Yanımdaki adam her ne kadar yaşamak ve ablamın intikamını almak için ona tutunduğumu sansa da en büyük sebebin Levent Karan'ın kendisi olduğundan bir haber camdan dışarıyı izliyordu. Kartlar yeniden dağıtılıyordu ancak bu sefer kartların dağıtılışını izleyen bir çocuk değildim. Kartları, her adımını kendi için atan bir kadın olarak benim dağıtacağımdan emin olacaktım. Yalancı kuklaların iplerini bir bir kesecektim.

Magia, dört elementin hanedanlıklarla hüküm sürdüğü, Tanrıça ve Tanrıların konuştuğu ve kadim dengelerin çatırdadığı bir diyar. Hanedanlıklar kendi tahtında kadim büyülerle hüküm sürerken bir bilinmeyen diyara gözlerini açıyor. Ne adı var, ne geçmişi ne de kim olduğunu bilen biri ama diyar onu hatırlıyor. Her adımda yeni bir gerçek, her sessizlikte bir sır buluyorlar. Dört hanedan ona şüpheyle bakıyor. O bu dünyanın bir parçası değil, başlangıcı. Ve sonu olacak.

Bana bakarken ağır ağır kaşları çatıldı. Çözemediği değil, anlam veremediği biri olduğumu düşündüm. Senin ne olduğunu biliyor, dedi iç sesim. Ama ben de onun ne olduğunu biliyordum. Duyacağını bilerek, ''Lupus in fabula.'' diye fısıldadım. Ne dediğimi anladı, çatık kaşları ve sert yüz hatları dudaklarında oluşan gülümsemeyle birlikte bir nebze de olsa yumuşamıştı. Ancak nedense gülümsemesi tüylerimin daha çok ürpermesini sağladı.