𝐎𝐧𝐚 𝐜𝐳𝐮𝐣𝐞 𝐰𝐬𝐳𝐲𝐬𝐭𝐤𝐨 𝐳𝐛𝐲𝐭 𝐦𝐨𝐜𝐧𝐨. 𝐎𝐧 𝐨𝐝 𝐭𝐫𝐳𝐞𝐜𝐡 𝐥𝐚𝐭 𝐧𝐢𝐞 𝐬ł𝐲𝐬𝐳𝐲 𝐧𝐢𝐜. Leila jest wrażliwa, delikatna oraz... brakuje jej mamy, która wybrała karierę zawodową, opiekę nad córką powierzając cioci Dianie. Po bolesnym rozczarowaniu wraca do domu ze złamanym sercem. Właśnie wtedy zauważa na poboczu młodego mężczyznę... i samochód, któremu zamierza wtargnąć przed maskę. Adrian od dnia wypadku żyje w ciszy. Utrata słuchu zabrała mu również radość z życia oraz odwagę. Pełen frustracji, poczucia niesprawiedliwości zaszył się w swojej kawiarence „Pink Coffee", gdzie świat wydaje się prostszy, w końcu nie musi z nikim wchodzić w żadne interakcje. 𝑇𝑒𝑔𝑜 𝑑𝑛𝑖𝑎 𝑜𝑏𝑜𝑗𝑒 𝑝𝑜𝑠𝑡𝑎𝑛𝑜𝑤𝑖𝑙𝑖 𝑧𝑟𝑜𝑏𝑖𝑐́ 𝑘𝑟𝑜𝑘 𝑛𝑎𝑝𝑟𝑧𝑜́𝑑. 𝐶𝑜𝑠́ 𝑧𝑚𝑖𝑒𝑛𝑖𝑐́ 𝑚𝑖𝑚𝑜 𝑠𝑡𝑟𝑎𝑐ℎ𝑢. 𝑊𝑦𝑗𝑠́𝑐́ 𝑖 𝑠𝑝𝑟𝑜́𝑏𝑜𝑤𝑎𝑐́. Czy Leila odważy się przyznać przed mamą, że chce uratować ich utraconą więź? Czy zawalczy z własną niepewnością i nadmiernym analizowaniem? Czy Adrian zrozumie, że cisza nie musi być więzieniem? Że świat nadal ma dla niego miejsce, a życie wiele do zaoferowania? 𝐶𝑧𝑎𝑠𝑒𝑚 𝑛𝑎𝑗𝑔𝑜𝑟𝑠𝑧𝑦𝑚 𝑝𝑟𝑧𝑒𝑐𝑖𝑤𝑛𝑖𝑘𝑖𝑒𝑚 𝑗𝑒𝑠𝑡𝑒𝑠́𝑚𝑦 𝑚𝑦 𝑠𝑎𝑚𝑖. 𝑷𝒔𝒚𝒄𝒉𝒐𝒍𝒐𝒈𝒊𝒄𝒛𝒏𝒂 𝒐𝒑𝒐𝒘𝒊𝒆𝒔́𝒄́ 𝒕𝒓𝒂𝒌𝒕𝒖𝒋𝒂̨𝒄𝒂 𝒐 𝒏𝒊𝒆𝒑𝒆ł𝒏𝒐𝒔𝒑𝒓𝒂𝒘𝒏𝒐𝒔́𝒄𝒊 𝒊 𝒏𝒂𝒅𝒘𝒓𝒂𝒛̇𝒍𝒊𝒘𝒐𝒔́𝒄𝒊.

Należał do mnie i tylko ja miałam prawo go dotykać. Tylko ja miałam prawo decydować o jego życiu lub śmierci, cierpieniu lub przyjemności. Był moim wybranym, moim karmicielem.

Rok 2020. Polska ponownie staje w obliczu wojny. Zuzanna, dwudziestopięcioletnia studentka turystyki zgodnie z przewidywaniem dostaje wezwanie na komisję wojskową, jednak nie do końca w takiej roli, o jakiej wszyscy myśleli. Na długie miesiące zostaje rozdzielona ze swoją rodziną i przyjaciółką, poznaje jednak wielu nowych ludzi, z którymi łączyć zaczynają ją silne więzi. Nie to jest teraz jednak istotne. Teraz najważniejsze dla Zuzy jest przetrwać i jak najlepiej wykorzystać swój talent do walki za swoją Ojczyznę.

Powieść autorska. Praca została wyróżniona w konkursie literackim "Splątane nici" organizowanym przez @glnozyce w kategorii Science-Fiction. Kometa Omega zbliżała się do Ziemi z każdym dniem. Zagrożenie z kosmosu wydawało się nierealne, przecież gwiazdy były tak daleko... Dlatego każdy myślał, że świat nigdy nie przestanie istnieć. Odłamek wyłoniony z ciemnej materii postanowił upomnieć ludzkość o swoim istnieniu, uderzając w ich rzeczywistość. Na powierzchni panował chaos, niemalże niemożliwym było przetrwać tę tragedię, ale istniały dwie istoty, które przeżyją wszystko; karaluchy i ludzie, choć nie ma pewności co do tych pierwszych. Wyjście z tragicznej sytuacji ludzie znaleźli pod ziemią. Energia geotermalna miała utrzymywać ich przy życiu, hodowle zwierząt i szklarnie miały zapewniać jedzenie i tlen, bunkier 211, miał być bezpieczną przystanią dla tysiąca osób, ale nic nigdy nie idzie do końca dokładnie tak, jak to się zaplanowało. Powstałe bunkry pozwoliły na przetrwanie prawie pięciu milionów osób, a każdy z nich zamykał swoje drzwi, nim Omega przywitała na Ziemię. Również wtedy i 211 szczelnie zamknęło bramę, ukrywając w sobie dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć osób, a świat runął w gruzach.