ალბათ წაკითხული გექნებათ "მეჯვარეები", ვისაც არ გაქვთ შეგიძლიათ ჩემი გვერდიდან წაიკითხოთ. ამ მოთხრობას ვიწერ რადგან ძალიან მიყვარს და რაღაც მონაკვეთები არეულია და მინდა ერთხელ თავიდან ბოლომდე სწორად აკრეფილი. ჩემი დაწერილი არ არის!!!

"უყურებს მის სხეულს და ვერ ხვდება. ვერ ხვდება ახლა რას გრძნობს. ვერ ხვდება მისი სხეული იზიდავს თუ სული? რას გრძნობს ის, ვნებას თუ სიყვარულს?" (დასრულებული)

არის წუთები, როდესაც ფიქრობ ყველამ დაგტოვა, არის წუთები, როცა ფიქრობ ვერ შეელევი, მაგრამ ცხოვრება, არის, ალბათ, ბევრის დათმობა, და უსასრულო მოლოდინი ბედნიერების!!!

"Once you meet someone, you never really forget them."

ალექსანდრეს და ელენეს საერთო წარული აქვთ. წარსულის შესახებ არავინ იცის, ყველაზე ახლო მეგობრებმაც კი. განვლილი დრო თითქოს ყველას დავიწყებული აქვს, ან თავს აჩვენებენ... წარსულს აჩრდილები მოჰყავს... სიყვარულზე უარს ამბობენ, მაგრამ ამ გრძნობას დრო ქაღალდის ფურცელივით მარტივად ვერ ახუნებს, თანაც წარსული თავისას იბრუნებს!

-ერთი მიზეზი მითხარი რის გამოც რაიმე უნდა აგიხსნა -ასე ნუ მელაპარაკები -როგორ გელაპარაკები? -ისე თითქოს არაფერი არ მომხდარა და არასოდეს ვარსებობდით ერთმანეთისთვის -გაიწიე -ნუ მიწვევ -ანდრია შენ მე დამტოვე თუ გახსოვს და ახლა ძალიან გთხოვ შემეშვა, ძლივს მივაღწიე იმ ეტაპამდე რომ ბედნიერი ვარ და საკუთარი ოჯახი მყავს, არ გაბედო ჩემს ცხოვრებაში ჩარევა ეცადა ბიჭისთვის ეტკინა და გამოსდიოდა კიდეც -ამის დედაც ამას ნუ მეუბნები ბიჭმა ზურგი აქცია, ცდილობდა დამშვიდებულიყო -რატომ ? რასაც იმსახურებ იმას გეუბნები -გთხოვ ამას ნუ მიკეთებ ბიჭმა ელენას სახე ხელებში მოიქცია და ჩახედა თვალებში რომელზეც სიგიჟემდე იყო შეყვარებული

ადამიანებს ერთმანეთთან დაახლოებაში ყოველთვის რაღაც საერთო ეხმარებათ, ან სრულიად განსხვავებული თვისებები იზიდავთ ერთმანეთში... მაგრამ დუასა და ანვარის გაცნობა სრულიად განსხვავდება მსგავსი სტანდარტული შეხვედრებისა, საერთოს გამონახვის და შემდეგ ერთმანეთის შეყვარებისაგან... ამ ორ ერთმანეთისაგან განსხვავებულ ადამიანს შიში ახლოვებთ... შიში დუასთვის ყოველთვის უარყოფით ემოციებს უკავშირდებოდა, მაგრამ ერთ დღესაც იდუმალი ქამელეონისფერ თვალება მამაკაცის გამოჩენამ ფრენის შიშიც კი სასიამოვნო მოგონებად გადააქცია💫💙

"ვიცეკვოთ-მითხრა და ხელი გამომიწოდა. ზუსტად ის მუსიკა იყო რომელიც ძალიან მიყვარდა. ეს იცოდა, იცოდა და სწორედ ამიტომ იღიმოდა. ვიცოდი თუ ვიცეკვებდი თავს დავკარგავდი. მიუხედავად ყველაფრისა გამოწვდილ ხელს მაინც შევაგებე ჩემი ხელი. ლიბერტანგომ დარბაზი აავსო, მოცეკვავე წყვილებმა პეპლებივით დაიწყეს ტრიალი. ცეკვა არცერთმა ვიცოდით, უბრალოდ მუსიკას ვუსმენდით და ერთმანეთის თვალებში დაკარგული მზერებით ვაყოლებდით ენერგიულ ნაბიჯებს. მთელ სხეულში საისმოვნო შეგრძნება მივლიდა, მუსიკა გრძელდებოდა, მეტისკენ ილტვოდა. ვილტვოდი მეც... მკლავზე გადამაწვინა, წამით კმაყოფილი ღიმილით დამაცქერდა და მოულოდნელად ვიგრძენი როგორ წამლეკეს გრძნობებმა, როგორ გაიცრიცა ირგვლივ ყველაფერი, როგორ დავრჩით მარტო მე და ის..."

ნიცა მხიარული და საყვარელი გოგონაა, რომლის ცხოვრებაც ახალ სკოლაში გადასვლის და ბავშვების გაცნობის შემდეგ საკმაოდ შეიცვლება. ეს მოთხრობა არის ყველაფერზე: მეგობრობაზე, სიყვარულზე, ოჯახზე, რომლის წაკითხვის დროსაც არ მოიწყენთ❤️