"Bir çiçek var biliyor musun? Yılda sadece bir gece açıp, güzelliğini aya sunan." Bana döndü sanki o hareket ettiğinde kokusu etrafa tekrar yayılıyordu. Koku duyularım; onun kokusunu her algıladığında vücudum içten ürperiyordu ve buna karşı koyamıyordum. Beni yakıyordu sanki. İçimden bir ses ondan uzak dur o zararlı diyordu ama... " Kaudupul!" "Ha?! Pardon efendim?" Dedim ne kadar dikkatsizdim. "Çiçeğin adı Kaudupul." Elindeki viski dolu bardağıyla siyah süet koltuğa oturdu. Perdenin, bir kısmını örtmediği camdan bize doğru yansıyan ay ışığı; oda da ki tek ışık kaynağıydı. "Güzelmiş." Dedim gözlerimi ondan çekip pencereye çevirirken. Ay bugün çok güzeldi tabi o her zaman güzeldi ama bu gün tam şeklini almıştı, dolunaydı yani. "Gidelim?" Yerinden kalktı ve bana doğru bir kaç adın attı. Bende oturduğum yerden elbiseme dikkat ederek kalktım. Onunla yüz yüze geldiğimizde nefesi tam dudaklarıma çarpıyordu. Viskinin kokusunu nefesinden hafif hafif alırken. Bu garip kokuyla kafama hafifçe kapıya çevirdim. Kötü veya dayanılmaz oluşundan değildi tabiki. Sadece artık gitmemiz gerekiyordu ayrıca onunla yakın mesafede bulunmak beni geriyordu. " Gidelim." "Bu gece dikkatli ol. İlk kez dolunayda açmış bir çiçek bir sürü kurdun dikkatini cezbedebilir ."

Bilinmeyen: Seni gördüm bugün yine çok güzeldin, saçların, ellerin, vücutun, gülüşün, tarzın her şeyin, ile mükemmelsin. Her zaman olduğu gibi...Kokunu içime çekmeği o kadar çok isterim ki... Ela: Ne? ••• Ela #7 8.7.2018 Her gün yeni bölüm gelecek ❤️

Kısa,öz ve içten bir edayla..EYVALLAH...

Karşımdaki adamın bakışları ruhsuzdu. Taş kalpli ve duygusuzdu. Hareketleri sert ve umursamazdı. Tolgay Parçak Ruhumu öldüren ve zindanına hapis eden adamın ta kendisiydi. Kapak Tasarımı: silakosay

Sen ağlarsın yaşlar benim gözümden akar

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

Veda Caddesi'nin devamıdır.

Herkesin bir dönüm noktası, Ya da kaçamayacağı bir son. Uçurumun kenarında bir mıknatıs, Eşiğine gelinceye kadar çekiyor seni. Ama düşmene izin vermiyor. Ağzın, dilin düğümlenmiş, Bir kelime dökemiyorsun cümlelere. Çaresizliğin en son hali. Atlasan yapışmış bir kere. Peşinden gelecek, her ne kadar istemese de. Halbuki atlamana da izin vermiyor Ne seninle geliyor, ne izin veriyor, ne de bir cümle söyletiyor sana. Geçmişte, ölürsen peşinden gelirim diyen kadın. Onun elinden de tutan bir başkası var tabi, onu kendine çeken. İki arada bir derede kalmış duygularını, belki önüne kadar gelip te atlamaya değer bulamadığın veya kulağına hala benimle kal der gibi fısıltıların eşiğinde, yalnız olan, yalnızlıkla dalgaların boğuştuğu kayaların arasında sıkışmış bir çöp. Oradan oraya savruluyorsun. Yıldızların gökyüzünü aydınlattığı ama o yıldızlardan birinin kilometrelerce uzaktan sana gülümsediği kadarsın sadece. Bir sabah güneşinin doğduğunu gördüğünde "Doğu'ya küsme, o yıldızı sana gülümsetende o güneştir işte"...

"BUNU YAPAMAZSIN!" diye bağırdım karşımdaki adama doğru. Bi katile bağırmak ne kadar mantıklı onu da siz düşünün,ne kadar salak olduğumu anlayın. "Haklısın, aileni öldürmek kolay olur. Hm... Ailene acı çektirmek? İşte bu daha mantıklı" dedi adam ve oturduğu yerde daha da yayıldı. "Aileme acı falan çektiremezsin" dedim ağlamaklı sesimle. En iyi arkadaşımla kavga ettiğimde bile ağlamamıştım ama bu... fazla ağırdı. "Babanı işinden kovsam aslında olur, zaten işe senin sayende girdi" dedi adam ve sırıtması yüzüne yayıldı. "Babamı işinden kovsan ne olur? Yeni iş bulur" dedim içim hafifte olsa rahatlarken.Karşımdaki adamdan korkuyordum bunu inkar edemem ama o yara izi... Beni dehşete düşürüyordu. "Biliyor musun bilmiyorum ama çoğu şirket bana bağlı, bu yüzden babana iş verdirtmem" dedi, ben daha ağzımı açamadan oturduğu yerden kalktı ve bana doğru gelmeye başladı. "Hadi diyelim bana bağlı olmayan bi şirket buldu- tabi bu çok zor, bi iki tehditle ailen sefalet içinde sürünür" dedi adam. Sonunda yanıma gelmiş ve bana bakıyordu, ya da eğilmiş bana bakıyordu. Adam 1.95 di ben ise 1.63, evet 1.63. "Benden ne istiyorsun o zaman?" dedim gözlerim dolarken, bu fazlaydı. "Sadece benimle evlenmeni istiyorum" dedi ve yüzüme daha da yaklaştı, geriye kaçamadım çünkü şuan şoktaydım. "Beni kendine fena bağladın küçük cadı" dedi ve yanağıma bi öpücük kondurdu.Öptüğü yerin yanması iğrençti, bu duyguyu hiç sevmedim. "Ben daha 17 yaşındayım, reşit bile değilim, seninle evlenmem git kendine başkasını bul... Hem bi daha bana dokunma!" diye isyan ettim. Bi iki adım geriye kaçtım.Bunu kendisinden 9 yaş küçük birisinden istiyordu. "Reşit işini hallederim ama aileni dilenci olarak bulabilirsin" dedi adam ve bana yaklaştı. "Bende onlarla birlikte-" "Yo, hayır" dedi ve kahkaha attı. "Sen istesen de istemesende benimle kalacaksın zaten" Kitap kapağı