"Бриллиант упавший в грязь, всё равно остаётся бриллиантом. А пыль,поднявшаяся до небес, так и остаётся пылью... " Yani "Çamura düşen bir elmas hala bir elmas olarak kalır. Ve gökyüzüne kadar yükselen toz ise, toz olarak kalır ... " Kalbim;çamura bulanmış,parçaları çamurun içinde üzerine ışık vurdukça renkli yansımalar oluşturan bir elmas.O kalpteki güzel hisler de umutlar da üzerine saniyelik vuran ışık kadar can bulup ardından tekrar dönüyor hissizliğine. Kalbin kapısına dayanmış iki adam;biri dışarda,biri içerde.Biri girmek için çabalıyor,diğeri çıkmak için. "Ne bir sığınak ne bir yuva ne de bir liman olabilirim sana çünkü yaşadığımı hissettirecek kadar bile atan bir kalp bırakmadılar bana..."

"Çok merak ediyorum Gazel?" Diye mırıldandım sert çıkarmaya çalıştığım bir sesle. Gazel'in yumrukları yavaşladı. Bir süre bekledi ama sonra bana döndü. Acı kahveleri yüzümü incelemeye başladığında benim gözüme ilk çarpan göğsünde, tam kalbinin üzerinde olan ize takıldı ve aklımda bir söz canlandı. Yüreğinde iz taşıyan. Kadının söylediği bu söz geldi aklıma, düşünceler taşmak için yer aradı ama şu anki acım daha baskın geldi. "Neyi?" Diye sordu Gazel. Aklımdaki düşünceleri bir kenara atıp birkaç adımda Gazel'e yaklaştım ve tam karşısında dimdik durdum. Boy farkımız yüzünden başımı kaldırmak zorunda kaldım. Acı kahveleri, elalarımla buluştuğunda benim gözlerim dolmaya başlamıştı. Onunkiler ise cansız bir nesneye bakarmış gibi hissizdi. "Senin gibi aşağılık bir adam, nasıl olurda o çocuklara yemek verip, gülümseyebilir." Gözlerimdeki göz yaşları akmak için çabaladı. Kalbimin külleri tekrar yakıldı ve küller daha da çoğaldı. "Tek vicdansızlığın benim kardeşime miydi?" Dedim sesimin titremesine engel olamayarak. Gerçekten tek vicdansızlığı benim kardeşime miydi? Ne yapmıştı benim Umut'um ona? Neden kıymıştı benim aileme? Gözlerimdeki yaşlara daha fazla tutamadım ve göz yaşları yanaklarımdan süzülerek akmaya başladı. Ben aylar sonra ilk göz yaşımı Umut'un yanında değil, onun katilinin önünde döktüm.

Bir elin beş parmağı... Biri olmasa hepsi eksik, hepsi yarım. Ama eğer bir aradalarsa sırtlanabilirler yükünü tüm dünyanın. Onlar kanlı bir çemberin içinde sürdüyorlar hayatlarını. Etrafta ceset kokusu var, bir de acıyla örülmüş duvarlar... Sıkışıyorlar, sıkıştıkça birbirlerine sığınıyorlar. Yeri geliyor, o duvarlar üzerlerine yıkılıyor. Önce biri çıkıyor enkazın altından, sonra canı pahasına diğerlerine uzatıyor elini. Çünkü bu bir ekibin aileye dönüşme hikâyesi.

Hukuk fakültesi son sınıf öğrencisi Sarya Mirkan'ın hayatı bir gece yarısı, bir bıçak yarasıyla değişir. Askeri darbeyle yönetimi ele geçiren başkan kendisini darbeye karşı çıkan askerlerin namlusunun ucunda bulur. Ülke artık askeriye tarafından ikiye ayrılmış bir tarafa devletçi bir tarafa örgütçü denmiştir. Uğruna can alıp can verdikleri aynı devlettir. Abisinin faili meçhule kurban gitmesiyle kendisini örgütçülerin arasında bulan kızın bütün ezberleri bozulacak, çoktan rafa kalkan eski davalar yeniden aralanacaktır. "Aramızda dönüp duran bir silah olduğunu biliyordum," deyip derin bir nefes aldı. Sokak lambasından yansıyan turuncu ışık koyu kahve harelerine alazlar kondurmuştu sanki ama bu ateşin kaynağı kalbi miydi, güveni miydi emin olamıyordum. "Namlusu bana doğrultulmuştu gördüm. Ama tetiği senin çekeceğini hiç hesap etmemiştim." Adım Sarya, koynunda uyuttuğun günahın kefaretiyim. Kurgu yetişkin içerik barındırır. Dikkate alarak başlayınız.

"Kime, nasıl bir kötülük yaptın da kollarıma düştün?" Büyük Cadı Avı'nda yakalanan Larina; ailesiyle birlikte yanmak üzereyken kendini yabancı bir evrende, bir yabancının kollarında bulur. Kollarına düştüğü yabancı; yıkılmış Artevi Krallığının saklı, karanlık prensi As Valor Jarlan'dan başkası değildir. Tür: Fantastik Romantik

Tam arabama ilerlerken durdum bir anda. Kapıyı açmaya çalışan elim havada kaldığında kırgınlığı üzerime geçirmiştim bir hırka gibi. Dik duruşlu Ahu bir köşeye çekilirken geride sadece çıplak bir ben kalmıştım. '' Asla affetmeyeceğim seni.'' dedim değişen sesim gözyaşlarımı ele verirken. '' Lisedeki Ahu'yu hayal kırıklığına uğrattığın için, tüm kalbimle kurduğum hayallerimi yıktığın ve de en önemlisi benden ailemi aldığın için. Bugünü unutma Yavuz Derman. Bu otoparkı unutma. '' Derin bir nefes aldım. Ciğerlerime ulaşmamıştı lakin bana yaşadığımı hissettirmişti. Buradan çıkıp gittiğimde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bu sebeple içimde kalmasını istemediğim sözler vardı. Durmadım. Dilimdeki zehiri Yavuz Derman'a saldım. '' Bugün aramızdaki iki köprüden birini yıkıp attım. Attın. Tek bir bağımız kaldı, Yavuz Derman. Atlas. Ama bugün bana bu yaşatacaklarını bilsem seninle hiç evlenmemeyi dilerdim biliyor musun? En azından umutlarımın katili sen olmazdın. Bir köşede benimle çürür giderlerdi. Böylesine güzel bir çocuğun annesi olduğum için hep gurur duyacağım kendimle. Ama biliyor musun ona hiç hamile kalmamayı dilerdim. Böylece tamamen biterdin benim için. Umarım günün birinde hayatına; göz yaşlarına kıyamayacağın, senden kıymet görecek, kendinden bile sakınacağın bir kadın girer. Sen benim kendime yaptığım en büyük yanlışsın Yavuz Derman Karaca. '' Tek bir kelime etmedi. Sessizlik, gürültüyü öldürüyordu. ''Hoşça kal. ''

Saat 01:28'di. Ona ilk mesajı attığımda... İnsanların alkole ya da tütüne bağımlı olduklarını sanırdım hep. Anlamsız bir sayı dizesinin de tiryakisi olunabileceğini hiç düşünmemiştim. Ta ki yelkovan ve akrep arasındaki yirmi sekiz dakikalık bir zaman dilimine saplanıp kalana kadar. Macera#1 < Kitap Texting olarak başlayıp daha sonra normal hikaye formatına geçiş yapmıştır. Bu nedenle texting kısımları kısadır.>

Namlu, ensesinde nöbetteydi. "Sonunda," dedi adamın kış kadar soğuk sesi. "Nerede kaldın?" Yüzmeyi bilmeyen bir ördekten ilham alarak boğulacağımı zannettim fakat bu imkânsızdı. Benim adım Suna'ydı.