17 yaşında savunmasız küçük kız UKTE. 26 yaşında ve hayat da umursadığı tek şey kendi kararları olan KARAHAN ALİ MERVAN. Bağdaş kurup oturmuştum avluda .Başımı sağ tarafıma eğip gözlerimi yere diktim .Tişörtüm sol omzundan sıyrılmıştı hafif ürpermiştim içime soğuk girince .Sonra düşünmeye başladım artık çok yorulmuştum herşeyden çok yanlızdım. Bu arada gözüme bir çift ayakkabı takıldı .O gelmişti yine kafamı kaldırmadım .Çünkü artık ona bakmak istemiyordum.Canımı çok yakmıştı ve yakmaya devam edicekti korkuyordum ondan. Sonra; Sol tarafımda bir hareketlilik hissettim sol yanağımı öpüceğini düşünmüştüm ki bir anda köprücük kemiğimde bir sızı hissetmiştim evet köprücük kemiği ısırmıştı neden yaptığını anlamamıştım .Oysaki suan sinirleneceği bir sey de yoktu .Ama tepki vermedim çünkü onun bana yaptıklarından yorulmuştum. Sessizce bitmesini bekledim acının ama bir anda bi sıvı aktı sol göğsüme doğru, sanırım kandı ve canım çok yanıyordu gözlerimden yaşlar akmaya başlamıştı bile. Haykırmak istiyordum, gitmek istiyordum ve hatta artık ölmek istiyordum. Neden yaptığını bilmiyordum sadist dir belkide ama bu kadarı çok fazlaydı .Bi hıçkırık kaçtı boğazımdan yaşlar süzülüyordü gözlerimden ve sonra bıraktı tenimi kafasını kaldırıp ağlamaktan kızarmış gözlerime dikti eliyle ısırdığı yere dokunup, "Artık bu izi kapatmak için daha kapalı şeyler giyersin "dedi.....

"Bir acı var kalbimin tam sol köşesinde. Hemen sen kokan satırların arasında beliriveren çok fazla acı var, sevgilim."

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

''Bön bön çocuğu izleyeceğine yemeğini ye.'' ''Seni mi izlememi tercih ederdin?'' iğnelemem ona koymamış olacak ki, çapkınca sırıttı. ''Kusura bakma, çilli. Tipim değilsin.'' ''Bana diyene bak! Seni gidi aptal çam yarması!'' Sandalyesinden kalkmadan önce son kez bana bakıp göz kırptı. ''Dikkat et de, çam yarması seni ezmesin, çilli.'' Devam kitabı Bir İçim Su'dur.

O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.