Bundan çoook uzun yıllar önce, buralardan çok uzak topraklarda solukbenizlilerin herşeyi yok etmeye yemin ettiği topraklarda mavi tüylü bir geyik yaşarmış.Mavi tüylü geyik çok yalnızmış. Kimsesi yokmuş. Sevginin nasıl birşey olduğunu bilmiyormuş. Tek bildiği sevginin zarar vermeyen birşey olduğuymuş. Bu Mavi Tüylü Geyik bir gün kendisinden nefret eden bir solukbenizli tarafından yakalanıp kendisini sevdiğini iddia eden başka bir solukbenizlinin kulesine kapatılmış. Bütün ay tenli kadınlara... @iremm3345 ve @miss_themis ortak kurgusudur :)

Yorgun gönlün içinde... İkinci sezon finali sonrası yeni başlangıçlar... İçimizde kalanlar...

Bu hikaye Twitter üzerinde @fanisisenaryo adıyla başlatılan Sen Anlat Karadeniz'in 2.sezonu için kurgulanan hayran hikayesidir. Hikaye farklı bir kurguyla dizinin 22.bölümünden itibaren başlamaktadır. Bölümler ilk olarak Twitter üzerinden Çarşamba akşamı 8'de yayınlanıp bir hafta sonra burada paylaşılacaktır. Fan İşi Senaryo Twitter sayfası: https://twitter.com/fanisisenaryo

Yüzümüzü güldürdün, başımızı döndürdün. Acımızı dindirdin, yolumuzu çevirdin. Eğlendirdin, sakinleştirdin. Ehlileştirdin ve daha bir sürü şey... Canımız mısın sen, bizim misin? Her şeyimiz, yeni oyun arkadaşımız mısın sen? Hoş geldin yavru kelebek! Sefalar getirdin accayip güçlü ailemize. Ya gelmeseydin, yetişemeseydin. Bizi bulamasaydın, ne yapardık? Yarım kalırdık yavru kelebek. Biliyoruz sen bir mucizesin. Yeniden başlamamız için gönderildin. Biliyoruz sen bir meleksin. Seni sevmemiz için gönderildin. Canımız mısın sen, bizim misin? Umudumuz, yeni başlangıcımız mısın sen? Hoş geldin yavru kelebek! Sefalar getirdin NefTah'ın büyülü dünyasına. Öyle güzel bir sevdaya şahittik ki... NefTah'dan bahsediyorum. Ekranlarda öksüz kalan ama bu dünyada bir bir imza atacağımız şahane anlara hazır mısınız?

"Ve siyahtan daha karanlık renkle tanıştım o an. Yenilmişlik rengi." Bir bebek doğar, ağlar. Karnı acıkır, ağlar. Altına yapar, ağlar. Annesini özler, babasını özler ağlar. Korkar, canı yanar, ağlar. Ben de çok ağladım. Bu gece ben de çok ağladım. Kimse gözyaşlarımı görmese de ben de çok ağladım. Ağzımdan çıkamayan kelimeler gözlerimden yaş olarak dökülüyordu. Konuşamıyordum, elimi kıpırdatamıyordum, oysa ağlıyordum. Bir şeye birilerine ihtiyacım vardı... Ağlarsam her şey düzelecekmişçesine ağlıyordum. Gözlerim kararırken duyduğum son cümleler Tahir'in yakarışlarıydı, özür dileyişleriydi, bağırışlarıydı... Oysa ben ondan özür dilemek istiyordum. Onun hayatına girdiğim için, ona lanetli bir şekilde baktığım için, onu güldürdüğüm için, kolları arasında boylu boyunca yattığım için, onun bana aldığı ve bana zorla giydirdiği gelinliğinin kanlar içinde kaldığı için ondan özür dilemek istiyordum. "Sen bunları hak etmedin Tahir!" demek istiyordum, dudaklarım aralanmadı. "Yalvarırım özür dileme!" demek istedim ağzım açılmadı. "Tahir, lütfen ağlama!" demek istedim, nefes alamadım. Nefes Kaleli nefes alamadı...

Yüreklerinin derdi bakışlarında gizli onların. Bir yanı eksik, ruhu yaralı, sevda denilen eşsiz nimeti birbirinde bulacak denizin hırçın iki çocuğu: Nefes ve Tahir... Usul usul haykıracaklar birbirlerine sevdalarını. Kırmadan, incitmeden ama bir o kadar cesurca sevecekler birbirlerini. Sevda onlarla yeniden anlam kazanacak. Mavi onlarla yeniden dile gelecek. Bu zamana dek hep vedaları layık gören Karadeniz tüm hırçınlığına, asiliğine rağmen sevdalı iki yüreğe kucak açacak. Bu sevda destanını dinlemeye hazır mısınız?