♌ İNTİKAMDAN DOĞAN TUTKULU BİR AŞK ♌ Küçük yaşta anne ve babasının ölümüne şahit olan acımasız genç bir adam... Edim Demiray. Daha on sekizinde uyuşturucuya mahkûm olan bir kız... Lavin Kutup. İkisi bir araya gelince, öfkeleri cehennem olacak. Tenleri alev alacak... Porselen güzelliğindeki tenine doğru fısıldadı. "Sana sahip olmak istiyorum, Lavin. Önce olabileceğim en kibar şekilde, sonra olabileceğim en sert şekilde. Canını yakmak ve yakmamak istiyorum. Sesli olmanı ve sessiz olmanı istiyorum. Zevk almanı ve almamanı istiyorum. Seni nefessiz kalana kadar öpmek istiyorum. Sonra küçük bir nefese muhtaç olup, o nefesi benim ağzımdan almanı istiyorum." EDİM DEMİRAY & LAVİN KUTUP ❄?❄ İlk yaynlanma tarihi | 9.Mayıs.2016 Yazan | ELİSYA ROYAL

Bu hikaye ilk kitabım olan Yüreğimde Saklı Sevdan karakterlerinin çocuklarına aittir. Wattpad'e özel yazılıyor ve final burada olacaktır. E hadi eğlenelim o zaman. ;) ❤️ **** (Bu hikaye 20.09.2018 tarihinde yayınlanmaya başlanmıştır.) ©Tüm hakları şahsıma aittir ve iznim olmadan alıntı yapılamaz!

Zümra, babasının geçmişinin kurbanı olduğunun farkında olmadan okulunu bitirmeye çalışıyorken bir gün hastaneden aldığı haberle yerlebir olur. Babası bir kadını bıçaklamıştır. Zümra babasının savunulamaz hatasıyla hayat savaşına bir yenisi eklemiştir ancak hayattaki tek varlığı annesi olan Dağhan Koçdemir'in gazabıyla karşılaşacağının farkında değildir. Geçmişin yükü, iki insanın düğümü olacaktır. ~ "Baba?" diye fısıldadım o olmasını ister gibi. "Gitme." Tereddütle nefes alıp verdi. Gidiple gitmemek arasında kalmıştı şimdi. Bacaklarımı iyice kendime çektim. Suratımı buruşturup yanaklarıma dağılan yaşları silmek için hareketlendiğim an, sırtımda ve bacaklarımda beliren kolların bedenimi sarmaladığını ve beni yattığım yerden kaldırdığını fark ettim. Bedenimi çepeçevre saran kolların arasına alındığımda sessiz sessiz hıçkırmaya devam ettim. Saçlarım sakallarının arasına gömülmüştü, başım çenesine değiyordu. "Baba beni burada yalnız bırakma. Çok üşüyorum." Kollarım boynuna dolanırken aynı tanıdık koku doldu burnuma. Burun deliklerim sızlarken bedenim uçsuz bucaksız bir okyanusun ortasında yapayalnızdı. Öyle yorgundum ki, beni kucağına alan adamın düşmanım olduğunu bile bile onu babam yerine koyuyor, kendimi aldatıyordum. Neden onu babam yerine koyduğumu bile bile hayal kurmama izin veriyordu? "Yanındayım." diye fısıldadı güçsüzce serbest bıraktığım başımı dik tutmaya çalışırken. "Yalnız değilsin, korkma." Sıkı sıkıya kavradığı bedenim kollarında küçücük kalmıştı. Başımı olumsuz anlamda sallarken usul usul ağlıyordum. "Hayır," dedim acıyla. "Yalnızım." Hem de öyle yalnızdım ki ben... Kelimeleri arkadaş saymıştım kendime. ~ İlk yayımlanma tarihi: 05.09.2015'tir.

Evin, kocası olacak adam yüzünden hayatında hiç utanmadığı kadar ikinci kez utanıyordu. Ağabeyi tarafından savrulduğu yerde hıçkırıklar içinde ağlarken yerin dibine girmek istiyordu. Kocasının başka bir kadınla nişanlandığını görüyordu. Bu... bu nasıl bir şeydi, böyle! Erva'nın buz tutmuş sesini birkez daha duyduğunda müzik bitmiş, herkes yerdeki kadın ve onu getiren acımasız adama bakıyordu. Fatih, Evin'e doğru hareket ettiğinde Erva'nın namlusu ona çevrilmişti. " Sakın yaklaşma! Bugün bütün şanslarını tükettin! O aptal oyunun yüzünden daha fazla kardeşim zarar görmeyecek! " Sevda Hanım, kocasıyla beraber salondan içeri girdiğinde gördüğü manzarayla nefesi kesildi. Kızı yerde ağlıyor, oğluysa damadına silah çekmişti. Kızının dudaklarından dökülen acı dolu çığlığı duyduğunda ona yaklaşıp yüzüne baktı. Saçları terlerle beraber alnına yapışmıştı. " Bebeğim! " Kızının beyaz pantolonuna kaydığında gözleri oradaki kan kadının donmasına neden oldu. Kızını kendisine çekip saçlarına öpücükler bırakırken mırıldanıyordu. " Sakin ol, annem! " " Anne... " Kızının kesik kesik gelen sesinden dolayı endişelenip yüzüne baktığında bilincini kaybetmek üzere olduğunu anlaması çok zor olmadı. " Ona iyi bak! " Sevda Hanım, birkaç saniye sonra kucağına yığılan kızıyla çığlığı basıverdi. Biricik kızı gözlerinin içine baka baka ölüyordu. Genel Kurgu #158 ➡️➡️ 06.11.2017 #132 ➡️➡️ 07.11.2017 #120 ▶️▶️ 08.11.2017 #115 ➡️➡️ 09.11.2017 #83 ➡️➡️ 12.12.2017

|Yaralı Kalpler Serisi - Yan Kitap 💙| "İkimizin de hayatı mucizemizin gelişiyle tamamen değişmişti." Tüm o zorluklar içinde, hayal kurmak bile yasaklanmışken bana gözlerim seni gördü... Kalbim seni sevdi... Sevdiği adamın başka bir kadını sevişine anbean şahit olmuş yaralı bir kadın... Sevdiği kadının evlilik haberiyle yıkılmış, kolu kanadı kırılmış acı içinde kıvranan bir adam... Onları birleştiren minik bir mucize... ▪Hayatımda hiç bu kadar zorlandığımı hatırlamıyorum. Ailemden, onların dayattıkları hayatı yaşamaktan kaçarken bile bu kadar zorlanmamıştım.

"Kaburgam acıyor," diye fısıldadı, gül kuyusu. "Kaburgamı çaldın benden." Adam kızın yüzünü tam kaburgalarının üstüne bastı. "Burada, gül kuyusu," dedi ifadesiz bir sesle. "Burası senin sürgünün. Buradayken ne ölüme kavuşabilirsin, ne de kendini geri alabilirsin artık." Kız, adamın kazağını kavradı, yüzünü kaburgalarının arasına gömdü ve kaşlarını çatarak başını iki yana salladı. "Ölüme kavuşturmayacaksın beni," diye fısıldadı. "Bana beni geri vermeyeceksin." "Asla." Kızın, göğsünün ortasında bir yarası vardı, o yaraya bir isim bile vermişti. Adam, o yarayı ondan çalmıştı. O yaranın adı, "çocukluğum"du. Artık yeryüzüne yağan gül yapraklarının rengi, kan kırmızısıydı. Zehirli kırmızı gül sarmaşıkları bağladı bizi, Birbirimize zehirlendik. O kâinat kadar eşsizdi, Ben basit bir gül kuyusu. Tutulmamız gerekiyordu, Tutulduk. Ben Gül'düm, O, içine düştüğüm Kuyu, Benim Kuyum. Gül Kuyusu.

Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

Sen hiç bir kitap karakterine âşık oldun mu? O, oldu. Asıl tuhaf olan ise... Kitap karakteri de ona âşık olmuştu. "O gece bir kitapla tanıştım. Kaderime giden yolda bana rehber olacak bir kitapla." (DÜZENLENİYOR.) © Tüm Hakları Saklıdır! ©

"Tekrar söyle, Alvina." Yerimde rahatsızca kıpırdandım. Ağzımdan kaçırdığım için zaten pişmandım, tekrar edemezdim. Çok utanıyordum. "Ben... Bir şey demedim," dedim. Yiğit ısrarla üzerime geldi. "Söyledin, sen az önce bana çok özel bir şey söyledin, küçük kız." Onlar için sessizce bir kitap açıldı. Sayfaları rüzgârla savruldu, savruldu, savruldu. Her kelimesi kalemsiz yazılmış, sessiz satırların bulunduğu numarası on sekiz olan sayfa sessizce yerinden söküldü. Uçtu, uçtu, uçtu. Sonunda, damına kadar kırık dökük bir evin, kapısına sessizce paspas gibi serildi. Sessizliğin Pençesinde yaşayanların aşkı, hiçbir aşka benzemez. Bazen bir aslanın pençesindeymiş gibi saldırgan, bazen bir serçenin pençesindeymiş gibi naif... Her aşkın bir sesi varsa, onlarınki sessizlik üzerine kurulmuştu. Kelimler, birbirini sessizce anlayan insanlar için gereksiz bir ayrıntıdan ibaretti. Bu tablodan, harfler ve sesler silindi. YİĞİT ÖMER YALÇINKAYA & ALVİNA GÜNAY ? İlk yayınlanma tarihi | 12.Kasım.17 Saat | 21:23 Yazan | ELİSYA ROYAL