Καθως μπήκαμε στο νούμερο μου ο Ιαν με εβαλε απαλά στο κρεβάτι σκεπάζοντας με ενώ στη συνέχεια πήγε να φύγει "Περίμενε" Του ειπα και τον έπιασα απο την μπλουζα του "Τι;" Ρώτησε καθώς γύρισε και με κοιτααξε στα μάτια μου "Μη φύγεις" Του ειπα χαμηλόφωνα "Πολυ κλισέ ατάκα δεν νομίζεις;" Μου ειπε γελώντας [...]

Είμαι η Meredith, είμαι 19 χρόνον. Δρόμοι ανοίγουν για εμένα προς την επιτυχία Σαν μελλοντική συγγραφέας έχω την ικανότητα να παρουσιάζω τα προβλήματα μου με τέτοιο τρόπο ώστε να ελπίζω στο κοντινό μέλλον να γίνουν ακόμα και Best seller . -Meredith τελείωσες; -Όχι Colin Μέσα σε δέυτερα τον βλέπω μπροστα μου . Το αγριεμενο του πρόσωπο με τρομάζει. Σηκώνομαι από την καρέκλα μου αφήνω τα χαρτιά μου να πέσουν στο ξύλινο δάπεδο του σπιτιού και τρέχω, τρέχω να σώθω Τότε νιώθω να μου σφίγγει το χέρι τόσο δυνατά που ακούω τα κόκκαλα μου να σπανε . Ούρλιαζω για βοήθεια με όλοι την δύναμη που μου έχει απομείνει. Μέχρι που χάνω τις αισθήσεις μου..... 〰NOTHING seems what it looks like〰 [ Άμα θέλετε cold comfort 2 στείλτε μου μήνυμα , δώστε ιδέες και με το καλό το καλοκαιράκι θα σας δώσω αυτό που θέλετε χωρίς ορθογραφικά 😂😂 ]

Είχε βάλει τα γόνατά του από τη μια και απο την άλλη πλευρά του σώματός μου.. Κοίταξα το πρόσωπό του κι ένιωσα λίγο άβολα. Τότε αυτός το εκμεταλλεύτηκε παίρνοντας το παγωτό ξανά.. Το αφήνει στο κρεβάτι και γυρίζει να με κοιτάξει χαμογελώντας. Σκύβει και φέρνει τα πρόσωπά μας σε απόσταση αναπνοής. Κοίταξα τα χείλη του που για δύο εκατοστά δεν ακουμπούσαν τα δικά μου. Γύρισα το βλέμμα μου στα μάτια του κι αυτός με κοιτούσε.. "Σου'χω πει να μην τα βάζεις μαζί μου. Πάντα νικάω" μου λέει, χαμογελάει με αυτα τα υπέροχα λακάκια που έχει και με τρελαίνουν. "Γιατί δεν σηκώνεσαι έχουμε και μια ταινία να δούμε" λέει χαμογελώντας και τρώγοντας μια κουταλιά παγωτό. #4 στην εφηβικη φαντασια 25.02.2018😱😻

She is an angel~he is a devil ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Βρισκομασταν σε αποσταση αναπνοης Μα τι παει λαθος με εμενα....εγω ποτε δεν θα επινα ποσο μαλλον να την επεφτα σε καποιον Ομως δεν μπορουσα να το ελέγξω Πλησιασα και αλλο μηδενιζοντας την αποσταση μεταξυ μας "Δεν θες να μπλεξεις με τον διαβολο ξανθουλα" Ειπε με εκεινη την σεξυ φωνη του "Και αμα θελω;" "Δεν θα υπαρξει επιστροφη" Ειπε ψιθυριζοντας στο αυτι μου "θα το ρισκαρω" Ειπα αλλα δεν ηξερα αν ημουν εγω αυτη που μιλουσε ή το ποτο πηρε το αλαζονικο του χαμογελο Kαι ενωσε τα χειλει μας ---------------------------------------------------------------------- Cover by:LittleBlackBubble62 Ξεκίνησε:23 Μαρτιου 2020 Τελείωσε:4 Φεβρουαριου 2021

in which a guy calls a sex hotline just looking for a friend. ©iwearheelys, all rights reserved.

Μπορώ μόνο να σε φανταστώ μπροστά στα σκοτεινά μου μάτια να λάμπεις σαν κεραυνός. Όπως ένα νεφέλωμα που πρόκειται να σχηματιστεί. Έχω τη μύτη μου κοντά στα σεντόνια γιατί με κάποιο τρόπο αυτό το κενό πήρε τη θέση σου. Είσαι πολύ μακριά, αλλά υπολείμματα από κάτι άδειο παραμένουν εδώ. Απλά κάτι που έμαθα να αποφεύγω. Αλλά μερικές φορές. Μόνο μερικές φορές, νιώθω κάτι διαφορετικό. Κάτι πιο συναρπαστικό, πιο άνετο, πιο φιλόξενο κάτω από αυτό το κενό. Γι'αυτό κλείνω τα μάτια μου και χαμογελάω. Γιατί ακριβώς κάτω από τα μάτια μου υπάρχει ένα κορίτσι με μαύρη χαίτη που τα μάτια της είναι έντονα, σαν μια βίδα από μαύρη αστραπή. Κάτω από τα μάτια μου είναι τα αστέρια που σχηματίζουν το πρόσωπό σου και κάθε φορά που χαμογελάς λάμπουν λίγο περισσότερο. Οι ώρες μου είναι. Η νύχτα πέφτει. Αλλά πάλι κλείνω τα μάτια μου και χαμογελάω. Απλα χαμόγελα. Ξέρω ότι είσαι εδώ, κάτω από τα βλέφαρα μου.

«Είσαι καλά;», με ρωτάει. «Ναι», λέω αλλά και οι δύο ξέρουμε ότι λέω ψέματα. Είναι ήσυχος, αλλά μετά με κρατάει λίγο πιο σφιχτά, λίγο πιο κοντά στο στήθος του. Ας φύγουμε μαζί, θέλω να του πω. Αλλά δεν έχω κανένα δικαίωμα να του το πω αυτό. Δεν έχω το πιο μικρό, πιο απειροελάχιστο κομμάτι στη ζωή του. «Μακάρι να είχαμε περισσότερο χρόνο», οι λέξεις είναι στην άκρη της γλώσσας μου. «Ξέρω ότι ήμασταν προσωρινά, αλλά αυτό δεν το κάνει ευκολότερο», συνεχίζω. Στη σιωπή μας, νιώθω τα χέρια του να χαλαρώνουν γύρω μου, νιώθω ότι αρχίζει να παρασύρεται. «Σε παρακαλώ, ας μιλήσουμε κι άλλο», ψιθυρίζω στο στήθος του. «Σε παρακαλώ μην το αφήσεις λες και δεν ξέραμε ποτέ ο ένας τον άλλο». Η απαλή αναπνοή του χτυπάει το μέτωπό μου. «Ξέρω ότι είχαμε πει όχι αισθήματα», λέω δυνατά αυτή τη φορά. Κάνω μια παύση. «Αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ με το πως λειτουργούν τα συναισθήματα».

[ Λέξεις, πολλά συναισθήματα και ατελείωτα δάκρυα ] <3

[Η ιστορία βρίσκεται υπό διόρθωση.] ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ "Ό,τι έγινε μεταξύ μας, ξέρεις, δεν έπρεπε να γίνει..." προσπαθούσε να εξηγήσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα, ακόμα και τώρα δεν θέλει να με πληγώσει. "Ναι, καταλαβαίνω. Ας το ξεχάσουμε, ας παραμείνουμε φίλοι." συμπλήρωσα καθώς κοιτούσα το κενό. "Ναι αυτό φίλοι, μόνο φίλοι." με αποχαιρέτησε και έφυγε προς το σπίτι του. Όσο απομακρύνομουν όλο και περισσότερα δάκρυα εμφανίζονταν. "Σε μισώ! Σε μισώ τόσο πολύ γιατί δεν πρέπει να σε αγαπώ αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω." ψιθύριζα στον εαυτό μου καθώς σκούπιζα τα μάγουλά μου. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Η Δήμητρα μετακομίζει σε μια καινούρια πόλη με την οικογένειά της. Στην ζωή της έχουν συμβεί πολλά και η μετακόμιση ήταν ένας τρόπος να ξεφύγουν και να κάνουν μια νέα αρχή. Όλα θα αλλάξουν όταν στην ζωή της εμφανιστεί, με κάπως απροσδόκητο τρόπο, ο Στέφανος, γείτονας και συμμαθητής της. Δύο άγνωστοι που έγιναν φίλοι. Μετά; Τι τους επιφυλάσσει η μοίρα; Θα είναι μαζί, θα παραμείνουν φίλοι ή θα εύχονται να μην είχαν γνωριστεί ποτέ;

Σε αυτό το βιβλίο θα μοιράζομαι μαζί σας ό,τι μου συμβαίνει, τις σκέψεις μου, τα διλήμματα και πολλά άλλα για εμένα. Θα με μάθετε καλύτερα και ελπίζω να μάθω κι εγώ εσάς :)