Yaşadığımı düşünüyordum ta ki o güne kadar... Hayatımı birine bağlayacağımi düşünmek bile gelmezdi aklıma ama değil ki düşünmek yaşayamamanin ne olduğunu yaşadım. Birine bağlanmak yokluğunda yok olmak varlığıyla nefes aldığını bilmek sanırım en acı olanı da bu.. Şuan olmaması ama nasıl oluyor da hala yaşayabiliyor dum evet ilginç ama varlığıyla olduğum kişinin yokluğundaydim. Öldüğünü sandım... Yaşıyormuş ama beni öldürdükten sonra yaşasa ne yazar ki öldüğü düşüncesiyle yaşamak ,yaşamak mı oluyordu... "Gökyüzü de anlamıştı ... Fısıldamıştı bulutlara sizde ağlayın diye; ki yalnızlığının farkına varmasın." diye __Hayatın bana verdikleriyle yetinmek mi hayat benden almaktan başka ne yaptı ki bana verdikleriyle yetiniyim... cevap verememenin en acı halini yaşıyordum, susuyordum... susmalıydım da zaten yoksa çığlıklarımla kazandıklarım elimden kayıp gidicekti. Fakat nasıl oluyor da kaybediyordum yerini dolduramayacaklarimi nasıl dolucakti varlığiyla oluştuğum yokluğunda kaybolduklarim ... NASIL...