Ayrılık Hikâyesidir. Umay evliliklerini daha fazla sürdüremeyeceklerini anlayınca Armandan boşanmak ister. Ancak Arman Umaydan boşanma taraftarı değildir. Arman işleri yüzünden Umay ve kızını aksatması nedeniyle Umay daha fazla dayanamaz. Aralarında görünmez bir bağ olsa da bu evliliğin artık kurtarılacak yönü yoktur. ☀️ Afitap: Arman. Afitap: Bu evlilik artık yürümüyor. Afitap: Boşanalım.

Lise ikinci sınıfta kaybettiği annesinden sonra, hayat onun için pek renkli halini kaybetmişti. Akıllı, hırslı ama kendi etrafında deliler gibi dönen, çiçek bahçelerinde koşan bir çocuktu. Annesi vefat edene kadar da, çocuk olmaya devam etmişti. Onu kaybettiğinde, bir evi olmadığını hazmetmesi çok zaman almamıştı. Bir evi olmaması da, onu abisi ve babasına düşman etmişti. Hayatı tam o noktada sonlanmak yerine, devam etti. Çünkü Engin Atahan Kozal, Gülsu Aki'nin hayatındaki ikinci renkli kalemiydi. (+18) Hikayede yetişkin içerik mevcuttur. Lütfen dikkate alınız. Kuzeyden Adamlar Serisi, 2.

Aynı evde iki yabancı, bir yasak, binlerce yalan. Hazel için Korhan, ablası Mina'nın hayallerini süsleyen adam, evin damadıydı. İki aile, belli sebeplerden ötürü aynı çatının altında yaşamak zorundaydı. Dışarıda bir hayat kurtulmaya çalışılırken, içeride büyük bir ihanet ilmek ilmek işleniyordu.

@rota.mp3: Sana yazmıştım. @rota.mp3: Ayça her şey sanaydı yemin ederim. @aycaderins: Bir daha sakın yazma. |Rota. Türkiye'nin en çok konuşulan rapçilerinden biri. Yıllar önce biten ilişkisi hâlâ şarkılarında, manşetlerde ve insanların dilinde yaşamaya devam ediyor. Her yerde aynı isim. Derin. Ayça ise kimsenin konuşmadığı kız. Rota'nın geçmişindeki büyük aşk değil. Hakkında teoriler üretilen, şarkılar yazılan kişi hiç değil. Sadece Ayça. Kendi hayatında bir yeri varken, Rota'nın kalbinde yer bulmaya çalışan bir kız. Ama bazı insanların geçmişi, geleceğinden daha fazla yer kaplar. Ve bazen bir insanı kaybetmek, onu sevdiğini anlamanın en acı yoludur. 13.06.26 & ?

Eski iki âşığın tek ortak noktası olan kişi küçük kızlarıydı, birbirlerini gördükleri anlarsa kızlarıyla geçirdikleri anlardı. Hazan ve Tuğra birlikteyken hayalini kurdukları hayatı kızlarıyla, ayrı ayrı yaşıyorlardı. Aykırı Düş serisi I. Kitap ☽ '20.10.24

ASKIDA!!!!! Zeren: Sen benim abim değilsin Yiğit Sok bunu aklına Sadece abimin arkadaşısın o kadar

Acının ve dengesizliğin etkisiyle sırtüstü sertçe yere düştüm. Acıyla inledim. "Ah!" Sırtım ve kalçam çok acımıştı. Başım kaldırıma çarptığında dünyam sarsıldı, görüşüm bulanıklaştı. Şapkam başımdan koptu, saçlarım bir örtü gibi yere yayıldı. Yağmur damlaları yüzüme çarparken baş ucumda dikilen devasa silüetin karaltısı gökyüzünü kapattı. Bana üstten bir bakış attığını hissettim ama acıdan yerde kıvranıyordum. Bileğim çok acıyordu, başımın içinde bir uğultu vardı. ​Adam, ayaklarımın ucunda bana bakarak ceketinin kol düğmesini sakince ilikledi. Eğilmedi, elini uzatmadı. Sadece o buz gibi, ruhsuz sesiyle sokağın sessizliğini parçaladı: ​"Bugünü günlüğüne yaz küçük katil." Söylediği sözler bedenimin baştan aşağı titremesine sebep oldu. O yağmurun altında yerde sırtüstü iki büklüm yatarken kulağıma gelen sesler tenimden yayılıp kalbimin içine girdi. Kolunu kaldırarak kol saatine göz ucuyla baktı ve ardından gözlerini tekrardan bana çevirdi: "Bugün 24 Ocak 2026, saat 21.43." ​Bana doğru bir adım daha attı. Başımın ucuna doğru geldi ve durdu. Hafifçe eğilerek gözlerimin içine baktı. Gölgesi üzerime bir kefen gibi serildi. ​"Bugün celladınla karşılaştın." ... Nefsi müdaafanın sonucu ölüm oldu. Bir çocuk öldü. Günah keçisi ilan edilen kadın, ölen çocuktan daha masumdu. Ama kader ondan yana değildi. Sonuçları ağır oldu; geride kalan şey, saçlarının yerde bıraktığı enkazın izleri oldu. Celladının ölüm kokan gözleri merhametsizdi; kadın intikam ateşinin cayır cayır yandığı celladının kollarına sığındı, kül oldu. Adam yerdeki enkazına baktı, intikamın verdiği hazla izledi yerdeki kadını. Artık onun istediği portreye yerleşmişti, ona bağımlıydı. Yeni kimliğini o yaratmıştı.

Mahinev, yalnızlıkla arkadaş bir kızdı. Doğduğunda yalnızdı, acı çekerken yalnızdı, büyürken yalnızdı. Böyle öleceğini düşünüyordu ta ki bir ailesi olduğunu öğrenene kadar. Aynı şehrin içinde, kendisinden kilometrelerce uzakta; annesi, babası, abileri ve kardeşi vardı. "Artık yalnız olmayacağım diye düşünmüştüm. Beni sevseydiniz eğer, size bunu misliyle öderdim. Neden canımı acıttınız?" 🌠 "Bana ne istediğini söyle." "Seni." dedim. "Seni istiyorum." Pamir gülümsedi. "Pekâlâ, bu kolay. En başından beri bana sahiptin zaten."

"İlkler kalır, iliklere kadar. Kimse unutmaz ilk aşkını ama sen, Mihriban, bana unutturdun." Gözlerim tam uykuya dalacakken saçlarımı sevip, "Şiirler aslında senin yüzünün şiirleriymiş." "Hmm," dedim, fısıltı gibi çıktı. "O zaman beyaz kuğuyu bana ithaf et." Sırıttı. "Sen zaten benim beyaz kuğumsun." Gözlerim kapandı, göğsüne çekip üzerimi örttü.