Gözleri doldu. İnanamadı... Karşısındaydı! Elini kaldırıp dokunsa kaybolur diye korktu. Sadece gözleriyle baktı. Baktı. Baktı... Utandı karşısındaki kız. Kafasını eğdi, dalgalı saçları yüzünü örtmeye çalıştı. Yüzü ve çilleri kızardı. Masumdu. Küçükken olduğu gibi. Çok, çok güzeldi. Kalbi kaldıramıyordu. O kadar güzeldi ki! Şükreder gibi gözlerini yumdu. Bir damla yaş firar etti. Yüzüne küçük eller dokundu. Gözlerini açmayada korkuyordu ama bu anıda kaçırmak istemiyordu. Açtı gözlerini... Kızda ağlıyordu. Sarılmak, öpmek istiyordu. Ama kızıda korkutmak istemiyordu. "Çirkiiinn" dua gibi çıkmıştı adı ağzından. "Hııı" cavabına güldü kızın. Kızda kaşlarını çattı. Çemkirmeye başladı. "Ne gülüyosun be! Kara Lavuh!" Küçük kalplere düşen aşkın, mendillere nakış gibi işlenmiş sevdanın hikayesi. ....

-TAMAMLANDI- Mevlana derki aşk ateşi önce sevilene, oradan sevene düşermiş. Yani bir insan aşık olmuşsa, maşuk ışığını yaktığı için olmuştur. Eğer maşuk yanmazsa, aşık yanamaz. Eğer maşuk, bir mum gibi ateşe düşüp eriyemezse o ateş, pervaneye düşmez. Aşk; Birinin Şem, birinin Pervane olması ile başlar. Aşk; Sevdiğin de yok olma ile başlar. Ve Aşk; Hem Şem hem de Pervane olduğun da, bir olduğun da, biz olduğun da başlar. Aşkın denizin de akıl dalgaları durulur, İmtihan bu ya; balığın gönlü çöle vurulur... (Şems-i Tebrizi)

Yerim.