"Gökkuşağını görmek için, Yağmura katlanman gerek." °°° Küçük gözleri vardı, yüreğe su serpen. İçi ışıl ışıl parıldayan. Baktı mı, içinde kaybolmak isteyeceğin gözleri vardı. Zaten ben de onlara vurulmuştum. Ne mavi, ne yeşil, ne de başka bir renk. Koyu kahverengi gözleri vardı. Ama o gözler öyle güzel parıldıyordu ki insanın içini eritiyordu. Saçları da çok güzeldi. Kendine has bir saç tıraşı vardı. Çok karizmatik. Düzdü saçları. Yana yatırılmış, kulaklarına kadar uzundu. Yanları da tıraşlıydı. Kim bilir nasıl kokuyorlardı. Hep o kokuyu ciğerlerime kadar çekmek istemişimdir. Yavaşça içime çekmek, kokusunu içimde tutmak ve yavaşça bırakmak. Her insanın isteyeceği bir yapıya sahipti. Vücütluydu, yakışıklıydı, esmerdi. Ama benim için en çok ta gözleri. Peki ya karakteri? Bilmiyordum.

Aşk her zaman hayatımıza giren yeni bir güneş değil,eski yaralarımızdan kaçış yoluydu.. Gece, hayatının aşkı sandığı insanın kalbinde yarattığı o derin acıdan sonra kendini farklı şehirde farklı insanlarla farklı bir hayat yaşarken bulmuştu. Kaçtığı bu yolda aşkın olduğunu bilseydi yine de bu yola çıkar mıydı? Asaf yıllarca hep aynı hayatın içinde aynı hislerle yaşarken,dedesinin verdiği kararın hayatını bu denli değiştireceğini bilseydi yine de orada kalmaya devam eder miydi? Bakalım kaçtıkları hayatları onları nereye sürükleyecek.

"Okumadan evvel, karakterlerin liseli olduğunu ve yaşanacak tüm deliliklerin onlar için sıradan olduğunu unutmayın." Bir kız dert oldu ve bir çocuk pert oldu. Piç oldu, Yok oldu, hiç oldu... Bu hikâyede yaşanılan ve hissedilenlerin yüzde elli gerçeklik payı vardır. Yazmaya başlandığı tarih; 22 Nisan 2016 Buradaki yerini alma tarihi; 21 Temmuz 2018

"Benden uzak dur... lütfen!" dedim ağlamaklı sesimle. Dudaklarındaki acı gülümsemem içimi burktu. Ama ondan korktuğum fikrini değiştirmiyordu. "Senden uzak durmak mı? Denemedim mi zannediyorsun?" dedi sert bir sesle. Gözlerinde acı vardı, bunu görebiliyordum. İlk defa duygu duvarlarını indirmişti. "Aşığım sana! Sana deli gibi aşığım" dedi bağırarak. "Seni her yerde görüyorum, kafamdan atamadığım tek şey sensin" Duyduklarım gerçek değildi, kafamı iki yana salladım, "İstemiyorum seni!" dedim ve birkaç adım geriledim. Duygu duvarı tekrar oluştu, en son gördüğüm şey kırgınlıktı. Soğuk ifadesi geri dönmüştü. Arkama bakmadan boş sokakta koşmaya başladım, nereye gittiğim hakkında bir fikrim yoktu. "Benden kaçamazsın!" dedi eğlenen sesiyle. Sesi boş sokakta yankılanırken koşmamı durdurdum ve hızlı bir şekilde nefes almaya çalıştım. Nefesimi düzenlediğimde doğruldum. Arkama hafifçe döndüm, yavaşça bana doğru geliyordu, yanındaki lamba bozuktu, ışık hafifçe titriyordu. Durdu, ayaklarını iki yana açtı ve ellerini cebine soktu. Yüzündeki yara izi daha belirgindi. Gözlerini kıstığını gördüm, "Kendini yorma, hangi deliğe saklanırsan saklan seni bulurum" bacaklarım kendiliğinden hareket etmeye başladı. Koştum, yorulmuştum ama yine de koştum. Dar bir sokağa girdim, önüme bakmasaydım duvara çarpacaktım. "Lanet-" diye mırıldandım. Sokak bomboştu. Duvara yapıştım, beni bulmaması için dua ediyordum. Ayak seslerini duyabiliyordum, buraya doğru geliyordu. Sokağın sonunu göremiyordum ama hızla oraya yürüdüm. Çıkmaz sokaktı. Arkamı dönecekken elleri belimi buldu. Vücudum kaskatı kesildi, sıcak nefesi kulağıma değiyordu. Yavaşça fısıldadı, "Ne kadar uğraşırsan uğraş, benden kaçamazsın! Gölgeden kaçamazsın"

Her insan bir yalancıdır. Her insan bir yabancı... Bize öğretileni yapar, bir yalanı yaşarız hayat boyu. Vakti geldiğinde ise yalan hayatlarımıza yabancılaşırız. İsteyerek ya da zorunda kalarak... Biz zorunda bırakıldık ve her şey o gün başladı. Hayatlarımıza yalan o gün bulaştı. Ya da biz öyle sanıyorduk. Biz kim miyiz? Bizler yabancıyız. Belki biraz da yalancı...

"Valla, sende bizim öküzlüğümüzü sollayacak bir yapı görüyorum. En son sendeki pala bıyıkları rahmetli dedemde görmüştüm," "Aa! Ne güzel işte, arada dedeni anmaya fırsat veriyorum. Otur da bir dua et," "Subanallah, neler var, bize neler düşüyor diye dua ediyorum zaten," Ve kafasına geçirdim. "Ne yapıyorsun ya?" "Ya, bir insan ol. Bir adam ol be adam! İnsan karısı ile böyle mi konuşur hiç?" "Ben seninle kahvede okey oynarken tanıştım, ne yapmamı bekliyorsun Asuman?!" Vallahi adamcağız da haklı. Ama ne bileyim... Okeyde, "Okey beklemek gibi yollarını gözlüyorum Asuman..." veya "Bu taşlar hep dönüyor, sen gitme. Dönmene gerek kalmasın," da diyebilir. İnsan romantik olacaksa her türlü olabilir. "Millet karısını ilk defa makyajsız gördüğü için boşuyor, oturda bir şükret!" "Haklısın karıcığım, evlendiğimden bu yana bir kere bile seni bıyıksız görmedim. Ulan, gelinlikçi hanginiz damatlık giyecek sordu utan be!" "Ama sonra ne oldu? Nasıl dövdüm ama karıyı?! Pinçik pinçik ettim vallahi!" Bence, okursunuz ^^

''Şeytanın bileklerinde saklıdır belki de insanlığın rehberi zira böylesine bir insanlık yalnızca ondan öğrenilmiş kadar kötü olabilirdi.'' Her şeye rağmen yaşamaya devam etti çünkü yaşaması gerekti. İdealleri uğruna, hiçe sayılmış ruhu uğruna ve yıkık dökük bir harabeyi andıran kalbi uğruna. Ellerinden alıp ellere verdikleri hayatını tırnaklarının uçlarıyla kazanmak pahasına yaşamak zorundaydı. Ve yaşadı. Çok acıdı, çok acıttı belki ama bir gün o acı bir başkasına karıştı. İşte bu sefer ikisi birden yanmaya başladı. Farklı notalarda tek bir ritim oldu, çünkü artık kalpleri aynı şarkıyı söylüyordu. Bu onlara aitti ve onlar susana kadar bu şarkı hiç bitmeyecekti.

Evrenin ötesinde, bir yerlerde... bizim kaderimiz bağlandı. Kader, bizi bağladığı düğümlerin üzerine biraz zehir serpiştirdi. Koparmak isteyen kim olursa olsun, bizde dahil; zehirlenmeye mahkumdu. 🖤🗝️ • Bu kitap 18 yaşından büyük okuyucular için uygundur. • Karanlığın Aç Çocukları Serisi; Akılbaz (1.kitap) ve Canbaz (2.kitap) olmak üzere iki kitaplık bir seridir. Bütün bölümleriyle burada tamamlanarak final oldu.

Mine internet üzerinden Yeşil Küpeli Kız takma ismiyle magazin haberleri yaparak milyonlarca takipçiye ulaşmıştır ve Mine'nin şimdiki haber hedefi genç kızların yeni sevgilisi Efe Duran'dır... Yepyeni bir yaz macerasına hazır mısınız? "Ben notalarını değil seni istiyorum Efe..."

"Karanlığa haps olmuş bu kelebeği, aydınlığınla buluşturdun."