Jak to jest być bezdomnym dzieckiem? Jak to jest poznać potwornie miłą kobietę z uroczym bliznowatym chłopcem? Jak to jest musieć żyć z kimś, którym gardzisz i podejrzewasz o zdradę? Jak to jest musieć sobie radzić kiedy masz jedynie piętnaście lat i psa? Jak to jest kiedy jedyna rzecz którą cenisz to twoje zwierzę i wolność, a wszyscy dookoła chcą ci zabrać i jedno i drugie? Nie wiem...

Nazywam się Emilia. Ludzie nazywają mnie Salamandra... jeśli w ogóle mnie nazywają. Nie jestem niewidzialna, ale potrafię sprawić by ludzie mnie nie widzieli.

Jestem Ada. Ada. Tak mnie wszyscy wołają. Nie lubię tego imienia, ale to nie nowość. Nigdy nic nie spotkałam co bym polubiła. Nigdy się też nie uśmiechałam. Nigdy nic nie zapomniałam. Nigdy też nic nie kochałam. Nienawidzę miłości. Szczególnie miłości. Bo miłość to sztuczne uczucie, którym omamia się dzieci. Nazywam się Ada...