[λίγες ώρες πριν βγουν τα αποτελέσματα των πανελληνίων, η Εύη μοιράζεται μια συζήτηση με τον αντίζηλο της, το αγόρι της καλύτερης της φίλης (και παιδικού της έρωτα)] Κοιτάει τον Άκη, καλά, έντονα και νιώθει ένα γέλιο να μαζεύεται στο στομάχι της, να βράζει. Νευρικό. Είναι σαν τσουκάλι στη φωτιά και το εσωτερικό της ξεχειλίζει. Είναι μικρή και δεν πιάνει χώρο μέχρι να τη βράσεις. Αν βάλεις έναν βάτραχο σε μια κατσαρόλα και ανεβάσεις σταδιακά τη θερμοκρασία, αργά, προσεκτικά, δεν θα το καταλάβει. Θα βράσει ζωντανός. Ισχύει και για τους ανθρώπους, αυτό. Τόσο καιρό έβραζε και τώρα, νιώθοντας τη σύγκρουση να πλησιάζει, αναρωτιέται ποιος ανέβαζε τη θερμοκρασία. (είναι αυτοκαταστροφή)

Ακόμη και τώρα, αν με ρωτήσεις, δεν έχω σταματήσει να αγαπάω την κυρία Αγγελική. Ούτε εκείνη, ούτε τον άντρα της. Ούτε το κορίτσι και το αγόρι πάνω από το τζάκι. Αν θυμάσαι έχω τη φωτογραφία τους ακόμη, στην τραπεζαρία. Αυτή είναι. Σου είχα υποσχεθεί κάποτε πως θα σου έλεγα την ιστορία της. Συμμετοχή για το διαγωνισμό του Αγίου Βαλεντίνου #ValentinesContest2019 Trigger Warning για αναφορές σε οικογενειακή βία

η ιστορία δύο αγοριών σε πέντε στιγμιότυπα σε ένα μπαλκόνι

Μικρές σκέψεις για έναν τεράστιο κόσμο.