Final oldu, tamamlandı. ❝Bir düş, bin ağıt.❞ Marin Alakan çok küçük yaşlardayken doğduğu topraklardan ayrılmak zorunda kalmıştır. Babası, kaderin sancılı ağlarının önüne geçmek için yıllarca kızının doğup büyüdüğü Mardin'e gelmesini yasaklar ve İstanbul'da herkesten gizli bir hayat sürmesini sağlar. Marin, abisinin yaptığı bir hata yüzünden kendini tekrardan doğduğu topraklarda bulduğunda ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Eski adıyla Karan Ağa olan kitaptır.

"Peki... ne zamandan beri?" Gökhan anlamayarak, biraz da merakla yüzüme baktı. "Ne, ne zamandan beri Nazlı?" "Duyguların." dedim, fısıltıyla. "Duyguların ne zamandan beri var?" Gökhan ciğerlerini parçalarcasına derin bir nefes aldı ve usulca gözlerini kapattı. Sanki o an; yıllar öncesinin tozlu raflarına, çocukluğumuzun geçtiği sokak aralarına geri gidiyor gibiydi. "Ben de tam tarihini bilmiyorum ki Nazlı. Bir sabah uyandım ve senin gülüşünün benim için bir ihtiyaç olduğunu fark ettim. Ne ara kalbime girdin, ne zaman kendini iliklerime kadar işledin inan ben de bilmiyorum. Ama o günden sonra yani duygularımı fark ettikten sonra güneş sanki sadece senin yürüdüğün yollarda, senin güldüğün zamanlarda doğmaya başladı. İşte o an anladım ki artık sen yoksan, her yer karanlıktı benim için." *** Nazlı, yıllar önce ailesini karşısına alarak evlenmiş ve bu evlilikten doğan kızını tek başına büyütmek zorunda kalmış bir annedir. Kızı Aybüke ise doğuştan gelen kalp hastalığıyla yaşamakta ve bu hastalık, her geçen gün hayatını biraz daha zorlaştırmaktadır. Takvimler, artık doktorların yapabileceği bir şey kalmadığı günü gösterdiğinde; Nazlı için ne gururun ne de geçmişteki kırgınlıkların bir hükmü kalır. Ve kızının kalan son zamanlarını aile sevgisiyle geçirebilmesi için, yıllar sonra baba evine geri döner. Ancak bu dönüş Nazlı için sadece bir sığınış değil; yıllardır üzerine kilit vurduğu geçmişiyle, kırgınlıklarla ve ruhunda bir kambur gibi taşıdığı o ağır yüklerle en çıplak haliyle yüzleşmek zorunda kaldığı sancılı bir yolculuğun başlangıcı olur. 14 Bahar; bir annenin çaresizliğinden doğan ve sevgiyle yoğrulup fedakârlıkla büyüyerek, kalpten kalbe dokunan bir hikâye...

Ateş Bey: İhtiyacın olan parayı sana veririm ama bir şartla. Ateş Bey: Bebeğimi doğuracaksın.

"Leyla!" Günlerin yer değiştirdiği o saatlerde, gecenin en karasında, bir ruhun kilitli kalmış sokaklarındaydık. "Burada ne arıyorsun?" Başkası için kül olan bir yüreğin yeniden yanacağını düşünmezdim ona kadar. Sigaranın külünün düştüğü zeminde ayağının ucuyla geçmişin izlerini sildi sanki. "Seni tanıdığım o günden beri açılan kapıların, çıktığım yolların sonu hep sana varıyor." Bir tebessümün kıyısında var olup orada yok oldum. "Belki benim de çıkmazım sensin. Leyl'im, Leyla'm, gecemin karanlığı, çıkmazım..." Onun kurduğu anlamların benim cümlelerimin üzerini örttüğünü hissettim. O çıkmazda onunla kalmaya gönüllü gibi "Benden ne istiyorsun?" Diye sordum. "Seni." Dedi. ... Leyl... Leyla... Gece saçlı güzel kadın...

"Sadece tutku olmalıydı. Aşık olmak kural dışıydı. Ama bilmiyordum; kalbime söz geçirmeyeceğimi, bu kadar erken mağlup olacağımı bilmiyordum." Lizge Kıvanç, kendi dünyasını katı kurallarla örmüş, sınırlarını belirlemiş, kalbini ve ruhunu korumaya almış bir genç kadın. Geçmişin gölgesinde saklanan, yasaklara saygı duyan ama içinde fırtınalar kopan Lizge kendi kabuğunda yaşarken, dokunulmazlık zırhını hiç indirmemiştir. Ta ki Arvas Koral ile karşılaşana dek. Arvas Koral, güçlü, karanlık ve etkileyici bir adam. O, sadece tek bir kural koyar: Aşk yok, sadece tutku. Lizge, kendi katı kurallarından sıyrılıp daha özgür yaşayabilmek için ona sunulan o teklifi kabul eder fakat her türlü kurala uyan Lizge, istemeden bu kuralın dışına çıkar. Lizge ve Arvas'ın birbirine dokunduğu anlarda, geçmişin zincirleri kırılırken yeni ve daha önce hiç tatmadıkları duygularla tanışırlar. Bağlanmak yasak. Aşık olmak kural dışı. Sadece tutku.

🌟Tamamlanmıştır... ADAVET; "düşmanca davranış, düşmanlık." Oda aynı koridorda olduğu gibi loş bir aydınlatmaya sahipti. Bu loş ışığın altında, uzun toplantı masasının en ucunda ona doğru bakan kahverengi gözleri net bir şekilde seçebilmişti. Aynı korumaları gibi onunda üzerinde siyah bir gömlek vardı. Yeşilleri kahvelerle buluştuğu anda kaşlarını çatarak sertlendi. "Beni neden buraya çağırdığını sorabilir miyim? Özellikle de emrivaki bir şekilde. Adamların arabamın önünü kesti. Adam akıllı çağırsaydın da gelirdim!" "Gelir miydin?" dedi duvar kadar sert olan ses. Oturduğu koltuğa iyice yayılırken aynı üzerindeki siyah gömlek gibi kara ve keskin bakışlarını kızın gözlerinden ayırmadı. "Gelmeyeceğini bildiğim için işimi garantiye aldım diyelim." diyerek devam ettirdi sözlerini. Sesinin tonusunda yaptığı emrivakiyi kabul ettiren bir ton vardı. İnci ise bakışlarını adamın gözlerinden çekmeden sıkıntılı bir biçimde mırıldandı. "Ne istiyorsun Boran?" Boran, oturduğu yerde dikleşerek önünde duran siyah kapaklı dosyayı İnci'nin önüne doğru uzattı. İnci anlamaz gözlerle ona bakarken belki de Boran'ın ağzından çıkacak olan söz ikisinin de hayatını değiştirecekti. "Benimle evlenmeni..."

Okumak için dedesini karşısına alan Rojdan, dört yıl sonra Mardin'e döndüğünde dengeler değişir; kendini bir anda kuzenin kaçırdığı kızın abisiyle berdel yoluyla anlaşmalı evlilik yaparken bulur. -ˋˏ ༻❁༺ ˎˊ- Yetişkin içerik mevcuttur. Kitap bittiğinde düzenlenecektir, yazarın ilk kitabı olduğu için yazım hatalarından ötürü düzenleyecektir.

25 yıl önce başlayan kan davasının yükünü omuzlarında taşıyan, babasının hatası yüzünden "Nemrudun Kızı" diye anılan Farah Bolatlı ve Mardin'in "Zalım Ağa"sı Miran Karadağ...

"Bir yanda hayalleri Paris sokaklarında yankılanan bir genç kız, diğer yanda vatan bildiği toprakların töresine kurban edilen bir dev." Hazan Soydan için hayat, kaleminden dökülen tasarımlar ve özgürce yaşayacağı bir gelecekten ibaretti. Ancak abisinin işlediği günahın bedeli, onun narin omuzlarına yüklendi. Mezarı olacak bir düğünle, düşmanı olan adamın kollarına itildi. Boran Şahsuvar... Diyarbakır'ın surları kadar sert, bakışları kadar karanlık bir adam. Şehir onun adıyla titrerken, o kendi kalbine gömdüğü merhametin intikamını Hazan'dan almaya yeminliydi. Onu sevmek bir ihanet, ona boyun eğmek ise ölümdü. "Sen benim için sadece bir bedelsin," demişti Boran, sesindeki buzu Hazan'ın tenine değdirerek. "Ruhun benim, bedenin benim, nefesin benim hükmümde." Hazan ise sadece fısıldadı: "Beni bu konağa hapsedebilirsin Boran Şahsuvar, ama hayallerimi asla zincire vuramazsın." İki aşiretin kan davası, bir gecede sessiz bir yeminle mühürlendi. Şimdi Diyarbakır sokaklarında ne aşk ne de töre konuşulacak; sadece bu amansız savaşın küllerinden doğan tutku yankılanacak. "Kanla yazılan bu hikâyede, mürekkep aşka dönüşecek mi?" Her gün yeni bölümlerle sizlerle!

Mahra değerli, demekti. Gözünden sakınmaktı bir nevi. Boran'ın gözünden sakındığı, kimseye adını bile söylemediği bir sevdalısı vardı. Fakat sevdalısının bundan haberi yoktu. Allah daha fazla onu sınamak istememişti herhalde çünkü sonunda sevdiği kız onun eşi oluyordu. Ama nasıl? Bilmek istiyorsan hemen okumaya başla:) ...................................................................................................................................... Mardin kurgusu seviyorsanız okumaya değer. :)