"Seni seviyorum." Yüzümü ona daha çok yaklaştırdım. Bende ne yaptığımı bilmiyordum ama onu arzuluyordum. İstiyordum. "Beni sevme." dedi duygusuz ve boş bakışlarıyla. "Ama neden?" kırgınlığım sesimden belliydi. "Fazla tehlikeliyim. Bunu göze alabiliyor musun?" "Evet." " Göreceğiz." ● Düzenlendi

Carrie her şeyden uzakta, okuduğu kitaplardaki karakterlerle yaşayan genç bir kızdı. Onun türündeki herkes için önemli olan ergenlik çağında; ona bahşedilenleri keşfetmeli ve geliştirmeliydi. Burada devreye okul giriyordu. Liseye yeni başlamış ve yalnızdı. Ta ki o çocukla tanışana kadar... Yeteneği ile başı dertte olan Carrie'ye tek bir söz bırakıyordu: "Çık artık kafamdan!"

Hayatı sıradan ve normal olan psikolog Bailey, sorunları olan bir hastanın tüm yaşamını değiştireceğini nereden bilebilirdi ki?

‘’Sen... Pisliğin tekisin, anlıyor musun beni?’’ Gözlerimin önünü yarı saydam bir tabaka kapladığında, odadaki sessizliğin yanı sıra hıçkırıklarım birer susturucu olmuştu onun için. Ayakları beton zemine çivilenmiş gibiydi adeta. Ya da sadece adım atmak istemiyordu. Anın büyüsünü bozmuyordu, bir nevi itiraflarımı dinliyor gibiydi. ‘’Başka diyeceğin var mı?’’ dedi dudakları alaycı bir tebessümle yay gibi gerildiğinde. ‘’Bir hayalden ötesin, tıpkı bir kabus gibisin! Hiç bitmeyen, ömür boyunca gölgesini üzerimden düşürmeyen bir kabus gibisin… Zavallının tekisin, ilgi toplamak için insanları kullanan bir hayalden ibaretsin.’’ Kafasını meydan okurcasına yukarı kaldırdı. ‘’İltifatların için teşekkür ederim. Bana kim olduğumu hatırlatıyorsun.’’

Her milimini dikkatle inceliyordum. Eski saçlarını çok özlüyordum ama bu haliyle de harikaydı. Bal rengi gözlerini dikkatle yola sabitlemişti. Şeftali rengi dudaklarını düz bir çizgi haline getirmişti. Dudağının kenarındaki ben çok ilgi çekiciydi. Kaşları uyumsuz ama kusursuzdu. Ve ben saatlerce bıkmadan onu izleyebilirdim. ‘’Beni dikizliyorsun,’’ dedi. ‘’Sevgilini izlemek dikizlemek sayılmaz, Bieber.’’ dedim gözlerimi ayırmadan. Gülümsedi.

'Neden yaptın? Neden canımı yaktın? Neden şimdi peşimden geldin?' Göğsüne vurarak konuşmaya devam ediyordum. 'Neden benimle ilgileniyorsun?' Justin bağırdı. 'Çünkü seni seviyorum.Anladın mı? Kendime engel olamıyorum ve yanında olmak istiyorum.Sana bunları belli etmek istemediğim için, benden uzak durman için sana soğuk davranıyorum.Hasta olmanı ya da üzülmeni istemiyorum çünkü ben aşık oldum.' Ağlamam daha da şiddetlenirken hızlıca belimden tutup beni kendine çekti ve ıslak dudaklarını hissettim.İlk kez öpüştüğümüzdeki gibiydi ama daha içtendi.Şimdi beni gerçekten sevdiği için öpüyordu.