Ne bulundu bu güneş ne de karanlıkta kaldı büsbütün gece. Her ikisi de bir perdenin ardında açılmak için bekler kendini. Bazen sessizlik içindedir, bazen çığlıkları duyulur. Her ikisi de orada canlıdır ve evlat edinilmek için bekler kendini. Meral Meri

Savaşların içinde bulamazsın beni. Beni aptal yarışların, ve bitmek bilmeyen o hırs çarklarının içinde bulamazsın. Beni yeryüzünün güzelliklerinde ara. Bana gel, ve beni selamla. Bana akçaağaç şurubu topla. Bana orman mantarları topla. Bana kır çiçekleri topla. Beni gökyüzünün güzelliklerinde ara. Bana gel, ve beni selamla. Evet yalnızlığın içindeyim. Evet gecenin karanlığında bir mumum. Evet şimşeklere, fırtınalara, yangınlara alışkınım. Ama mutluluk diye bir hazineye de gebe olduğumu sakın unutma. Bana gel, ve beni sevginle mühürle. Bana sarıl, ellerimi tut, sakın geriye bakma. Meral Meri /Söğüt Ağacının Gölgesinde / Gerçek Bir Şey

Yaşlı bir meleğin fısıltıları arasında dolaşırken... Tıpkı bay Vilmorin gibi, Veya bir kestane kargası gibi; Kendimi genellikle o sonbaharda görürdüm. Yaşlı süpürge otu tohumları arasında yürümek böyle bir şeydir çünkü. Çünkü aşk size bir mide bulantısı kadar yakındır. Ama ısrarla bize kalbimizi öldürenleri sevmemiz öğütlenmiştir. Çağın bir önemi yoktur, yılın bir önemi yoktur, ayın bir önemi yoktur. Hayat, o günden başka bir şey değildir çünkü. Epik bir şiir okumak da buna dahildir. Ve eğer ahşap oyuncaklar arasındaysanız, işiniz daha da kolaydır. Ve bir köpeğiniz varsa, ve eğer bir kediniz varsa, ve eğer bir muhabbet kuşunuz varsa... Ve hatta birkaç çocuğunuz varsa, şiir okumak daha da kolaydır. Bay Vilmorin bunu bildiği için midir, bilinmez ama... O her sabah dostu olan o yaşlı çam ağacıyla sohbet etmeyi severdi. Hatta ölüme gülümseyebilenleri daha çok severdi. Bu nedenledir ki; bazen bir fısıltı bile herhangi bir ezik savaştan daha merhametlidir. Bu nedenledir ki; her şey olması gerektiğinden daha parlaktır. Günün tatlı sofrası bunu öğütlemez, ama yaşamanızı diler. Meral Meri /Söğüt Ağacının Gölgesinde / Günün Tatlı Sofrası

İyileşmek, tıpkı mevsimler gibidir; Onunla yürümeden, onunla ağlamadan, onunla gülmeden , onu, yani bizi göremeyiz. İnsanın iyileşmek için her zaman yardıma ihtiyacı vardır; Doğru insanlarla doğru süreyi belirmek mümkündür. Ama yanlış insanlar bu süre uzar, ve kişiyi yıpratır. İyileşmek için çok fazla hata yapmak gerekmez, ama hata yapmadan iyileşmekten de kişi söz edemez. İyileşmek, değişim gerektirir. Her değişim sizi ve çevrenizi mutlu etmez... Yabancı olan her şey için zaman gerekir çünkü. Ve onu benimsemek, ona kendisi olma şansı vermek , kendinize vereceğiniz en güzel hediyedir. İyileşmek, şefkat kadar bilgi ve his empatisi de ister sizden; Sarılmak tek başına yeterli gelmez çünkü. Meral Meri/ Hayata Tutunamayan Harfler / İyileşmek

Akşam olunca Ezanlar okununca Sofralar kurulunca Duydum hoş sohbetleri Gördüm gülen yüzleri Ne acıdır bu; yalnız ve yaşlı yürekler için İşte dürüstlük de böyledir; Arar durur her an kendine sağlam bir bina Tortularından arınıp yeni ve sağlam yapmak ister inşasını Ama nerede o olgunluk nerede o insanlık İnsan ki; kendine haldaş ve yoldaş ister Aramakla bulunmaz bu lezzet Değildir çünkü o bir incir ağacı Keşke olsa Bir sofra kurulurdu o vakit Açlık işte böyle doyar, kuzucuklar Meral Meri /Söğüt Ağacının Gölgesinde / İftar Sofrası

Do you know? I normally like to talk about my problems. You know why? Because I take it into account and squeeze them like a lemon, and suffer deeply. Then I pass over and laugh at him. You know why? Because my sadness is as valuable as my happiness. Because I don't want to forget the sea of tears when I'm happy. Here is the secret of my bowler hat and poppy flowers. Both are the very thing death and life. The Life itself by Meral Meri

Tarihin satırlarını çevirirken arınıyorum; Hurma ağaçlarında gezinen o bal arıları gibi. Ama doğruluk yok içimde, Cesaretim de yok... Tam bir çelişkiyim bu noktada; Tıpkı çıfıt çarşısı gibi; karmakarışığım kendime. Biraz efkârlanıp Barba'yı çağırıyorum yanıma... Bana buralarda çiçeklerin solduğunu fısıldıyor. Önümden kediler, çocuklar geçiyor. Martılar kafamı şişiriyor. Kapı önlerine yığıldığımı iyi bilirim çoğu zaman. O eski sohbetleri aradığımı iyi bilirim. Fakat bulamam; o serseri vede namuslu adamları... "Buralar eskiden böyle değildi" diyor Barba. "Ne yedinci tepenin eteği ne de İzmir'in meydanları; Yeşildi ve güneşliydi, ama şimdi tarihini o da sırladı." "Hayat, kendine yabancı olanları sevmez Barba... Sen yine de, o eski hikâyeleri anlat dostum!" diyorum Barba'ya. Yaşlı adam da benim gibi yorgun, Benim gibi yabancıydı kendine... Yer -gök arasında saklandığımı iyi bilirim... O arıları o ağaçlara konarken bir daha hiç görmedim; O gün son gündü... O kirli oyuncaklar çarşısında öldüğümde. Meral Meri /Söğüt Ağacının Gölgesinde / Kirli Oyuncaklar

Bu avluya sürekli yağmur yağıyor; Güneş çok derinlerde saklanmış olmalı... Atlasın üzerinde oyunlar hiç tükenmiyor; Bazı yerlerin bağrı fena pörsümüş durumda... İşte bak, gördün mü? Bu bulvara'da bir sis dağı yerleşmiş; Yağmur bile bu kirli havaları temizleyemiyor. Ama akıllı bakışlılar görüyor... Bunlar ev bark geçimlerinden değil, Düpedüz açgözlülükten doğuyor. Bundandır kafeslerin içinin hep kuş ölüleriyle dolması- Bundandır duvarlara inen yumrukların acı çığlıkları... Ve bundandır denizlerin çoğunun tuzlu olması, İşte bak, gördün mü? Güneşi beklerken yine kan sarhoşu olduk! Meral Meri /Söğüt Ağacının Gölgesinde / Güneşi Beklerken

Karanlıkta yürüyorum... Hayır hayır, esrik falan değilim. Ama yalnızca gece menekşeleriyle beraber olmayı seviyorum... Onlar ki; saksılarını benim gibi terk ettiler. Çünkü biliyorlardı; Sevgiyi hak edenlerin ne denli az olduğunu... Çünkü biliyorlardı; Tembellerdi, dağınıklardı ve düzensizlerdi onlar... Erdemlerinden yoksun ve ahlaklarından pek uzak. Ama ne vardı onlarda? Çokça zayıflık, çokça kusur... Daima kanlarını sarhoş edip, Kendilerini devamlı güneşle sevişiyorum sayıyorlardı. Karanlıktı, rüzgarlıydı ve arıların sesleri berraktı... Gerçekten de hiçbir şeyle karışıp bozulmuyordu. Evet, bu sahiden de bir geceydi... Fakat sadece yürümeyi sevenler için. Meral Meri /Söğüt Ağacının Gölgesinde /Gece Yürüyüşleri

Vögel im Wald - Manchmal möchte ich mich in einem Wald verirren. Weil ich alle Vögel der Welt hören muss. Weil wir uns sehen müssen Ich weiß, dass du mich verstehst Weil ich dich auch verstehe Autor: Meral Meri