Ailesiyle birlikte kuzeninin doğum günü partisine giderken kaza sonucu annesini, babasını ve aynı zamanda görme yetkisini kaybeden genç bir kız. Rüya Demir. Yıllar önce ölen annesinin ardında bıraktığı sırları çözmeye çalışan, iki yakın arkadaşıyla aynı evde yaşayan, sırf parası ve dış görünüşü için ona aşık gibi davranan kızlardan iğrenen, genç bir adam. Aras Karayel. Bir gün kör kız ve bu adamın yolları kesişirse neler olur? Aras Rüya'nın hayatını değiştirebilir mi? "O geceydi, ben gündüz.." Kör bir kız ve ona aşık olan adamın hikayesi...

⭐WATTYS2017 KAZANANI⭐ "Her şey telefonuma gelen bir mesaj ile başladı. Ve sonrasında devam etti." ... "Umarım bu geceki hediyenden memnun kalırsın. Daha seninle işim bitmedi Hazan. Senin yüzünden benim hayatım mahvoldu. Şimdi sıra sende." ..................................................... -Peki ama bu mesajları atan kim?Hikayede bulunan birisi mi? Yoksa adını ilk defa duyacağımız biri mi? Hazan'ı bu kadar iyi tanıdığına göre ya kendini iyi sakladı hikayede ya da daha önceden hiç karşımıza çıkmadı? ...................................................... Kulaklarıma tiz bir çığlık gibi dolan sesin tüm hayatımı değiştirebileceğini nereden bilebilirdim ki? "Sonunda karşılaştık Hazan." ...................................................... Olaylar hiç de göründüğü gibi olmayabilir! ...................................................... -Geçmişin ritmini yakalamaya çalışan kalp hastası bir kız. -Genç Kurgu'da #3 ... 16.12.2017 Kapak Tasarımı: @dowofficial (@stellaevade) ©Tüm hakları saklıdır.

"Sevgisiz büyüyen her çocuk, 'Seni seviyorum' diyen herkese inanabilecek kadar çocuk." derler. Hayatım henüz çözülmemiş bir olay yeri gibiydi. Yaşanmamış çocukluğumun kanıtları sarı bantlarla çevirili alanda dağınık bir şekilde duruyordu. Bir yerde beyaz küçük oyuncak ayımın boğazına babamın intihar ettiği ip sarılıydı. Diğer yerde renkli tokalar birbirine düğümlenmiş, yerin tozuyla kirlenmişti. Annemin saçımı taradıktan sonra onlarla bağlamasını hayal ederdim ama kırık tarak da tokaların hemen yanındaydı. Hiç uyumamı beklerken okunulmamış hikaye kitapları parçalanmış bir şekilde olay yerimin zeminini süslüyordu. İnsanlar acımasızdı, insanlar dışarıdaydı. Hayatımda ruhuma karşı işlenen bütün cinayetleri izliyorlardı ve beni dışlıyorlardı. "Senin annen deli!" "Senin annen seni öldürmeye çalıştı!" Sevgisiz büyüdüğüm kesindi. Ama 'Seni seviyorum' diyen hiç kimseye inanmazdım. Zaten birinin de bunu söylediği yoktu ama söyleseydi de bu cinayetlerin arasına aşk acısını da ekleyemezdim. Belki de olay yerime dışarıdan bakmak yerine bana yardım etmeye kalkışmış Barlas'ı hayatımdan çıkarmam bu yüzdendi. Kendime ayıracak vaktim yoktu. Ben sadece benden alınan kardeşimi yetiştirme yurdundan kurtarmak için gereken parayı bulacaktım. Bunun için bir hırsızlık çetesine katılıp, Siyah'ın Çırağı olmam gerekse bile.

Diana Ranold. Ruhu karanlıklar içinde kalmış acılı bir adamın kızı. Acılı ve acımasız bir babanın... Babasının eline bıçağı tutuşturduğu günden beri ilk defa kendine soruyordu. "Bana nefretle bakan bu gözler... Bu gözlerin sahibi neden bana böyle sevgisiz bakıyordu?" Babasının karşısında neden bu kadar zavallı ve acizdi? "Babam... Hayatımda sahip olduğum tek gerçek... Neden benden nefret ediyordu?" Onu yaralayan Diana değilken neden acı çeken oydu? Onu annesinden koparan Diana değildi. Geçmişini daha bilmezken geleceğe hazırlandı. Nedenini ve sonunu bilmeden. Kalbi aldığı darbelerle gün geçtikçe köreliyordu. " Böyle ruhsuz kaskatı olmak istemiyorum." Şiddet doğduğundan beri kanına öyle işlemişti ki bir yanını merhamet kaplarken diğer yanı acımasızlığın içinde boğuluyordu. Kendini bildi bileli babasıyla savaş içindeydi. Ona itaat etmekten hep nefret etti. Yüzüne inen o elin babasına ait olmasındansa başka bir adamın olmasını tercih etti hep. Böylece daha az mide bulandırıcı daha az parçalayıcı olacağını düşündü. Yaşı büyüdükçe şiddeti arttı ve kimseye dokunduramadığı derin yaralar açtı. Genç bir kız olduğunda bunu kabullenmedi. Bir korkak gibi kaçıp saklanmadı ve ona karşı durdu. Acı gittikçe artarken Diana'ya verdiği hasarı hiç umursamadı. İstediği şey güçlü olması mı, eziyet çekmesi mi? Bunun cevabı kalbini üşütüyordu. Babası tarafından bu kadar hırpalanmış bu kadar yaralanmışken dışarıya verdiği zarar gün geçtikçe arttı. İçindeki kin ve öfke doyumsuz bir şekilde şiddete dönüştü. Tatmin olunmaz bir zayıflığın içinde güçlü olmaya çalıştı. Her şeye rağmen, aldığı tüm darbelere rağmen ayağa kalktı. Bu kadar güçlü eğitilirken dünyanın hangi ülkesinde kimlerle savaşacağını, kimlere yenileceğini veya kimlerin hayatını mahvedeceğini, kime aşık olacağını bilemez

karalama defteri. amacı güzel anıları kalıcı kılmak. acıdır ki hepsi güzel olmadı.

"Gitmek mi istiyorsun?" diye sordu. "Evet," dedim. "Gözlerime bak," dedi. Baktım. Ve saatler sonra bakışlarında ilk kez, ufacık bir ihtimalle cebelleşen şüpheyi gördüm. "Ben sana her şeyimsin dedim. Ama sen hiçbir şeyimmişsin." Artık yapabilecek hiçbir şey kalmamıştı. Yolun sonu burasıydı ve o ne yaparsa yapsın, gidişime engel olamayacaktı. Saatler içinde çökmüştü güzel yüzü. Bomboştu karanlık gözleri. Bana öyle bir bakıyordu ki, sanki bıçağı kalbine saplamışım da geri çekmek bilmemişim gibi. "Bu bir son değil," dedi sadece benim duyabileceğim bir sesle. "Gideceksin ve ne yazık ki ben seni bırakmayacağım. Daha önce de söylediğim gibi, istersen dünyanın öbür ucuna git, yine de bulurum seni. Ama eğer seni bulduğumda, bir şeylere mecbur kalmadığını anlarsam, ikimize de geçmiş olsun. Eğer ki gerçekten benden intikam almışsan..." Gözlerine uzun uzun bakmak, dakikalarca nefes tutmakla eş değerdi. "Dua et ki Allah seni karşıma çıkarmasın."

Avuç içi duvara değdiğinde zaman acıya karıştı. Elini duvara sürterken yavaş adımlar attı. En az tanık olduğu gece kadar siyaha boyanmış saçları, belinde sallandı ve gündüzü karaladı. Botlarının tanıdık sesi artık yabancılaşmıştı. Duvarların bittiği yerde basamaklar vardı. Soğuk duvardan çektiği eli, ölü bir ruhu resmetmek istermiş gibi zayıf bedeninin yanında sallandı. Basamaklardan inerken, ölen bir zamanı temsil eden çerçevelerde gözleri yerine elleri dolaştı. Son basamak aslında ilk basamaktı. Tamamen buz tutmuş şömineyi geçtiğinde, botlarının tabanları karla kaplı yerle buluştu. Artık kan kokusu bir silahın sesi kadar yakındı. Gözlerini yavaşça kapadığında, artık geriye dönüşü yoktu.

(Hikaye tamamlanmıştır.) Bu öylesine bir liste değil, bu gerçekten de ölmeden önce yapmak istediklerimin listesi çünkü ne zaman öleceğimi bilmiyorum. Ölme ihtimalimin olduğunu ve hastalığımı biliyorum, ancak yaşama enerjimden bir gram eksilmişse ne olayım! Haydi içeri gelin, çünkü içeride klima var. Kış aylarında bu listedekileri birlikte yaparak içinizi ısıtacak, yaz aylarında da eğlencelerimle serinlik katacağım!

Bahar neredeyse çocuk gibi olduğu yerde tepinip, çığlık atacaktı. Zaten heyecandan ölüyordu, bir de adamla o yolu yan yana nasıl gidecekti? Sinan'ın aracın sürücü tarafına doğru yürüdüğünü görünce el mecbur, geçip ön koltuğa oturdu ve hırsla kemerini bağladı. Aslında kızgınlığı kızlara değil kendineydi. Kalbi maraton koşusuna çıkmış gibi atmasaydı şu koltuğa oturmak elbette kolay olurdu ama alçak kalbi her şeyi mahvediyordu. Sinan da arabaya geçtiğinde kemerini bağlayıp kontağı çalıştırdı ve vitesi attı, Bahar ise o tarafa bakmamaya yemin etmiş gibi kafasını cama çevirmişti. Arkadan gelen kızların kıkırtısıyla iyice sinirlenen Bahar, piknik yerine vardıklarında ikisinde canına okuyacaktı. Araba hareket ettiğinde kafasını çevirdiği camdan adamın yansımasını görünce, ılık bir heyecan bedenini bir an için sersemletti, farkında olmadan ister istemez göz ucuyla bakışları adama bulmuştu bile. Adamın üzerine giydiği buz mavisi gömlek ona o kadar yakışmıştı ki, bir an için onu izlerken resmen nefes almayı unuttu. Kızların sesiyle, girdiği transtan çıkan Bahar onların isteği üzerine radyonun sesinin açmak için elini uzattığın da, adamla aynı hamle yapmanın şokunu yaşıyordu, çünkü şuan elinin üzerinde duran el Sinan'a aitti. Sinan kızın kendisini izlediğini fark etmesiyle zaten mest olmuşken, şuan ki durumdan bir hayli memnundu. Bu kızlar bugün gerçekten onun lehine çalışıyorlardı. Bahar ateşe değmiş gibi elini çekince, yaşadığı o boşluk hissi ona bir an için tuhaf hissettirse de şimdilik bunu görmezden gelebilirdi. Ne de olsa beraber yaşayacak çok daha güzel anları olacaktı. Radyoya ses verdiğinde, keyifle şarkıya eşlik etmeye başladı aynı zamanda kızı gözleriyle süzmeyi de ihmal etmiyordu ama nazlı yari kafasını yine cama çevirmiş o güzel yüzünü ondan saklıyordu. Kurban olurdu be!