Aşk,uçurtmalara benzer paşam... Sen ne kadar seversen sev,ne kadar özgür bırakırsan bırak o kendi karar vermeli ne kadar yükseleceğine... Çocukluğumuz uçurtmalarımızdı bizim bir de sevdalarımız... Sevdalarımızı da böyle yaşardık,korurduk hatta kimi zaman ne kadar sıkı tutarsak tutalım elimizden kayıp giderdi ama mesele hiçbir zaman bizimle kalanlar olmazdı zaten... Bizim peşinden koştuklarımızdı. Şanslıysak beraber aynı gökyüzüne bakar,aynı gökyüzüne inanırdık... Ama inanıyordum ki o uçurtmalar gibi kimi zaman tek renk ya da rengarenk ama sevdalar da vardı, sevdayı kendine zehir edende.

"Ben sana benim dediklerime uymazsan olacakları söyledim güzelim.Sıra sende ne diyorsun ?" İstemsizce alt dudağım titremeye başlıyor.Ve olacakların farkında olmadan hayatımın en zor "tamam" kelimesini söylüyorum.O kadar kötü ki.Boğazıma takılan çıkıp ve çıkmama arasında kalan bir "tamam".Okurken basit ama yaşarken ve bunları hissederken acı dolu. Kim bilir bu çocuk bana neler yaptıracak?Deniz'in bu çocuktan uzak durmasının ve düşman olmasının bir nedeni vardı.Bu da demek oluyordu ki bu çocuk gerçekten kötüydü. Hayatımda ilk defa birisi bir şeyimi koz olarak kullanıyordu ve bu hiç iyi hissettirmiyordu. Ve bu cümle bana önümüzdeki günlerin hiç iç açıcı olmadığını gösterdi. "Şimdi öp bakalım beni !"

Sevdiğini elde etmek için her şeyi yapan acımasız bir adam... o ; Karan Şahmeran Sevdiği adamın hayatı için kendi hayatından vazgeçen bir kız... o ; Efra Saraçoğlu Efra nerden bilebilirdiki Karan' ın sözünde durmayacağını... Kitap kapağı için KaderTok2 ye teşekür ederim

PEŞİMDEKİ İNTİKAM Bir çığlık daha özgürlüğüne kavuşmuştu o gece. Duvarlara çarpıp yankılanan haykırışlar, karanlığın içinde ikisini de esir almıştı. Bugün geri dönüş yoktu. Acı iliklerine kadar işlerken, pişmanlık gün yüzüne çıkacaktı. Acı, ikisini de yok etmek için emir almış gibiydi. Toprak ise gökyüzünden iki can daha istiyordu... ... "Ben istersem nefes alır, ben istersem yaşayabilirsin güzelim. Sen diye bir şey yok, İlya. Sen ve sana ait olan her şey bana ait, küçüğüm." Acı oydu. Acı, adamın duygusuzluğuydu. Acı, daha o doğmadan ellerine emanet edilmişti. "En acı ölüm, ruhunun öldürülmesidir." Onun da ruhu ölmüştü. Ardından bedeni esir düşmüş, gücünü yavaş yavaş kaybetmişti. İLYA SOYKIR Ateşin küçük kurbanı... Üç ay içerisinde tüm ailesini kaybetmişti. Bu koca dünyada, onu acılar içinde ölüme sürükleyen duygusuz bir adamın ellerinde esir kalmıştı. Ölümü tatabilmek için çırpınıyordu İlya. Her gece gözlerini yakan damlalar akmak için emir alırken, ölüm çoktan kara kalemle kalın bir kitaba not edilmişti. Şimdi ise yalnızca gerçekleşeceği günü bekliyordu. ATEŞ KARAHANLI Acının, duygusuzluğun ve ölümün beden bulmuş hâliydi. O, acıdan yaratılmıştı. İntikam ateşiyle büyümüş, içindeki acımasızlığa tutunarak bu yaşına kadar gelebilmişti. İçindeki intikam ateşini bu küçük bedenden çıkarmaya çalışırcasına üzerine acımasızca yüklenirken, güçsüz çığlıklar duvarlara çarpıp yankılanıyor, isyan edercesine kaçacak bir yer arıyordu. Fakat küçük bedeni artık daha fazla direnememişti. Kaderle iş birliği yapan ölüm emri, küçük kızı bu hayattan silmek için adamın emirlerine itaat ediyor, onun gölgesine boyun eğiyordu. Tam anlamıyla... ⚠ +18 bölümler bulunmaktadır. Lütfen bunu göz önünde bulundurarak okuyunuz.

©️Tüm Hakları Saklıdır "Cehenneme giden yollar,iyi niyetli taşlarla dizilidir" Yağmurun kanla karışık kokusu,toprağın rüzgarla havalandığı çiseleri yüzüme vuruyor. Saçlarım ,uçurumun kenarında alev alev dalgalanıyor. Bir uğultu kopar kulaklarımdan,kirpiklerim sevdalanmış yağmurun aşkından sırılsıklam oluyor. Yüzüm uzaklara daldıkça yurdumdan uzaklaşıyorum. Kendimden,sevdiklerimden,aşkımdan,yolumdan.. Kısacası herşeyim. Derin bir çukurun iz bırakmayan çizgilerimin derinliklerinde kaybolmuş. Bir kol belimden tutup çekiyor. "Bunu nasıl yaparsın!" Diye soruyor güçlü bir ses. "Beni de mi öldürmeye çalışıyorsun!" ****** Tasarım @DesignKnights'a aittir.Teşekkürler...

TÜM BÖLÜMLERİYLE SİZLERLE TAMAMLANDI

"Neden peşimi bırakmıyorsun?" Soruma şaşırmış gibiydi.Bir süre düşündü "Bence söylemenin tam sırası" Dedim önünde dikilirken.Yorulmuştum. Yanıma yaklaştı ve kulağıma eğilip "Seni karanlığıma çağırmıyorum küçüğüm,çünkü zaten artık karanlığımın bir parçasısın"

Nefretle bütünleşmiş birini ne kadar değiştirebiliriz? - Asıl soru,değiştirebilir miyiz? - Acı vermeyi seven biri,ne kadar değişebilir? Değişemez,Değişmeyecek de. - "Bırak!" İki bacağımı da sıkıyordu,kendine doğru çektiğinde bacaklarımı ona sarmak zorunda kaldım. Gözlerindeki ateş,ilk günkü gibi yerinde duruyordu. Buz gibi olmuştum,onun elleriyse sımsıcaktı. "Hoşgeldin,Şimdi Ait olduğun cehennemdesin" Yutkundum,gerçekten bir cehenneme düşmüştüm.

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.