Adım Mira, Benim sizden farkım yok ama bu evde bir şeyler paylaştığım her insanın büyük bir farkı var. Ardı arkası kesilmeyen maceralar, anne karnında bedel ödeyen bebekler. Beni bunlar içinde etkileyen en büyük şey oydu... Kılıç. Eğer ben ölürsem o da ölürdü çünkü onun kalbi sadece bana bağlıydı ve ben ölürsem o yaşayamazdı! Peki ya sizce ben yaşaya bilecek miyim? Bilinmiyor... "Tam öleceğim dediğim anda ciğerime dolan nefessin. Tek Nefessin." https://www.instagram.com/tek_nefeswatty/ ... #WATTYS2018 Kapak için THEAYCA ya teşekkürler ?

Dudakları dudaklarına değdiği an hayat boyunca beklediği anın bu olduğuna karar verdi.Vücudu alev alev yanıyordu ve içindeki alevin kıvılcım misali adamı da kavurduğunu görebiliyordu.Kollarını boynuna dolayarak inledi.Ona dokunmak dışarıdaki soğuk havaya inat yanmaktı.Dudaklarını acemi bir tavırla açarak adamın dilini içeriye davet ettiğinde Brendan büyük bir hazla dudaklarını ezmeye devam ediyordu.Tanrı aşkına, ona ihtiyacı vardı üstelik onu gördüğü ilk andan beri bu anı düşleyen kendisiydi ve itiraf çemberinin etrafını kuşattığını hissediyordu. Dudaklarına karşı iç çekti ve adam öpücüğün şiddetini arttırdı. İçine bir haz dalgası gönderen sert bir öpüşle dudaklarını istila etti.Öpücükleri giderek daha sert ve yoğun bir kıvama geldi.Her biri bir öncekinden daha cesurdu.Artık sınırlar yoktu, sınırlar kayboldu.Arada uzun uzun bakıp Bahar'ın adını kutsal bir şeymiş gibi fısıldıyordu. Bir duygu selinde boğuluyordu.Tanrım, binlerce parçaya ayrılıp aynı zamanda yeniden bir bütün olmanın anlamına ilk kez varıyordu.Güçlü elleri her yerindeydi, bir an için hassaslaşan teninde dolanıyor bir an için ruhunu sıvazlıyordu.Sonunda düşlerindeki bahar kokulu mevsimi kendini ona dolamaktan başka seçeneği kalmayana kadar havaya kaldırdı. Brendan uzun süredir yapmak istediği şeyi yapmak üzere cebinden çıkardığı çelik grisi kelepçeleri büyük bir tutkuyla kaldırarak "Tanrım, seni her şeyinle istiyorum." dediğinde ne olacağını içgüdüsel bir şekilde biliyordu.Cevaben başını salladığında Brendan önce sağ bileğine taktığı kelepçeyi sol bileğinde eşitleyerek yatağın demir başlığına kenetledi. "Benimsin," diye fısıldadı soluk soluğa. "Bunu sen bile değiştiremezsin." ♠ Portola Valley'in 2.kısmıdır! Final Tarihi; 14.08.22

Dışarıdan bakınca fazla pozitif,çocuksu,hayatı başarılarla dolu bir beyin cerrahı.Aslında hayatı sadece doğru seçimlerle dolu değil.Geçmişte çok büyük pişmanlıkları var fakat her ne kadar büyük acıları olsa da onlarla baş etmeyi öğrenmiş bir Deniz BULUTER. Dışarıdan buzlar kralı gibi duran duygusuz bir kalp cerrahı.Fakat onu da yaşadıkları bu hale getirmiştir.Bir kalp ustası olması kalbini kontrol etmeyi öğretmiş olmalı ki bu yaşına kadar kimseyi sevmemiş.İnsan sevmeden ne kadar daha yaşayabilir veya bir insan bu zamana kadar sevmeden yaşamış olabilir mi.Bu insan Aras GÜNAY sa olur. Gelin bu iki doktorun yollarının nasıl kesiştiğini ve hayatın onlara sunduğu yeni zorlukları,umutları beraber görelim...

"Ben seni hiçbir bahar çiçeğine değişmem, Yaprak." Bir yanda sonbaharın hazanı olan, baştan aşağı hüzne bulanmış Kuzey; diğer yanda tüm olumsuzluklara rağmen hazana gönlünü kaptırmış, onun çekimine karşı koyamayan Yaprak... Kuzey'den gelen sert rüzgârın, umut dalına tutunan narin bir Yaprak'a etkisi ne kadar olur? *** Ben O'na sıkıntılı güz günleri içinde Yedi renkli yaz yağmurları dilemiştim. Şükrü Erbaş

Karanlıksan aydınlığa ulaşamazsın, Deliysen akıllıya. Siyahsan beyaza aşık olamazsın, Denizsen gökyüzüne. Ve aysan, güneşe dokunamazsın; Yanarsın. Savaştı. Savaşmak hayata tutunmanın, küf kokan duvarlar arasında nefes almanın tek yoluydu. Kanla sulanmış bedeniyle mutluluk için savaştı ve yolunu yağmurlu bir günde, darmadağın düşlerinin peşinden giderken kaybetti. Yılmadan, usanmadan yağmurun izlerini takip ederek o çamurla harmanlanmış tıkalı yolu buldu ve sır perdeleri tek tek aralanmaya başladı. Aniden... O yağmurlu günde başladı herşey. Hayatı o yağmurlu günde rayından çıktı ve ezberlediği yola geri dönmemeye tüm benliğiyle yemin etti. Belki de o yağmur ona Tanrı'nın bahşettiği tek çıkış yolu, acı kokan ilk ve son lütfuydu. "O karanlık bir melekti, bense karanlığın ta kendisiydim."

Aşk kader gibidir Lina, ondan kaçamazsın!. Unutma... Kalp her zaman imkânsıza âşık olur.

Mizah içinde #1 Her bir yumruk inerken bir başka bedene, onun yüzüne aldığı her bir darbe benim yüreğime inmişcesine acı veriyordu. Normal olan bu muydu yoksa normalden uzak bir hayatın ortasına mı sürükleniyordu kalbim? Kimdi, neydi bu adam? Yumruklar kadar sert bakışları kalbimi dağlarken, galibiyetin sevincini bile taşımayan yüzüne rağmen kalkan eli belirsiz bir zaferin işareti miydi? Maçı kazanmıştı, akabinde merakımı.. Peki bu bendeki çekim farklılığın getirisi miydi yoksa elde etme hırsı mı? ............................ Demir Yumruk kara mizah amaçlayan bir hikayedir. Sizin klişe diye adlandırdığınız senaryoları mizahi bir dille tiye alarak yazılmıştır. O yüzden lütfen yargılamadan önce bunu bilin ve buna göre yorum yapın.

Silindi.

Çok farklı bir hikaye sunmayacağım size..belki bu kurguyu defalarca görmüşsünüzdür wattpadde..ben sadece daha farklı yazmaya çalışacağım bu kurguyu..daha gerçekçi..daha hissederek ve daha hissettirerek..daha hayatın içine dokunarak..ve beklenmeyen etkileyici bir son ile.. En büyük zevklerinden biri yazmak ve en büyük hayali yazdıklarının okunulması sevilmesi olan bir çocuğa destek olmaya Ne dersin? _/_/_/_/_/_/_/_/_/_/_/_/_/_/_/ Kısık bir sesle konuştu "Yarana bakacağım" Gözlerimdeki öfke yerini hızlıca soru işaretlerine bıraktı... "Anlamadım?" Kısık sesni yükseltmeden cevap verdi "Açtığım yaraya bakacağım" Yüzüme acılı bir gülümseme oturdu... "Hangisine?" -/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/-/ Ozan vuslatın dik başlılığında korkusuzluğunda ve merhametinde bulmuştu yıllardır adam öldürürken bulduğu zevkten çok daha fazlasını... Ve vuslat vurup kırmaktan başka bir şey bilmeyen bu adama acımaktan kendini alamadığı gibi bu çöl adama karşı içinde büyüyen yeşil fidanları da engellemiyordu... -/-/-/-/-/-/ Arkadaşlar bu kitap hakkında bu kadar önizlemenin yeterli olduğunu düşünüyorum.öncelikle yazım şeklimin kötü olmadığını düşünmekle beraber hatalarım olacağını söyleyeceğim.evet mutlaka hatalar olacak fakat ilerledikçe düzeleceğine garanti verebilirim. Bir şeyler yazmak benim kendimi bildim bileli hayalim olmuştur.bu hikayeyi de Ergence bir heves ile değil bir şeyler yazma çoşkumu güzel ifade edebileceğim bir yer olduğu için yazmak istedim.ve en samimi duygularımla söylüyorum ki;ben bu işten zevke alıyorum...kurgulamaktan yazmaktan ve bu satırların içine duygularımı katmaktan zevk alıyorum... hoşçakalın,selametle kalın...

Alınlara çizilmiş bir kere kader, kederleriyle birlikte. Her bir keder düğümünü sıkıca sarıyor, her bir düğüm kedere gebe kalıyor acıların çiğliğinde. Kaderin kederiyle başbaşa bir kadın. Bir kadın, alnına çizileni yaşıyor. Bir kadın, acılarıyla yeşeriyor, yaralarıyla büyüyor. Bir kadın, ruhundaki dikiş tutmaz yaralarla başbaşa. Gülsevde Atay, yaralarının serzenişlerine sığınmış küçük bir kız çocuğu. Acılar, tüm bedeninde, acılar tüm benliğinde onunla yanyana. Yaralı bir kadın...Canhıraş, namıdeğer kusurlu insanlara göre. Beceriksiz, işe yaramaz, çirkin, aptal, eksik, lanetli belkide. Ama o her şeyiyle birlikte sadece masum bir kız çocuğundan ibaretti. O acılarının çiğliğinde büyümüş güzel kadındı. O her yaşadığı olaydan bir ders almış güçlü bir kadındı. Kader yazıldı, kadın ve adam evet dedi. Bir adam geldi, her şey yerli yerinden oynadı... Bir adam vardı, sevilmeye layık, heybetli, yakışıklı, yeşil gözlü. Bir adam vardı, kadını kabul görmeye razı. Bir adam dünyasını açtı kadına, dünya kadınıyla boyandı. Kaderin cilveli kederiyle buldular onlar birbirlerini... Herkesin bir kusuru vardır. Yeter ki kusur kalbinizde olmasın...