"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Ben Arya. 17 yaşındayım ve Anoreksiya Nervoza hastasıyım. Bu bir nevi yeme bozukluğu hastalığı ve ölüme kadar gidiyor. Benim hastalığım ileri düzeyde bile değil ama şimdiden kemiklerin gözükmeye başladı. bu beni ne kadar rahatsız etsede bir şekilde önlemeye çalışıyorum. Ne zaman zayıf bir kızla yan yana dursam ya da toplu taşıma da yan yana denk gelsek ne kadar zayıf olduğum direk belli olur ve insanların o garip bakışları başlar. bana acıyomuş gibi baksalar da kimsenin umrunda bile değilim bunun farkındayım. Yolda yürürken bile insanların o bakışları başlar. bağzıları benden kaçar uzaklaşır, bağzıları sadece bakar. bana ufak bir biçimde gülümseseler bile benim ne kadar mutlu olacağımı bilmiyorlar. ben insanların bana acıyarak bakmasından bıktım. ben bu hastalıktan bıktım.. Bende isterdim güzel elbiseler giyip süslenmeyi Normal bir kız olmayı Sadece Sevilmeyi.. Sonuçta ben daha 17 yaşında gençliğinin baharında bir kızım. Ama yaşadığım ve kayboldugum tek yer kendi karanlığım. Ben kendi karanlığında kaybolmuş 17 yaşında Bir kızım. Bu da benim hikayem..