Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Veda Caddesi'nin devamıdır.

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."

Küçük yaştan itibaren zorluklarla karşılaşan bir kız anne sevgisini bilemeyen herşeyi alabilmesine ragmen mutsuz olan gerçeklerle yüzleşe bilecek kadar güçlü olabilecek mi?