Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Bir gecemi zehir ettiği yetmezmiş gibi iki ayımı da elimden alacağını söylüyor. Delirmiş olmalı tabiki de kabul etmeyeceğim. "O adamın yoğun bakımda olmasının sebebi sensin, ben o gece sana tokak atarken elimi tutmasaydı başına bunlar gelmeyecektir. Ya şimdi benimle 2 ay boyunca o evde kalır hizmetçinin olursun yada ailene gelecek zararlardan ben sorumlu değilim ve söylememe gerek var mı bilmiyorum ama polise gidersen, içerden çıktığımda neler yapacağımı düşünemezsin bile." Bu dediği karşısında sadece gözlerine içine bakıyordum bu kadar acımasızca bir şey yapamaz değil mi? Beni taciz etmeye kalkıştığı için onu şikayet etmiştim ve sadece bir gece durup çıktı zaten zenginlerde hep böyle olmaz mı? Ben ona böyle bir gece yaşattım diye benim elimden iki ayımı mı çalacaktı??