Hırçın bir adamın poyraz bir kadını sevmesinden feyz alan iki bakinin soluksuz aşkı

Alya için kurallar basitti. Düşünme, yap! Unutma, hatırlat! Acıma, öldür! Acımasız bir dünyanın kollarına atılan bir kız çocuğun güvendiği tek kişi kardeşiydi. Kardeşi için yapar, kardeşi için ölür ve yine kardeşi için yaşardı. Yeni bir kurbanın infazı için gittiği bir gecede kendi için hazırlanan tuzağı nereden bilebilirdi. Yaşamak istedi...yaşadı. Özgür olmak istedi...tutsak oldu. Hemde hayatı boyunca iki defa gördüğü bir adam tarafından. Onu kelebek diye seslenen adam. Planlar değişti, oyunlar bozuldu. Alya kendini hiç ummadığı bir oyunun içinde buldu. Hazır mısınız? O zaman sizi şöyle alalım. Dikkat edin bu oyunda hiçbir şey göründüğü gibi değil. **** "Ne gülüyorsun? Komik mi? Kişilik boz..." Ben cümlemi tamamlayamadan gözümdeki bandı çıkardı ve çenemi parmaklarının arasına aldı. Kafamı kendine doğru çevirdiğide kısılı gözlerim açıldı ve yüz hatlarını ezberlemeye başladı. Badem gözlerindeki iris büyümüştü. Gözlerinde ayna olsa şu an kendime bakıyor olurdum çünkü gözlerinde belirsizlik vardı. Anlam taşımayan bakışlar...Belki de yüzüne sahte maskeler takmakta çok iyiydi. Kim bilir...Galeride gördüğüm gibiydi sadece o kaliteli adam imajından sıyrılmıştı. Beyaz gömleğinin birkaç düğmesi açılmıştı. Saçları dağınıktı, düşüncelerim gibi. " Hani kelebek o zincirleri kendi takmıştı. Kilitli zincirler...kilitli kanatlar...kilitli özgürlük ve kilit vuramadığın hayallerin. Kendi taktığın zincirlerin anahtarı avcunda saklı görmüyor musun?" Gülümsedi, bana acıyarak." " Anahtar düştü..kilit açılmadı...hayallerim yok oldu" Gülümsedim ona hak vererek ve ilk defa kabul ettim o aptal kelebeğin ben olduğuma." +18 içerir. ©Tüm hakları saklıdır 16.07.2019

Sahi, sevdiğin imtihanın olur muydu? Ve bir gün, o imtihanın ellerinden kayar mıydı? Yüzünde bir gülümsemeyle veda edebilir miydin sevdana? Hiç sevmemiş gibi. Ettiğin duaların O kişi için kabul olunmadığını, dualarının tecellisini başkasında gördüğünde ne yapardın? Teslimiyet. Nasip. Onun için ettiğin o güzel duaların başkası için kabul olduğunu nereden bilebilirdin ki? İşte bu sevda... Ne bir şehvet ne bir arzu. Bu Allah'ın ve Resulullah'ın razı olacağı bir sevda. Öyle olması gereken bir sevda. Tevekkül. ''Hayatının her köşesinde bulunduğun insan seni fark etmezken, hayatının her köşesinde olanı fark edemiyorsun Betül" dedi Ömer. Anlamamıştı... Hem de hiçbir şeyi... Sevda çok garipti ve ağır bir imtihandı...

Hayatı kocaman bir girdaba benzetiyorum. Hayatı fırtınalar içinde oradan oraya savrulan bir kız olarak söylüyorum bu sözlerimi. İnsanın ismi kaderidir. Benim ismim de kaderimin en büyük simgesi haline gelen o zor duyguyu hatırlatıyordu insanlar bana her seslendiğinde. Hüzün! İsmimle bağım oldukça kuvvetli. Küçük yaşta tanıştım bu duygunun verdiği ızdırapla. Keşke hiç tanışmamış olsaydım. Bilemezdim hayatımın bu kadar merkezinde olacak bir ruh haline dönüşeceğini. Annemizi küçük yaşta kaybettik. Kardeşlerim benden küçük olunca bana erkenden büyümek düştü. Çocukluğu yetişkinlikle sınanan bir genç kız düşünün. Her anı çocukluğunun öldüğü o saniyeleri yaşatıyor. Ve bu kız sadece seyirci kalabiliyor bu zor duruma. İzlemek bazen bıçak darbesi gibi hissettiriyormuş. Kendi hayatına seyirci kalmak. Esas oyuncularından biri gibiyken hep başkalarının onun için biçtiği rolleri oynamak. Bu benim hayatım. Benim hüzünlü yanımın sesi. Tüm sustuklarım. Konuştuğum susmalarıma siz de eşlik eder misiniz bu zor yolculukta ? İçimizde depremler oluyor ama gıkımız çıkmıyor bu nasıl bir hayat