"Güneş'in ölmeye başladığı zamanlarda, Dünya'yı başka bir galaksiye taşıyacak güce sahip iki kolye icat edilir. Ne var ki kolyeyi taşıyacak iki kişinin, insanlığı korumak adına ödemesi gereken ağır bir bedel vardır. " Yeni devirde, dengeler değişmiş; teknoloji ilerlemiş fakat insanların teknolojiden yararlanmaları kısıtlanmıştır. İletişim, telefonlar yerine kafa derilerine yerleşen çiplerle; ulaşım, gökyüzünde süzülen arabalarla sağlanmaktadır. Otoriteler, insanların kıyamet korkusundan faydalanarak yönetim gücünü elde etmişlerdir. Yönetime baş kaldırabilen tek grup, gelecekten geldiğini iddia eden ve galaksiler arası kaçışın bir felakete neden olacağını duyuran 'Kuledekiler' adlı örgüttür. Hira, doğduğu günden beri bedeninde taşıdığı kolyenin, yaşadığı gezegeni yaklaşan kıyametten kurtaracak büyük bir planın kilidi olduğunu öğrendiğinde on altı yaşındadır. İnsanlığı kurtarmak için kendi hayatından, hayallerinden ve herkesten gizli tuttuğu aşkından vazgeçmeye zorlanır. Kolye, kimsesi olmayan bir kızın, sonunu bildiği bir savaştaki mağlubiyetini anlatır.

... -Buna mı ulan ? Mahallenin en zengini sana talip olmuşken sen bu taksici parçasına mı kaçtın?' Nilüfer gözlerinden akan inci taneleri ile sıkmıştı parmaklarını. Açık mavi gözleri bir babasında , bir de babasının hemen ardına sıralanmış iri kıyım ağabeylerinde dolanıyordu. Yanlarında bir de o damat dedikleri pısırık herif vardı ki , değil onunla evlenmek, yolda görse karşı kaldırıma geçerdi ! Boğazından sert bir yutkunma geçerken babasının dediği ile gözlerini kaldırıp ona şaşkınlıkla bakan taksiciye çevirdi bakışlarını. Sol yanına doğan güven hissi onu yanıltmayacaktı. Hem o sümsük herife yar olacağına hiç tanımadığı bu taksici parçasına karılık etmeye razıydı! Elini kaldırıp Kenan'ın direksiyon sallamaktan nasır tutan büyük avucuna sardı narin parmaklarını. Ve genç adam şaşkınlıkla susup kalırken titreyen bir sesle cevap verdi. -Ona kaçtım. Taksiciye kaçtım ben baba !'

🌺 ~ " Muâşaka Serisi " ~ 🌿 -Çünkü ben senelerdir başımı yastığa koyduğumda, benden çalınan hayatımın acısını masal ederek daldım zehir zemberek rüyalarıma. Artık sıra onda.. Her gece üzerinde onun için giydiğin bu gelinlik ile başkasına yar oluşun yakacak içini cayır cayır.. ' -Neden..' dedim artık ağlamaktan harap olan sesimle. Acıyla yutkundum. Bir avuç diken yutmuş gibi sızladı ruhum. 'Neden ben.. Ben sana ne yaptım? Suçum ne benim..?!' Gece karası gözleri kehribar rengi menevişlerime öfkeyle tutundu. Karanlık bir gecede, karanlık bir uçurum kenarından karanlık bir denizi seyreyler gibiydim ona bakarken. Bakışları yüzümün her köşesinde gezinip gözbebeklerimde durmayı yeğlemişti. Elleri omuzlarımı mengene gibi sıkıp beni hafifçe sarstı. -Sana söyledim. Sen bu hikayedeki masum kişisin. Lakin benim sana merhamet edecek takatim yok. ' Bu gelen Arslanların savaşıydı.. Ben ise savaş meydanında kalan yaralı bir ahu.. ✨Muâşaka Serisi 2. Kitap✨

Not! Kitabın ilk bölümleri final olduktan sonra düzenlenecektir. [Kitabın Şarkısı : Lana Del Rey - Dark Paradise.] Kitap yetişkin içerikler bulundurmaktadır! ❄ Sonsuz bir gecenin göğsünde Ay ince bir bıçak gibi asılıyordu. Adımları arkasında kan izleri bırakan kara kürklü bir kurt uçuruma doğru adımlıyor, bilincini kaybetmemek için acısına tutunuyordu. Uçurumun başına geldiğinde gözlerinde sönmeye yüz tutmuş ışık ölüm kokuyordu. Toprağı kızıla boyayan kanı tüylerinin arasından akmaya devam ederken bir anda olduğu yere çökerek, yığıldı. Hızla aldığı nefesler ciğerlerine kendi kanının kokusunu dolduruyordu. Yine o eksiklik duygusu ruhunu sardığında... ölmek istemişti. Geriye kalan son gücünü toplayarak başını Ay'a doğru kaldırıp peş peşe uludu ta ki içinde ki boşluğun sahibi çağrısını duyana kadar. "Mühür seni bana getirdi." ❄

First kendini kaybetmiş bir şekilde ayaklarının altındaki karı eze eze koşuyordu. Üşümüyordu, tek istediği biraz koşmak ve evinden uzaklaşabildiği kadar uzaklaşmaktı. Kurt formunda olduğu için saniyeler içerisinde yeterince uzaklaşmıştı da zaten. Sürünün başına geçmeye hazır değildi, o sadece kendisiyle baş başa kalmak istiyordu. Zihninde dönüp duran bütün düşünceler adeta birer ipliğe bağlıydı. İç içe geçmişler, birer düğüm oluvermişlerdi. Şimdi ne yaparsa yapsın o düğümleri çözebilmesinin bir yolu yoktu. Koştu, koştu ve koştu.. ta ki sert bir cisme çarpana dek. Çarptıktan sonrası onun için koca bir karanlıktı.