ლიდია მარტინი იძულებული ხდება დაქორწინდეს მისთვის სრულიად უცნობ ადამიანზე. მას ჰგონია რომ საშინელი გადაწყვეტილება მიიღო და ცხოვრება თავზე დაენგრევა თუმცა ბოლოს ყველაფერი იცვლება...

- ზეინ ზეინ გთხოვ არ წახვიდე ზეინ გთხოვ ხელი არგამიშვა არდამტოვო ეს ხომ საშიშია ზეინ ის ნაბიჭვარი კიდევ რეებს არმოიფიქრებს ისევ მახეს დაგიდებს ზეინ გთხოვ არწახვიდე. - ჯიჯ ახლოს მივედი და ვაკოცე თან ვტიროდი - ზეინ ახლა თუ ხელს გამიდვებ ვეღარასოდეს დამინახავ და ჩვენ დავშორდებით ZAYN POV ვიცი რომ იტყუება მაგრამ სიმართლე უნდა გავიგო არმაინტერესებს რას გამიკეთებს მომკლავს თუ არა არმინტერესებს ამიტომ გადაწყვეტილება მივიღე რომ წავიდე მაგრამ ჯიჯის დატოვება არმინდა. GIGI POV - ზეინ - ჯიჯი ბოდიში მაგრამ მან ხელი გამიშვა და წავიდა მე თავს გუგატეხილად ვგრძნობდი ზეინ ეს რაგააკეთე აღარ მინტერესებს ის საქმე თუ უფრო მნიშვნელოვანია მაშინ მე ბარგს ჩავალაგებ ბარგი ჩავალაგე წერილი დავუტოვე ჩვენი სახლის კარები გავაღე უკან მოვიხედე და დავკეტე დანარჩენი წაიკითხეთ დ

რა ხდება მას შემდეგ რაც მსოფლიოს უდიდესი ბოიბენდი One Direction შესვენებაზეა? როგორი გრძნობაა მონატრება? დაბრუნდებიან ისინი? ლუი, ნაილი, ლიამი, ჰარი და ზეინი რას გრძნობენ უერთმანეთოდ? ძმობა მხოლოდ სისხლით ნათესაობას როდი ნიშნავს? ძმა ისაა ვინც ყოველთვის გვერდში გიდგას. ეს მოთხრობა არაა ცუდ ბიჭსა და კარგ გოგოზე, არც ერთი ნახვით სიყვარულზე, ეს მოთხრობა გრძნობებზეა რომელიც ან სიხარულით აგვავსებს ან ერთიანად გამოგვფიტავს და ცრემლდაუშრობლად აგვატირებს.

კეიტი ბლექის და მისი საუკეთესო მეგობრის ცხოვრევა იცვლება.. ამას არავინ მოელოდა.. 16 წლის თინეიჯერი მეგობრების ცხოვრება სურპრიზებით არის აღსავსე მაგრამ მოულოდნელად რაღაც იცვლება...

-მოგწონს?- სერიოზული ტონით მკითხა. -უკაცრავად?- გულის ცემა კვლავ აჩქარდა. -გიყვარს როცა კითხვას ორჯერ გიმეორებენ თუ მართლა არ გესმის? ჩამეცინა, -რატო მეკითხები? მეგონა საქმე გქონდა. -მოგწონს თუ იწონებ?- წინ ერთი ნაბიჯი გადმოდგა, მე ერთი ნაბიჯით უკან წავედი და ჩემდა უნებურად ეზოს გალავანს ზურგით მივეყრდენი. -მიპასუხე- სახე კიდევ უფრო ახლოს მოიტანა ჩემთან, გაბედული რომ ვყოფილიყავი აუცილებლად ვაკოცებდი, თითქოს მთელი ორგანიზმი მთხოვდა ამის გაკეთებას. -კი. -კი რა? -კი მომწონს. ეს ვუთხარი და ერთი ხელით, ჩემი სახის გვერდით, კედელს მიეყრდნო. -საერთოდ რატომ მეკითხები ამას? -ჩემი რომ ყოფილიყავი,- სახე კიდევ უფრო ახლოს მოწია - მარტო არ გაგიშვებდი,არავისთან ერთად და არ აქვს მნიშვნელობა რა საქმეზე დასალაპარაკებლად.

#Prologue# სიყვარული-ჰოო ეს ის გრძნობაა რომელსაც შეუძლია ერთ წამში მოგკლას და გაგათაოს მაგრამ,მოდი ვაღიაროთ ეს ისაა რაც ყველას სურს. მეც მსურდა.ძალიან,ძალიან მაგრამ,როცა შემიყვარდა თავს ვიწყევლიდი.ამას როგორ ვნატრობდი,თავში ტვინი საერთოდ არმქონდათქოო. დრო გავიდა,ბევრი ტანჯვა გავიარე და ბოლოს იმას მივაღწიე რისგამოც ვიბრძოდი,დაა მივხვდი,სიყვარული ისეთი მწარე რომარ ყოფილიყო ბოლოს ასეთი ბედნიერი არვიქნებოდი. მე ვთვლი რომ ღმერთი მხოლოდ ერთეულებს აძლევს საშუალებას განიცადოს ისეთი გრძნობა,როგორიცაა სიყვარული. და მე ამაყად შემიძლია ვთქვა რომ რჩეული ვარ.მეხომ შემიყვარდა. სიყვარული მხოლოდ მუცელში პეპლების აფრენა არარის.ეს უფრო მეტია.როცა შეგიძლია მისგამო მოკვე,როცა მისგარეშე არშეგიძლია.როცა წარმოდგენაცკი არგინდა სხვასთან ცხოვრების. როცა უბრალოდ სი

"რა არის ცაში?" ამ კითხვაზე ყველა ერთნაირად გიპასუხებთ:"მზე,მთვარე,ღრუბლები და ვარსკვლავები". მაგრამ რა იმალება სინამდვილეში ღრუბლებს მიღმა მხოლოდ ერთმა ადამიანმა იცის და ის უღრანი ტყის შუაგულში ცხოვრობს. ერთხელაც ერთ გოგონას სახელად მარიას ესიზმრა უჩვეულო სიზმარი. დაესიზმა სამეფო ცაში. გოგონას უკვირდა რადგან აქამდე მსგავსი რამ არასოდეს დასიზმრებია. ამ ამბიდან რამდენიმე დღის შემდეგ მარიამ ყური მოჰკრა როგორ ლაპარაკობდა ხალხი ერთ მოხუცზე რომელიც მარტო ცხოვრობდა რადგან ყველა გიჟად თვლიდა რადგან ის ამტკიცებდა რომ ცაში სამეფო იყო. ამან მარიას სიზმარი გაახსენა და მოხუცის ნახვა გადაწყვიტა. ტყეში დიდხანს იარა და ბოლოს მიაღწია პატარა ქოხს. კარზე დააკაკუნა. კარი მოხუცმა ქალმა გააღო. - თქვენ ვინ ხართ? - იკითხა ქალმა გაოცებით, როგორც ჩანს სტუ

,,მელისა ედუარდსი ახალგაზრდა მდიდარი გოგონაა რომელიც ნიუ-იორკიდან ლონდონში გადადის საცხოვრებლად, სადაც სრულიად მოულოდნელად ახალ წრეში ხვდეება, ახალი სკოლა, ახალი მეგობრები, ახალი თავგადასავლები და შეცდომები, დიახ შეცდომები... შეცდომებს ბევრი უშვებს თუმცა თუმცა დამანგრეველი შეცდომის დაშვების ნიჭით მხოლოდ ერთეულები არიან დაჯილდოვებულნი... "ადამინს თავისი მომავლის წინასწარ განჭვრეტა რომ შეეძლოს ალბათ ბევრ რამეს შეცვლიდა აწმყოში, აი მე კი დიდი ხნის წინ მოვიკლავდი თავს. "

საინტერესოა როდესაც არავინ გყავს... ცხოვრობ ჩვეულებრივ.. იღვიძებ.. ჭამ.. მუშაობ .. მაგრამ გოგონას ცხოვრებაში ერთ დღეს ყველაფერი შეიცვლება... მალიკთან ერთად წამოიწყებს ერთ თამაშს რომელიც ან ყველა მტერს დაღუპავს ან მხოლოდ მათ.. ვნახოთ რა მოხდება*~*

ჩემო საყვარელო მკითხველო აქ იმიტომ ვაგრძელებ წერას რომ იმ დროს wattpadი არ მქონდა ისე ამ მოთხრობას მე ვწერ ამიტომ ჩათვალეთ არაფერი შეიცვლება უბრალოდ ანიტას მაგივრად მე დავდებ მიყვარხართ ძალიან😍😍😍😍