Kendinizi iki yüzyıl öncesinin tehlikeli dünyasında bulsaydınız, eve dönmek için savaşır mıydınız? Yoksa aşka teslim olur muydunuz? "Bana 'gitme, kal' der gibi bakma, gitmem gerekiyor ve bakışların bunu zorlaştırıyor." "Seni çok geç buldum, sana çok kolay bağlandım ve gitmeni istemiyorum." Alyn, modern çağın doktoruyken bir anda zamanda yolculuk yaparak kendini iki yüzyıl öncesinin savaş ve sırlarla dolu dünyasında bulur. Zamana karşı verdiği mücadelede, onu koruyan savaşçıya duyduğu yoğun çekim her şeyi daha karmaşık hale getirir. Bir seçim yapmak zorundadır: Kendi zamanına dönmek mi, yoksa bu tehlikeli dünyada aşka teslim olmak mı? Aşk, zamanı yenebilir mi? Dikkat! Bu hikaye yoğun duygular içerir ;) Genç okuyucular için not: Roman ilerleyen bölümlerde açık sahneler içerir.

Elimde tuttuğum yazmayla yavaş adımlarla yürüyordum. Bu yolun sonu nereye gidiyor hiç bilmiyordum. Gözlerimin yaşı kurumuş, bitmişti. Nefes alırken göğsümden yükselen büyük bir ağrı vardı. Saçlarımın kökleri acıyor, yüzümün her yanı cayır cayır yanıyordu. Çok değil yaklaşık on dakika önce yaşadıklarım yüzünden bu haldeydim. Gözyaşlarımı bırakmadan adımlarımı hızlandırdım. "Şimdi değil, birazdan. Dayan Güleycan, dik dur, az daha dayan."

Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.

4 yıl. Kadir'in, kütüphanede yanıma oturduğu günün üstünden geçen zamandı bu. Koskoca 4 yılı devirmiş ve beşincisine doğru emin adımlarla gidiyorduk. Arkadaş olarak. 4 yıldır aşık olduğum gözlerini ne zaman görsem içim içime sığmıyordu ama benim tek yapabildiğim ona arkadaşça, hatta belki daha da uzak, gülümseyebilmek ve sınırımı korumaktı. Çünkü sınırımı bilmezsem ona bu kadar yakın olamazdım. Sadece ona doğru her zaman ilerleyen adımlarım onun sınırlarını yıkan o son iki adımı atamıyordu. Her zaman iki adım uzağındaydım. Bu, başlarda öyle olmasa da sevgilisi olduğunu öğrendiğim ilk andan beri böyleydi. Şimdi ise aramızdaki sınırların uzaklığı üç adıma çıkmıştı. Çünkü daha dün bomboş olan parmağında şu an gümüş bir yüzük vardı. Hayır öylesine bir yüzük değil, bir alyans. ××× Neresi sıla bize, neresi gurbet Yollar bize memleket ××× İki haftada bir Salı günü, yeni bölüm. ××× Hikayenin tüm hakları saklıdır.