Noong imulat ko ang aking mga mata ay unti unting nag bago ang lahat, napag tanto ko na hindi lang tayo ang nakatanaw sa dako pa roon, hindi lang tayo ang nabubuhay sa iisang kalawakan. Ang aking paningin ay katumbas ng pinaka makapangyarihang teleskopyo sa mundo. Ang aking kamao ay kasing tatag ng pinaka matibay na mineral sa lupa at ang aking mukha... ang aking mukha... huwag na natin itong pag usapan pa...

Tumbling dito, buhat doon, hagis ng flyer, salo, ikot, talon, liyad, nga-nga at kung ano-ano pa! Parte lang 'yan ng buhay ko bilang isang cheerleader. Akala ko madali lang. Oo, madali lang mabugbog ang katawan ko. Sa stretching pa lang, parang mapupunit na ang singit ko. Sa pagbuhat naman, mas mabigat pa yata sa ilang sakong bigas ang mga flyers namin! Pero hindi pala katawan lang ang kailangang ihanda sa cheerleading. May training. May competitions. May sakit ng katawan. At siyempre, may dalawang damuhong sadyang ipinanganak yata para manggulo ng buhay ko. At nang pareho silang umeksena, aba'y nag-toe touch at nag-back handspring yata pati puso ko. Hay! Sino ba sa dalawa? Eeeerrr! Sino?! Sino sa kanila ang cheerleader ng buhay ko?

Hey! Read me! I'm going to tell you a story. About a boy named.. "Peter Pan"