everything around you is black and white. that is, until you find your other half. ↠phan

one-shot, in which yoongi and jimin are neighbours.↠yoonmin (greek)

short stories about sadness and japan.

Εκείνος ήταν συγγραφέας, έγραφε για αυτά που του τραβούσαν το ενδιαφέρον. Αυτή ήταν το πιο υπέροχο πράγμα που είχε δει. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως την είχε δει μόνο στα όνειρα του. WATTPAD STORY 2016 - 2017 BY: ARTBLUED 1η θέση στα vilvasawards 2017 Διάκριση στα Royal Awards #1 in spiritual

Σ΄ άκουσα να κλαις πολλές φορές στην αγκαλιά μου με τις μικρές αστροφεγγιές και τα λειψά φεγγάρια να βγαίνουν απ΄ το κορμί σου αγγίζοντας τη στάχτη τους στο αριστερό μου στήθος. Έπειτα ξέχναγες γρήγορα... φορούσες το κορμί της ηλικίας των ηδονών τα χάδια, τα ξέπλεκα μαλλιά το δέρμα τ΄ απαλό και των υγρών ακροδαχτύλων την ικέτιδα φωνή της αμαρτίας. Κάποτε έκλαψα κι εγώ. Την τελευταία νύχτα με το φεγγάρι ολόγιομο και με το δάκρυ των ματιών σου στερεμένο.

Ο κοσμος δεν χειροτερεψε απλα ανοιξες τα ματια σου περισσοτερο /Το να εισαι εφηβος ειναι αναμφισβητητα δυσκολο. Ποσο μαλλον σε μια κοινωνια που συνεχως αλλαζει,οι κλειστομυαλοι ανθρωποι και τα στερεοτυπα κυριαρχουν και η ανασφαλεια του κοσμου σε πνιγει./

"NERD!" "Υπάρχει και χειρότερο. Θα μπορούσα να ήμουν εσύ!" . * ✦ . ⁺ . 𝐁𝐞 𝐢𝐧𝐬𝐩𝐢𝐫𝐞𝐝, 𝐛𝐮𝐭 𝐝𝐨𝐧'𝐭 𝐜𝐨𝐩𝐲. 𝐁𝐲 _𝐯𝐚𝐬𝐢𝐥𝐢𝐤𝐨𝐬 | 2019

Μπορώ να πω ότι τον αγάπησα. Στην αρχή ναι τον μισούσα αλλά τελικά υπέκυψα στον χορό συναισθημάτων που ένιωθα κάθε φορά που τον κοιτούσα. Δεν με ένοιαζε που ήταν καθηγητής μου ούτε η διαφορα ηλικίας. Βέβαια αυτό που κατάλαβα ήταν πως μέσα στα μάτια του έβρισκα την καταστροφή μου. Και εγώ αγκάλιαζα αυτή την καταστροφή όλο και περισσότερο. Γιατί πάνω από όλα του έδωσα την ψυχή μου...

𝓘'𝓶 𝓸𝓯𝓽𝓮𝓷 𝓼𝓲𝓵𝓮𝓷𝓽 𝔀𝓱𝓮𝓷 𝓘'𝓶 𝓼𝓬𝓻𝓮𝓪𝓶𝓲𝓷𝓰 𝓲𝓷𝓼𝓲𝓭𝓮. Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω το ηλιοβασίλεμα. Πως γίνεται όμως να μην νιώθω τίποτα; Ή μάλλον νιώθω ένα κενό. Χρόνια τώρα. «Αγόρι μου, θες να φάμε μαζί; Έχουμε καιρό...» με ρωτάει ο παππούς μου ο οποίος δειλά μπαίνει στο δωμάτιο μου. Πάλι δεν πεινάω. Πάλι θέλω να μείνω μόνος. Πάλι θέλω να εξαφανιστώ από αυτόν τον κόσμο. «Όχι παππού. Δεν πεινάω. Μάλλον θα πρέπει να φας πάλι μόνος σου» του λέω κοιτώντας έξω. «Αγόρι μου, ο γιατρός είπε να τρως. Έλα κάτω μαζί μου. Κι ας φας μόνο δύο μπουκιές» μου λέει και καταλαβαίνω πως τον απογοητεύω από τον τόνο της φωνής του. Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό. Ο Tristan Ford αυτό κάνει συνεχώς. . . . . . Η ιστορία περιγράφει την ζωή του Tristan Ford ενός έφηβου ο οποίος αντιμετωπίζει το τέρας της κατάθλιψης και του αυτοτραυματισμου. Μοναδική του οικογένεια ο παππούς του, με τον οποίο τον συνδέει παραπάνω από μια σχέση αγάπης. Ο Tristan έχει χάσει την παιδική του ηλικία, την ψυχική του υγεία και την ηρεμία του. Θα ξανασυναντησει την ευτυχία ή θα βουλιάξει στην δυστυχία;