiyordum.Arkadaşlarımın esprilerime gülmelerinden dolayi bu kitabı yazmaya başladım umarım beni testeklersiniz VOTE ve yorumları unutmayın ve beni takip etmeyide teşekür ediyorum seviliyorsunuz

Enes Turan İşiyok

Bilgilenelim...

Burada korkunc bilgiler vardır. Dıkkat bazılarını okurken altınıza s*cmayın.

Eğer okuyacak cesaretin varsa..

... "Eee?" diye sordum."Şimdi ne yapacağız?" "Sen söyle.Duralım diyen sendin." "Ama..." "Duracağın yerden emin değilsen durmayı arzulamayacaksın" Bu cümlesi ,bariz bir kamçıydı. Ölünce acılarımın geçeceğinden emin olamayıp ölümü arzulamak gibi ... Demek istediği böyle bir şeydi. Anlayıp sustum. Birkaç saniye gözlerimin içine bakıp elini uzattı. "Koşalım. Elbet duracak bir yer buluruz " dedi. Bende ayaklarımdaki yaraları umursamadan onunla beraber koşmaya başladım. Dedi ya ,duracağın yerden emin olmadan durma,diye. Koşalım,elbet duracak bir yer bulunur. Evet , ben buldum Dağınık Saç. Birkaç nefeslik, birkaç dakikalık ya da birkaç günlük... Benim duracağım yer , onun durağıydı. ~Büşra Yılmaz~ Merhaba arkadaşlar benim bu kitaptaki yerim okuyamayan ya da kitabı okuyup çok beğenen arkadaşlarla benim kitabı okurken hoşuma giden sözleri paylaşmaktı.

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Veda Caddesi'nin devamıdır.

4N1K serisinin ikinci kitabıdır.