Όπου η Έλλη εξαφανίζεται και οι φίλοι της ψάχνουν να την βρουν. Ο Μαξ και ο Λουκάς ερωτεύονται. Η Μαρινετ αγαπά τον Τζέημς χωρίς εκείνος δεν το ξέρει. Και η Ανν χάνει τον εαυτό της.

{Book 2}. Το «Καρδιές Σε Σύγκρουση» συνεχιζεται...Και αυτήν την φορά προκειται για μια παρέα παιδιών που δεν είναι άλλοι από τα παιδιά των πρωταγωνιστών του πρώτου βιβλίου. Μια παρέα.Μια φιλία.ΝέοιΈρωτες.Νέα Μίση.Νέες συγκρούσεις.Κάθε κεφάλαιο και από μια διαφορετική ιστορία.Εσείς με ποιους θα ταυτιστείτε περισσότερο;Πρόκειται οντως για μια φιλία που συνεχίζει να υπάρχει εδώ και χρόνια ή για κάτι παραπάνω από αυτό; Το δεύτερο βιβλίο είναι εδώ!Ετοιμο να σας συναρπάσει και να σας ταξιδέψει σε έναν άλλον κόσμο.Να σας προβληματίσει.Να σας συγκινήσει.Και πάνω από όλα να σας καθηλώσει.Ειστε ετοιμοι να ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι μαζί; Do not copy my story.Thanks.

{Book 1}. -«Τον μισω.Τον μισώ όπως μισεί ο άνθρωπος τον ήλιο όταν ξυπνάει και τον χτυπάει στα μάτια.Οπως το χιόνι μισεί την ζέστη.Οπως ο σκύλος μισεί την αδιαφορία.Όπως το σκοτάδι μισεί το φως.Ολο αυτό που νιώθω για αυτόν είναι μίσος!» Ίρις: Ένα κορίτσι της Τρίτης Λυκείου.Γλυκια και έξυπνη.Αυτη και η κολλητή της,η Αμελια,ζουν στο περιθώριο,καθως δεν είναι και από τους πιο δημοφιλεις.Η Ίρις δεν ντύνεται πολύ όμορφα,καθώς θεωρεί πως ο κάθε ένας πρέπει να έχει το δικό του προσωπικό στυλ και να μην ντύνεται προκλητικά ,οπως μερικες κοπέλες στο σχολείο της.Συγκεκριμενα,φοράει συνέχεια κολάν ή και φόρμες,κάτι που θα προκαλέσει την αντίδραση μιας ομάδας αγοριών στο σχολείο και συγκεκριμένα του Άρη Άρης: Αρχηγός της ομάδας των player του σχολείου.Θανασιμος εχθρός της Ίρις εδω και τρια χρόνια.Μαζι με τους φίλους του ,την κοροϊδευουν συνέχεια για τα ρούχα που φοράει και γενικά για το οτιδήποτε αλλο.Μυστικοπαθης,μυστήριος και απρόβλεπτος. Τι να κρύβει άραγε,το οποίο κανεις δεν θέλει να το μαθει;Πολλοί λένε πως πίσω από το μίσος κρύβεται η αγαπη.Ισχυει στην περίπτωση αυτών των δυο; ⛔️DO NOT COPY MY STORY⛔️

Η Νόρα ταξιδεύει στο μαγικό νησί της Σύρου έχοντας μια πληγή στη καρδιά, τον Μάνο. Ένα ταξίδι που ξεκινάει σαν μια οικογενειακή επανένωση, σύντομα θα καταλήξει σε ένα αίνιγμα στο κέντρο του οποίου θα βρεθεί η ερωτευμένη Νόρα.

Γιατί μου είπες ψέματα;" Λέω θυμωμένα και μπαίνω αμέσως στο θέμα. Πόσο με εκνευρίζει αυτό το παιδί! "Γιατί...Να ρε μαλάκα. Προσπαθούσα έστω με ψέματα να σε κάνω να μου μιλάς! Σκέφτηκα ότι αν πιστέψεις ότι είμαστε αδέρφια θα μου μιλάς έστω και με το ζόρι! Απλώς σε θέλω δίπλα μου και εσύ είσαι με τον άλλον τον παπάρα!" μου λέει με παράπονο να εμφανίζεται στα μάτια του "Τι θες να κάνω!? Ήσουν τα πάντα για εμένα και με έδιωχνες!"Φωνάζω πλέον "Σε αγαπούσα και απλώς δεν μπορούσα να στο πω!" μου απαντάει στον ίδιο τόνο "Δεν φταίω εγώ που ήσουν ανίκανος να εκφράσεις αυτά που ένιωθες!" επιτίθεμαι "Δεν ήξερα! Σε αγαπούσα γαμώτο! Σε ήθελα μαζί μου! Αλλά γίναμε κώλος με τις αποφάσεις μας!" "Τώρα δηλαδή δεν με αγαπάς;" ρωτάω στεναχωρημένα "Φυσικά και σε αγαπάω! Αλλά εσύ θες τον άλλον!" απαντάει πληγωμένα. Σκατά! Ποτέ μην λες ποτέ! Ιδικά όταν πρόκειται για την αγάπη! Είναι ένα συναίσθημα που απλά θα πεταχτεί χωρίς να λογαριάσει τα 'θέλω' σου ή τα προηγούμενα συναισθήματα σου. Αυτό συνέβη με την Ναταλία και τον Λουκ... Απλά πετάχτηκε, και τα γκρέμισε όλα! Να τι γίνετε αν δεν προλάβεις να πατήσεις το φρένο... πρώτο κεφά

Θεσσαλονίκη, 1972 Αγαπημένε μου θείε, Νιώθω πως όλες οι λέξεις είναι τόσο μικρές, τόσο ασήμαντες για να περιγράψουν τη θλίψη και τη συντριβή που έχει φωλιάσει στη καρδιά μου. Ναι φίλε μου Χάρη, πονάω. Έχει χαθεί πλέον η αισιοδοξία από τα μάτια μου. Πονάω όταν σε θυμάμαι, όταν σκέφτομαι το γέλιο που κοσμούσε τα δυο σου χείλη. Τώρα πλέον είναι νεκρά, αδύναμα να ανοιγοκλείσουν και να φωνάξουν: "Ελευθερία". Αδελφέ μου, επέτρεψε μου να σε αποκαλώ έτσι γιατί αυτό ήσουν για μένα, ο αδελφός που ποτέ δεν απέκτησα. Φοβάμαι. Αισθάνομαι το οξυγόνο να λιγοστεύει, το καράβι της δικαιοσύνης να βουλιάζει κι εγώ να βρίσκομαι μέσα του και να πνίγομαι μες στην άβυσσο των σκιών. Γράμμα με προορισμό το παράδεισο λοιπόν. Θείε μου, αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, στείλε ένα επαναστάτη, ένα Ρομπέν των Δασών να μας σώσει από τις θύελλες οδύνης. Θείε, βάστα γερά! Θα δούμε ξανά την ειρήνη! Μα για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή... Θα σε θυμάμαι, Λαίδη Μάριον °Θα καταφέρει η Λαίδη Μάριον να βρει το Ρομπέν των Δασών που τόσο πολύ ποθεί ή ο τρομερός δράκος-κοινωνία θα τον κατασπαράξει; 📖 by lefkothea- Cover: @-shzedd

"NERD!" "Υπάρχει και χειρότερο. Θα μπορούσα να ήμουν εσύ!" . * ✦ . ⁺ . 𝐁𝐞 𝐢𝐧𝐬𝐩𝐢𝐫𝐞𝐝, 𝐛𝐮𝐭 𝐝𝐨𝐧'𝐭 𝐜𝐨𝐩𝐲. 𝐁𝐲 _𝐯𝐚𝐬𝐢𝐥𝐢𝐤𝐨𝐬 | 2019

Reader's POV Με έσπρωξε πίσω στον τοίχο έτσι ώστε να μην μπορώ να φύγω. T:Τι έγινε πριγκίπισσα; Γιατί η καρδιά σου χτυπάει τόσο γρήγορα; Ήμουν έτοιμη να μιλήσω όταν μου έκλεισε το στόμα με τον αντίχειρα του και ψιθύρισε T:Σσσς..μόνο όταν σου λέω θα μιλάς.. Πήγε πολύ κοντά στα χείλη μου μέχρι που τα φίλησε με πάθος... Cover by: @LittleBlackBubble62 Started:18/7/18 Finished:20/4/20 Όποιος θέλει να μεταφράσει την ιστορία μου,να μου στείλει πρώτα dm. 🚫DONT COPY THIS STORY 🚫

«Δεν είμαι τρελός, ερωτευμένος με τα ναρκωτικά είμαι» All Rights Reserved DON'T COPY THIS STORY 🚫 •JUAN (psychopath) Wattpad 2016 -Winner of authors vote #KAWG2019- #9 Θέση 5/11/16 #3 θέση 7/5/17 #1 θέση 27/7/17

Άρχισε να έρχεται κατά πάνω μου, να με φιλάει στο μάγουλο και σιγά σιγά να περνάει όλα μου τα μαλλιά από την αριστερή πλευρά. Κοίταξε τον λαιμό μου και άρχισε να τον φιλάει, φιλούσε όλο και πιο έντονα, άρχισε να τον ρουφάει και να τον δαγκώνει. "Σταμάτα δε μαρεσει αυτό" "Ξέρω ότι σαρεσει" Δεν σταματούσε, συνέχιζε να ρουφάει τον λαιμό μου. Έκανα προσπάθεια να τον διώξω, τον εσπρωξα αλλά μάταια. Κρατούσε με δύναμη να χέρια μου και τα πίεζε στην πόρτα του αυτοκινητου. Είχε ανέβει απο πάνω μου, ήθελα να φύγω, είχα αρχίσει να κλαίω. "Με πονάς, άσε με σε παρακαλώ" "Σκασε!" Άρχισε να μου πιάνει το στήθος. Δεν άντεχα άλλο. Ήθελα να αρχίσω να τσιριζω. Αυτός, με το ένα χέρι μου έκλεισε το στόμα ενώ με το άλλο μου κατέβαζε το παντελόνι. Δεν είχα νιώσει χειρότερα στη ζωή μου. Σιγά σιγά μου σήκωσε την μπλουζα και άρχισε να φιλαει το στήθος μου. Πήρε το χέρι το από το στόμα μου και άρχισε να με πιάνει παντού. Με την πρώτη ευκαιρία, ουρλιαξα για βοήθεια. "Σκασε Chantelle, άσε με να κάνω κάτι που θα σαρεσει..." "Αφησε με σε ικετεύω... Πονάω" Η Chanelle, μια 17χρονη κοπέλα η οποία έχει μεγαλώσει σε μια άκρως αυστηρή οικογένε