''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

11 Yaşındaki Melody doğuştan bedensel engelleri olan, konuşamayan ama içinde kocaman bambaşka dünya barındıran bir kız çocuğudur. Bebekliğinden itibaren ailesinin üzerine titremesi, onunla ilgilenmesi ve ona şefkat göstermesi sayesinde yaşadığı hayatın zorluklarını göz ardı edebilmeyi başarmıştır. Melody 'nin bebekliğini babası devamlı video kaydına almıştır ve Melody bu videoları izlerken devamlı kendini irdeler. Bu videolarda Melody'nin kolları ve bacakları hiç hareket etmiyor, hiç ağlamıyor ve yastık desteksiz oturamıyordur. Bütün bunlar şu an için de onun açısından devam eden sıkıntılardır. Melody konuşamadığı için birçok insan tarafından aynı zamanda zihinsel engelli sanılmaktadır. Hatta doktoru bile annesine Melody'nin zihinsel açıdan da engeller yaşadığını belirtir. Fakat annesi bunu şiddetle reddeder. O, kızının çevresindeki her şeyi tepki veremese de anladığını bilmektedir. Nitekim öyledir de. Melody olup biten her şeyi anlayabiliyor, analiz edebiliyor ve kendi iç dünyasında bunlara karşılık bile verebiliyordur. Çok kuvvetli bir fotografik hafızaya sahip olan kahramanımız gördüğü her şeyi adeta kafasına kaydeder. Şimdiye kadar tek kelime konuşmadım nerdeyse 11 yaşındayım.

''Bön bön çocuğu izleyeceğine yemeğini ye.'' ''Seni mi izlememi tercih ederdin?'' iğnelemem ona koymamış olacak ki, çapkınca sırıttı. ''Kusura bakma, çilli. Tipim değilsin.'' ''Bana diyene bak! Seni gidi aptal çam yarması!'' Sandalyesinden kalkmadan önce son kez bana bakıp göz kırptı. ''Dikkat et de, çam yarması seni ezmesin, çilli.'' Devam kitabı Bir İçim Su'dur.