Eğer aşkı yaşamayı öğretenimiz olsaydı, belki de çok uzaklarda saklanmazdı mutluluk. Hayat bazen bizlere türlü türlü zorluklar yaşatsa da apansız, tek bir hamlede yaşamımızın yönünü değiştiriverir ve bunu tabii ki aşkla yapar. Eğer aşkı yaşamaktan bihaberseniz, bu kutsal armağanın bir değeri kalmaz. Ancak karşınızdaki kişi size aşkı öğretecek birisi ise, işte o zaman gerçekten yaşadığınızı hissedersiniz. Aşka tüm kapılarını kapatmış olan Elif'in kapısını, zamanın bir gün kendisine çalınacak kapı sunmasını bekleyen Murat aralayacaktır. Bu buluşmanın ardından Elif'in hayata merhabası, Murat'ın elvedası; Elif'in tüm ilkleri, Murat'ın sonu, Elif'in ilk nefesi, Murat'ın son nefesi olacaktır. "Yıldızlar..." dedi Mert. Duraksadı. Sesi dingindi." Ne kadar tuhaflar değil mi?" Gizem az önce indirdiği başını tekrar yukarıya kaldırdı. Uzun zamandır ilk kez bu kadar içten gülümsemişti. Gördükleri karşısında etkilendiği açıktı." Onlar eşsizler." "Bu yüzden yalnız." Genç adam kederliydi. "Anlamadım." Gizem gözünü yıldızlardan ayırmıyordu. Ancak Mert'i can kulağıyla dinlemeye devam ediyordu. "Aslında kalabalıkmış gibi gözükürler. Belki de mutlu...Fakat yapayalnızlar. Kalabalığın içinde uzaklar birbirlerine. Çaresizler. Derler ki sevdiğine kavuşamayan yıldız, gamdan düşermiş. İnsanoğlu ise henüz kendisine derman olamayan yıldızdan çare arar, üstelik o çaresizlikten düşerken. Düşen, üzgün, yılgın ve umutsuz bir yıldıza bel bağlayacak ölçüde çaresiziz anlaşılan. Aynı zamanda bu eşsiz güzelliklerden bir tanesinin bir an önce düşmesini isteyecek kadar aceleci ve bir o kadar acımasız."

"Buz" Biri adımı seslenince arkamı döndüm . Tabi ki de adım buz değildi sadece okuldakilerin bana taktığı lakaptı. Arkamı döndüğümde okuldaki o çocuğu gördüm. Yüzüne ifadesizce bakarken. " gerçekten hiç konuşmayacak mısın? " dedi. sustum . Gereksizce konuşuyordu. Arkamı dönüp yürümeye başladım. Arkamdan "Demek sana bu yüzden buz diyorlar ha? Ama uzun sürmücek . en kısa zamanda kendi ateşimle eriteceğim seni. Sen bu değilsin. Seni olduğun gerçek kişiliğe dönüştürecem" diye bağırdı. Sadece güldüm. Çok fazla hayal kuruyordu. ***** Ben Esila. Namı değer Buz. Okuldakiler çok soğukkanlı olduğum için ve zor durumda kalmadıkça konuşmadığım için taktılar bu ismi. Ama kimse nedenini sormadı. Hep kitabı kapağına göre yargıladılar. içindeki satırları okumaya gerek bile duymadılar.Bu da artık benim umrumda değil . Eskiden sorgulasam da şimdi sadece gülüp geçiyorum . Herşeye alışmış gibiyim artık. Sevgi görmemeye, dışlanmaya , suçlanmaya , yokmuşum gibi davranılmasına . Herşeye .

Ahşap,metalik gri DİPSİZ bir kutu. İçinde umudu. Hayalleri. İçinde ruhu saklı. Umut kaybettiğiniz an geri kazanamayacağınız kadar ASİ. Asel ise umudunu kaybetmedi. Umudunu bilinmezliğe ,sonsuzluğa mahkum etti. Belkide hayallerine, umuduna sahip çıkamama korkusuydu bu. Bilinmezlik ise hiç olmadığı kadar güvende hissettirdi. Şimdi ise elinde ahşap bir kutu.Bir annenin çocuğunu sahiplenişi gibi bir sahiplenmeydi bu. Artık ruhu sonsuzluğa aitti sonsuzluk ise ruhuna...

Arkamdan birinin fısıldamasıyla,gerçekliğe döndüm. Rüya falan görmüyordum,bizzat gördüklerim gerçekti. "Bingo. Kuralsız liseyi merak etmişsindir. Etrafına bakınca soru işaretleri kalmıyor."dedi. Ses Cemin sesiydi. Saçma sapan konuşup,gene sinirlerimi bozmuştu ama o kadar haklıydı ki. Annem beni nereye yollamıştı böyle? Nerden bulmuştu bu okulu? Neden bana bunu yapıyordu ki? Cem'e dönmeden,"kuralsız lisede bunları yaşayacaktım,her daim etrafımda bunlar olacaktı. Peki benim ne yapmam gerekiyor?"diye sordum. "Kural tanımaman." Tüm hakları saklıdır.