3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Hayatı sırandandı. Ta ki yan eve birileri taşınana kadar...

"Nereye gidiyorsun yavru ceylan?" Sesindeki tuhaf tınıyla ürperdim. Kolumu çekmeye çalıştım ama ben çektikçe tutuşu daha da sertleşiyordu. Korkumu belli etmemeye çalışarak, sesimi olabildiğince düz tuttum. "Bırak." Ama bırakmadı. Beni diğerlerinin yanına doğru çekti. Ne olduğunu anlamadan bedenim sertçe yere çarptı. Anlık acıyla yüzüm buruştu. Başımı kaldırdığımda içinde bulunduğum sokağın ne kadar ıssız olduğunu fark ettim. Duvarları dökülmüş evler, yanmayan ışıklar ve karanlık... İçimden kendime ve beni buraya sürükleyen her şeye lanet ederken, az önceki çocuk bana doğru yaklaşmaya başladı. Issız sokağın karanlığı üzerime çökerken tek istediğim buradan sağ salim çıkmaktı. Ruhum daha fazla kırılmadan kaçmak istiyordum. Gözümden bir damla yaş süzüldü. Kaderin benimle bir kez daha oyun oynadığını anlamam uzun sürmedi. Yerde geri geri çekilmeye çalıştığım anda duyduğum sözler kanımı dondurdu. "Bu geceki eğlencemizi bulduk." - Bazı sokaklar vardır; girersin ama çıkışı yoktur. Bazı hayatlar da öyledir. Sahra, geçmişinden kaçmak için her şeyini geride bırakmış genç bir kadındır. Yeni bir mahalle, yeni bir ev ve yeni bir başlangıç umuduyla attığı her adım, onu daha karanlık bir gerçeğin içine sürükler. Hayat, ona hep kaçmayı öğretmiştir; tutunmayı değil. Araf ise karanlığın içinden gelmiştir. Güçlü, sert ve kontrolü elinde tutan bir adamdır. Ama onun da ruhunda kapanmamış yaralar, ödenmemiş bedeller vardır. Sahra ile yolları kesiştiğinde, ikisi de farkında olmadan kendi çıkmaz sokaklarına girerler. Çıkmaz Sokak; travmalarla örülmüş hayatları, suskunlukla büyüyen yaraları ve insanın en karanlık anında bile umudu arayışını anlatan çarpıcı bir roman. Bu hikâyede herkesin bir suçu, herkesin bir sessizliği var. Ve bazen... En karanlık sokak, insanın kendi içidir.