“İçimdeki oyuğu dolduran senken, gitmene izin verir miyim?” Romanlara konu alınacak kadar büyük bir aşkları yoktu belki de. Dışarıdan bakıldığında diğer insanlardan hiçbir farkları yoktu. Bazıları için onların tanımı Zavallı Kız ve Havalı Çocuk olabilirdi. Bazıları için. Belki de hiçbir zaman böyle olmamıştı. Eliz Gürmen, 16 yaşında koleje yeni başlamış bir kız. Görüntüsü ve yaşamı onu sıradan kılıyordu. Belki de onu özel yapan yaşamış ve yaşayacak olduklarıydı. Akın Öz, 18 yaşında varlıklı bir ailenin oğlu. Görüntüsü ve davranışları onu özel kılarken, kimse yaşadıklarını ya da ne yaşıyor olduğunu bilmiyordu. Çocukluk arkadaşları İlkay ve Çisem Eryılmaz bile. Belki de onu Eliz’le buluşturan şey, sonunda birine anlatabileceği hissiydi. Bu güvenmekle aynı şey miydi? İlkay ve Çisem ise başka bir varlıklı ailenin ikizleriydiler. Ya da öyle olduklarını söylüyorlardı. Peki, onların hikâyesinde neler doğruyken neler yanlıştı? Neler keşfedilmeyi bekliyordu? Hayatında üzülmemeyi esas almış Eliz’le, duygularını kaybetmiş Akın’ın hikâyesi. İkisi de birbirlerine bu kadar zıtken, içindeki asıl kişilikleri ruh ikizi olabilir miydi? “…Bu da saf bir kız ve kötü bir çocuk senaryosu değildi.”

Ölümcül bir hastalığa yakalanmış ve tedavisini reddeden, yaşadıklarını içinde besleyen, insanlara kendini anlatmayan bir erkek. Her şeyi ardında bırakarak yeni tanıştığı bu insanın peşinden giden bir kız. Yanında götürdüğü cesaret kırıntılarıyla etraflarını sarmalayacak ve kırıntılar birleşip Cesaret'i ortaya çıkardığında herkesin hayatı değişecek. Okyanusun derinliklerinde kaybolmuş cesaret kırıntılarının, gökyüzüne hasret bir yıldıza aşık olma hikayesi. Onlar birbirine kavuştuğunda okyanus ve gökyüzü birbirine karışacak. Ay onlar için şarkı söylerken yaşanacak her şey onlara bağlı. Onların aşkına ve cesarete. © Tüm Hakları Saklıdır.

*Perseus Yayınevi ile kitap olmuştur. Hayatın kimilerine göre daha acımasız davrandığı bir avuç insanın yaşamı er ya da geç kesişir. Yaşam piyesinde, bir amaç için paylaştırılan rolleri oynamaksa fanilerin kaçınılmazlığıdır. Yasak Meyve, kişilik bozukluğuna sahip bir kızın 'sıradan' olana uyum sağlama mücadelesidir. Yaşama güdüsü etini, kemiğini terk eden birinin tutunduğu cılız ve titrek umudun mücadelesi. Yasak Meyve, doğum ve ölüm arasındaki esnek çizgide, hayatın aleladeliğini kabullenmeyip sınırların dışında yaşamayı tahayyül eden Ecrin'in potansiyelinin hikayesidir. Eşsizin, sıradana ulaşma çabasının beyhudeliğini ECRİN'den dinle, geçmişin kirini bir gölge gibi taşımanın ağırlığını ARAS anlatsın sana. Kendi değerine, başkalarının sadaka gibi verdiği sevgiden pay biçmeyi SAYRA'dan, en yakın olmak istediğine adım dahi atamamayı KUTAY'dan, hırsın talim ettiği yolda yürüyen insanın deforme olmasını YAĞIZ'dan öğren. Yolun sonuna gelindiğinde asıl meselenin varılan yer değil, yolculuğun kendisi olduğunu BENDEN öğren.

Seni solumam gerektiğini nefesimi açan ilk kendine has kokunda hissetmiştim, peki ya sen beni gözlüklerini kaldırıp görebilir miydin? - Solu, bütün hücrelerimle sana ait olduğumu. Kalbimin bi tek sende yaşamı bulduğunu. Bazen her şey önünüzde serilidir. Gerçekler, yalanlar ve peri masalları, kendini kandırışlar ve avuntular. Renkleri fark edebildiği gibi ne hissedebildiğini de fark eder mi insan? -cilginkelebek ve zombiekelebek işbirliğiyle-

Hayatıma girdiğini bile anlamamıştım o kadar narindinki sen benim kar tanemdin hayatımdaki çöle yağan yağmurdan farksızdı bu soğukluk beni büyüledi sana geliyorum elimde olmasada geliyorum biliyorsun sende barışı sevmem sadece SAVAŞ gözümde ama senle olunca ikisini gözümü görmüyor beni aynı anda mutlu edip aynı anda üzüyorsun ama buna alışıyorum yavaştan beni etkiledin sadece sen varsın hayatımda çok fazla dert var sana bulaştırmamak elimde değil benimle olduğun sürece ya ölümü seçiceksin yada bensizlikte yok olup tükeniceksin.. SAVAŞ.

Beni kendine doğru çekip son kalan iç çamaşırımı da yırttığında artık saklanabilecek bir yerim kalmamıştı.. Bacaklarımı aralayıp üstüme uzandığında sadece fısıldayabildim.. -"Ben hala bakireyim... Lütfen.. Lütfen.." Ama bu sözlerim onu pek etkilememişe benziyordu.. -"O halde en eğlencelisinden başlayalım" dedi ve beni yüz üstü çevirdi.. Çığlıklarım hıçkırıklara dönüşmüş, yalvarışlarım ise fısıltıyla sessizleşmişti..

Aylar boyunca biz olmanın hayalini kurarken, garip bir şekilde biz olmuştuk. Daha doğrusu biz olmamıştık, sadece bir sırrımız vardı. Bize ait ilk şey olan sırrımız. Sadece ikimizi ilgilendiren bir sır. Birbirimizi en yakın arkadaşlarımızdan daha iyi tanıyacaktık. Beraber birçok şey paylaşacaktık. Gülüp eğlenecektik. Mutlu olacaktık. Belki sonunda üzülecektim ama kabul etmemek için bir sebebim yoktu. Belki yanlış bir şey yapıyordum ama kaybedecek bir şeyim de yoktu. Belki pişman olacaktım ama işin içinde o varsa ben de vardım. Bir de, benim korkağın teki olduğumu bilse belki de hiç böyle bir işe kalkışmazdı. Cesaretsiz, saçma korkuları ve takıntıları olan aptal bir kız olduğumu en başından bilseydi, bana o ilk mesajı atmazdı. Ama ben, korkak olsam da bu işte onunla olmaya vardım. Bu süreçte beni korkularımdan arındırıp iyileştirecekti, ama beni iyileştirdiğinin farkında bile olmayacaktı. Ve bu, beni ona her zamankinden daha çok bağlayacaktı. Ama bunu hiçbir zaman bilmeyecekti. Bu da benim sırrımdı. Benim küçük sırrım.

Ve işte yine kesik soluklar ve ter içerisinde uyanmıştı uykusundan Bulut. Tabii buna uyku diyebilirseniz. Zira kendini bildi bileli tanımadığı insanları görürdü rüyasında. Ama zaman geçtikçe genç kızın gördüğü insanlar da birer birer azalmıştı. Ta ki tek bir kişi kalana kadar. Açık ve net, tek bir surat. Yıllardır rüyalarında buluşuyorlardı bu kişiyle, öyle ki onu gerçekte hiç görmese bile kız onu resmen tanır gibiydi. Ama hiçbir zaman konuşmuyordu genç adam. Ancak bu gece, konuşmuştu. Dudaklarından yalnızca tek bir kelime dökülmüştü. "Aganippe"