Anoreksiya hastalığı olan Dalya adındaki bir genç kızın hikayesi. Gözlerini her sabah yeni bir güne açtığında, İlk aklına gelen şey sadece hissettiği acılardı genç kızın. İnsanların ruhu farklı güzellikler ile yıkanırken, onun ruhu yalnızca saf kötülük ve acıyla yıkanıyordu. Dalya'nın tek amacı vardı. O da bir parça umut ile bir ömür yaşamaktı. Hikaye ilerleyen bölümlerde Dalya'nın arkadaşı Çağıl'ın Dissosiyatif Kimlik Bozukluğu (Çoğul kişilik) hastalığını da ele alıyor. Bu hikayede mutluluğa yer yok. Tamamen gerçeklere dayalıdır.

Bu non-fiction hepimizin gelecekte nasıl bir anne olacağı hakkındadır. Kitapta argo ve küfür vardır.

14 yaşında yazdığım bir hikaye. Birçok eksik var farkındayım. Ancak lütfen, 14. En azından burada dursun, 14 yaşında iyi iş çıkardığımı düşünüyordum. Dolayısıyla o yaşlardaki kitlenin hoşuna gideceğini de biliyorum. İyi okumalar. -Beyza Doğuç.

Bilinmeyen gerçekler o.O

Senelerdir 90 ila 100 kilo arasında gidip gelen bir kız.Ve 10 kilo verme rekoru kırıp 90 kiloya ulaşan sonra da kendini ödüllendirmek için yemek yiyip yine 100 kiloya çıkan bir kız. 19 yaşında fizik ölçüleri 90 60 425 olan Felicia Baffo'nun ondan çok değil 40 kilo az olan bir de en iyi arkadaşı var : Eleanor. Lise 3'e başladıklarında ikisininde hedefi Felicia'yı '' Şişko Patates'' likten '' Vay Ulan Kıza Bak ! '' a terfi etmeye çalışmaktı. Onun hikayesi nasıl bitecekti peki ? İstediği kiloya ulaşıp 70 yaşında bir Barbara Palvin olarak ölerek mi ? Yoksa yaşı gelmeden zayıflayarak mı ? Peki ya aşk hayatı ? Sonunda gerçek bir erkek ona aşık olabilecek miydi ? Daha doğrusu , hikayesinin bir sonu olacak mıydı ? Kendi evinin popisi olan bir kız hayatında üzüntü veya zorluklar dışında her hangi bir duygu yaşayabilecek miydi ? Aslında Felicia sürekli o isyan eden ergenci tiplerden biri değil bazen zorluklar yaşadığı da doğru.Fakat onun günlüğü tamamen mizah dolu. ! Tüm hikayelerin hakkı saklı olduğu için Hakkı bulamadık genşlr.

'Güçlünün daha güçlü olduğu, fakirin daha fakir olduğu çağdan sesleniyorum. Hoşunuza gitmedi mi? O zaman televizyonu açın. Bakın, orada her şey günlük güneşlik.' 80 kuşağından sıradan bir genç... Öykü Tan... Üniversiteden sonra ışıltılı bir yaşam hayal ederken; özel iş yerlerinden kapı dışarı edilmek, her atama döneminde boşu boşuna beklemek gibi rutin bir hayatı vardır. Evrene verdiği mesajlar bir sabah geri döner ve tüm hayatı değişir. Yetişkin kafasında lise sıralarına dönmüş bir ergen olarak farklı bir paralel evrende yeni nesile adapte olmaya çalışır. 'Biliyor musunuz, o günlere geri dönmek isterdim. Toplumsal ayrışmanın bu boyutlarda olmadığı döneme... Canlı bombaların, savaşların, karışıklıkların bu kadar yaygın olmadığı döneme... Tecavüzün bu kadar meşrulaşmadığı döneme... Ve kesinlikle müziğin daha iyi olduğu döneme!' Ruhumu satsam geçinebilir miydim acaba?

"Sorun ellerimdeyse, problem değil. Onlardan kolayca kurtulabilirim. Eğer sorun gözlerimdeyse, onları sonsuza kadar kapayabilirim. Ama ya sorun beynimdeyse? Bunu nasıl engellerim? ...Peki ya normal olan bensem ve hepiniz eksikseniz?"

Bu kitapta yapmak isteyebileceğiniz çılgınlar yazmaktadır.

Çok eski zamanlardan kalma bir yatılı okul... Bilirsiniz o zamanların, ağır şartlar, katı kurallar ve işkence içeren aklınıza gelebilecek her türlü zulüm yapılmaktaydı. Çoğu öğrenci bu zulme katlanamayıp, intihar edenler mi dersiniz, bu işkenceler sonucu dayanamayıp ölenler mi dersiniz... Ve o zamanlar da bedenler çürüyüp kaybolsa da ruhlar hep o okulun çevresinde bedenlerini aramaktadır. Bu okul birçok ölümle sonuçlanan vakalardan sonra mühürlendi. Taa ki aradan 150 yıl geçip, okulun düzenlenmesi gerekene kadar... Eski halinden hiçbir eser yoktur. Duvarları yıkık dökük, merdivenleri eskimiş pencere pervazları rüzgardan nasibini almış... Ama bir şey değişmemiş. Ruhlar... Tıpkı bıraktığınız yerdeler...