Yaşlı gözlerimi onun her rengi barındıran eşsiz ela gözlerine diktim. Çok acımasızsın be! Diye attı kalbim. Karşımdaki adamın güzelliği beni kadın olmaktan utandırmıştı. O kadar güzel baktı ki gözlerime. Kalbim Ben Yaşıyorum diye attı onun göğsünde. Elini kaldırıp gözümdeki yaşı sildi. Dudaklarını anlıma bastırdı. Dudaklarının yer aldığı tenimin altındaki beynim alev almıştı onun teninin, tenime değişinde. Durdu dünya bizim için. Bütün herşeyi unuttum onun için.Yaşadığımı hissettiğim o anlarda Ben Yaşıyorum diye fısıldadı kalbim onun kalbine ben senin yanında yaşıyorum.

Hermione Granger sadık bir dosttu. Draco Malfoy için yasak bir aşk, Geride kalanlar içinse tek umuttu. Savaşın kaybedilmesinin üzerinden 5 yıl geçmişti. Hermione ölümlerin ve yalnızlığın ortasında acıyla kıvranırken, her şeyi değiştirmek için bir imkana kavuştu. Görevi tehlikeliydi, yorucu ve ızdırap doluydu. 25 yıl öncesine gidecek, Voldemort'un yandaşı olarak Karanlık Tarafa katılıp, hepsini yok edecekti. İntikamında hesaba katmadığı tek bir şey vardı. Arzunun, hırsın ve nefretin inşa ettiği bir aşka ihanet etmek böylesine zor olmamalıydı. "Bir kez seni korumamı fısıldadın Granger. Ve seni hayatım pahasına koruyacağım." Lucius Malfoy "Kalbin, bedenin ve ruhun sadece bana ait. Bana ihanet etme Granger. Bana sakın ihanet etme." Tom Riddle "Bir canavarı öldürmek için geldim buraya, sevmek için değil." Hermione Jean Granger

Nefesi kesildi. Kalp atışları hızlandı. En kötüsü ise; yine kasıklarında tatlı bir sızı dolandı. Bu adam farklıydı. Bu adamın zümrüt yeşillerinin siyaha çalacak kadar koyulaşması bile muazzamdı. Bu adam tehlikeliydi. Ama bu adam arzuydu. Bu adam kırmızıydı.