Ruhumda dolaşan, bir günlük kelebeğin cesedini ellerimle taşıdım kalbime. Parmak uçlarımla son kez okşayıp koydum tabuta. O kelebek kalbimle ruhumun arasında bir araf olarak tekrar kanat çırpacak. Bir gülüş gözümden kalbime düşene dek orada hapsolacak, kelebeğim. Ya hayat bulacak, ya da sonsuzlukta kaybolacak. Şimdi o kelebek gibi bir cesetten ibaretim ben. Bir kentte mucizevi şeyler yaşanırken, evin dışında kalmış, pencereden o sıcaklığı izleyen küçük çocuklar gibi hissediyorum. Hiç varolmamış bir aşkın hüznünü yaşıyorum. Hiç olmayan birinin özlemini çekiyorum. Neydi bu hissettiğim? Bu boşluk nedendi? Ruhumu delen, ciğerlerime batan bu duygu nereden gelmişti? Yağmurla gelen o tuhaf yabancınn etkisi olabilir miydi? O yabancı bana yağmuru sevdirebilir miydi? Yağmur onun bakışları gibi düşecek miydi gözümden yüreğime? Kirpikleri, saçları yağmurla nasıl böyle uyumlu olabilirdi? O yağmurun ta kendisiydi. "Yağmur gibisin. Hatta yağmursun." "Hayır, gökyüzüyüm."

''Gözlerime bakmayı kes''dedi. ''ama...'' ''Beni çözmeye çalışma Meriç,pişman olacağın hiçbir şeyi yapma.''

Bu bir intikam hikâyesi.

- TANITIM Hayalini kurduğumuz bazı anlar vardır . Çizgi filmlerde ki gibidir çoğu , omuz hizasının yukarısı görünmez . Fakat bu özel anlar yalnızca tek bir kişiye aittir . İlkler mesela ... ilk teklif , ilk sevgili , ilk " SENİ SEVİYORUM " diyen kişi ... bunlar kolay kolay unutulmaz sanırım .. Size ufak bir sır vereyim mi ? Benim şu zamana kadar unutamayacağım bir ilkim olmadı . taa ki o güne kadar ..

Hayatını kardeşine adayan bir genç kız. Kardeşi kanser ve ilik gerekiyor. Ancak uygun ilik bulunamadı. Bir saniye, iliği uyan birisini tanıyorum. O, kızın hayatını değiştirecek. Bir evlilik ne kadar masum olabilir? Ya da ne kadar gizemli? İNTİKAM ? AŞK ? NEFRET ? BELKİ DAHA FAZLASI ... ©《Tüm Hakları Saklıdır》© ❇ 26 Mart 2014 ❇

-"Zaten beni kaçırmak istemezsin" dedim yine zorlama bir kahkaha ile.. Bir yandan da gözümü yoldan ayırmıyordum.. Ormanlık bir yola girdiğimizde hava da yavaş yavaş kararıyordu.. İçimin ürpermesine engel olamamıştım.. -"İşimiz çok uzun sürecek mi?" Yan gözle Xander'a bakmayı ihmal etmiyordum ama birden gözlerindeki yumuşaklık yerini kademe kademe anlamlandıramadığım bir sertliğe bırakmıştı.. -"Hayır.. Seninle biraz sohbet edicez o kadar.." Aptala yatmak en iyisiydi.. Ürkmeye başlamıştım ve bunu görsün istemiyordum.. -"Barda da konuşabilirdik.. Bu akşam geliyorum sonuçta.." Yine o salak ve zoraki gülümseme, bu sefer daha histerik ve panik olan ses tonuma eşlik etmek için yüzümdeydi.. -"Çok kalabalık" dedi sanki benimle konuşmuyormuş gibi.. Yolun geri kalanında sesimi çıkarmadım.. Beni öldürecek hali yoktu sonuçta değil mi?

Son yılın başlangıcıydı ve Sarah Bennett okul çalışmalarıyla, işlerle ve tabii ki mezuniyet balosuyla çoktan bunalmıştı. İstediği her şey olan hayallerinin elbisesini bulmuştu. Tek bir sorun vardı; elbise 8,000 dolar kadardı. Sarah parayı mezuniyet balosundan önce denkleştirebileceğini umarak yerel sinemada çabucak bir iş buldu. Çok geçmeden yeni işarkadaşıyla tanıştı; Noah adlı bu kendini beğenmiş kötü çocuk ağabeyiyle çok yakın arkadaş olacaktı. Sarah lisenin getirdiği tüm stresi aklından atabilmek için en iyi arkadaşının evinde daha çok vakit geçirmeye karar verdi. Bu aynı zamanda en iyi arkadaşının ağabeyi Liam'la daha fazla zaman geçirmesi anlamına geliyordu. Bir süre sonra Sarah kendini iki oğlanın arasında buldu; ağabeyinin en iyi arkadaşı ve kendi dostunun ağabeyi. Yazar: @Pureawesomeness67 Çeviri: @Anthemiss

ASİLLER CEHENNEMİ -“Yani şimdi gidiyor musun?” -“Evet.” Gözlerine bakarken benimkiler doluyordu. O bulanık su yeşili gözlerine. -“Söz veriyorum, döneceğim,” dedi. Henüz on bir yaşındaki bir çocuk için ne büyük bir söz. Gülümsedim. Çünkü yapabileceğim tek şey buydu. -“Yalancı!” artık o da gülüyordu. İçeriden bir ses geldi. Bu tiz ses bakıcının sesiydi ve onu çağırıyordu. Gidecekti ve dönmeyecekti. Bir daha hiç onu göremeyeceğimin karamsarlığına kapılınca titredim ve kısa bir süreliğine ona baktım. -“Devrim hadi gel. Süren doldu.” Devrim çantasını sırtına aldı. Son kez bana döndü ve beni baştan aşağıya süzerek sözlerine devam etti. -“Söz veriyorum.” Tabii 6 yıl sonra… Her şey değişti ve artık onlar büyüdü. Çocuk değiller. Unutulmuş bir söz var aralarında. O günden sonra Eylem Devrim’i bir daha hiç göremedi. Ama asla onu unutmadı. İyi ki de unutmadı. Çünkü artık Devrim onun hem kardeşi hem de biricik sevgilisi… Üvey kardeş olmayı onlar seçmedi ama sevgileri çok derinden geliyordu. Bela peşlerini bırakmayacak. Devrim’in üyesi olduğu kulüp aşklarına zarar veremez ancak onların ve sevdiklerinin canını yakacağa benziyor!