"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Yıllarca yetimhanede büyümüş Ada, kendisini çocukken terk eden ailesinden intikam almak isteyen zeki, asi bir genç kızdır. Alacağı bu intikamı yıllarca planlamıştır ve bunun için biyolojik babasının tek oğlu Rüzgar'a yakın olması gerekmektedir. Ada, kendisini yeni evlat edinen aile ile arasında bir anlaşma yapar. Kılık değiştirir ve Rüzgar'ın da öğrencisi olduğu, herkes tarafından "Karanlık Lise" olarak bilinen Atagül Lisesi'ne kaydolur. Ada'yı hiç tahmin etmediği bir dünya burada karşılar. Hiçbir şey tahmin ettiği kadar kolay olmayacaktır. En ince detayına kadar planladığı intikamı, birtakım beklenmedik engellerle karşı karşıyadır: Rüzgar'ın sevgilisi Hazal, Ada'nın varlığından duyduğu huzursuzluğu sürekli dile getirmektedir. Okuldaki çeteleşmelerin düzenine hakim olup kendisinden habersiz kuş uçurmayan çete lideri kız Aden'den bir şey saklamak neredeyse imkansızdır. Her nasılsa hep etrafta olup Rüzgar'ı koruyan yakışıklı ve gizemli Dolunay ise, Ada'nın intikam planlarına karşı en büyük tehlikedir. Hayatı boyunca yalnızlık ve öfkeyle büyümüşken burada karşılaşacağı aşk, dostluk ve aile kavramları ise onun için çok yenidir. Karanlık Lise serisinin bir yan serisi olarak kaleme almaya başladığım "Arkada Kalan"lar, sizlerle... (Okumak için Karanlık Lise serisini bilmenize gerek yoktur. Direkt başlayabilirsiniz.) - Alya Öztanyel (25.01.2021)

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."