"Seni hiç bir zaman bırakmam Jungkook.Ama sende beni bırakma olur mu?" Jungkook kızarmış elmacık kemiklerine hafif bir öpücük bıraktı. "Bırakmam Taehyung."

//‼️PEASE READ‼️// Just so everyone knows this is not my original work I put it on wattpad so it would be easier for some people to read. The original is on the website Archive Of Your Own. So please give the original artist credit. Thank you. Summary: "Have you ever heard about the origami hearts tradition in the hospital?" Taking the heart, the child excitedly inspected it, nodding in glee. "Yes! My mama told me that when someone leaves the hospital to go to heaven, we all fold a paper heart for them! Like this, like this!" "That's right," chuckled Soobin. "But do you know how it started? It started here, in this room. From a boy who used to fold a paper heart every day for his lost love, hoping each one he makes will take him closer to the day those eyes would open again." "Unfortunately for him, the day never came." In other words, a hopeless love story of two childhood best friends who didn't realise what it meant to have each other until it was too late; compiled of yearning, loss, forlorn hope, unrequited love, and every tragedy in between.

"Satürn etrafında dönen diğer beş gezegendense, güneş etrafında dönen ufak Merkür olmayı tercih ettim." Eşcinsel bir ailenin çocuğu olarak büyüyen ve hayatında peşine düşecek bir mutluluk bulamayan Kim Taehyung'un hikayesi. *Namjin

tüm gözler onun üzerindeydi, herkesin zaafı oydu. fakat prens kim taehyung'un tek bir zaafı vardı; güzeller güzeli hizmetkârı, 12'sinde hissettiği ilk sızısı jeon jungkook. •angst

"Bence sevgi karşılıklı bir duygu değil. Sevgi bir duygu bile değil, bir içgüdü. Bir vergi. Tanrı -eğer varsa- birini bize gösteriyor ve baam, birdenbire elimiz ayağımıza dolaşıyor ve onun için yaşıyor oluyoruz," duraksadı ve Jisoo'nun gözlerine baktı. "Onun için ölmeye başladığımız ansa bunun adı aşk oluyor."