Veda Caddesi'nin devamıdır.

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."

Lavaboya gelip elimi yüzümü yıkamam biraz beni sakinleştirmişti. Ellerimi yıkayıp dışarı çıktığımda İşte yine her zamanki soğuk haliyle karşımda duruyordu. Bana iyice yaklaşıp beni duvarla arasına sıkıştırıp boynuma soğuk bir öpücük kondurduktan sonra fısıldadı "Ah benden hoşlandığını anlamıştım küçük fare. Bunun için böyle oyunlara gerek yoktu. Zaten onca şeyin tesadüf olduğuna hiç inanmadım. Ama maalesef bana göre biri değilsin. Neyine güvenip de benden hoşlandın hiç anlamıyorum. Gerçekten seninle ilgileneceğimi mi düşündün? Hemde bu tipinle? Kız gibi olsan bari! Buradan bakınca asker arkadaşıma benziyorsun.." dedi ve gitti egosunu yediğim. Alla sen ne saçmalıyor bu tipsiz!