ÇÖKÜŞ Kitabının devamıdır. '' Neden geldin? '' Ses tonlarının bir ruhu var mıydı? Eğer varsa şuan benim ses tonumun ruhu alınmıştı. Donuk bakışlarında birkaç parıltı kol gezdi. Geçen o parıltıların her birini yakalayıp söndürmek, yok etmek istedim. '' Yoksa Türk filmlerindeki gibi pişman olup bana kendini af mı ettireceksin? '' Mavilerinde ki parıltılar büyüdü ve her biri uçuşup dudaklarının kenarında toplaştı. Dudaklarında eğreti duran gülümsemeye ek olarak kafasını olumsuz anlamda salladı. '' Unuttuğun bir şey var. O Türk filmlerinde ki adamlar kadınları seviyordu. '' Ve bu kelimesinden sonra indirdiğim zırhın önüne bir zırh daha indi. İşte o zaman doğru yolda olduğumu anladım. '' Haklısın, sen beni hiç sevmedin. ''

"Bu söylediklerine inanmıyorum, hepsi deli saçması! Hafızamı kaybettim diye benden faydalanmaya çalışıyorsun! Ben asla seninle birlikte olmadım!" "Ne derler bilirsin; 'Asla, asla dememek lazım.'" Karşımda durmuş yüzünde o nefret ettiğim ukala gülümsemesiyle bakarken bütün vücudum öfkeyle cayır cayır yanıyor. O ise bu halimden memnun kalarak yüzündeki sırıtışı büyütmekle meşgul. Tamam, o gülümseme birçok kızın aklını başından alacak kadar muhteşem olabilir, ara sıra bende dalıp gitmiyor değildim ama onun kim olduğunu biliyordum. Kendini beğenmiş, küçük dağları ben yarattım tavırlarından da nefret ediyordum. Bu yüzden söylediklerinin uydurma olduğundan yüzde yüz eminim, hafızam benden son 4 yılı çalmış olabilir ama kendimi tanıyordum. Bu ukala çocukla birlikte olacağıma ölürdüm daha iyi! Bu kadar büyük konuşmamam gerektiğini öğrendiğimde her şeyin için çok geç olmuştu. *** Bu hikaye bana aittir. İzinsiz kopyalanması durumunda işlem başlatılacaktır.

Bizim hikâyemizde isimler yok; sadece o ve ben varız. O, dünyadaki bütün kitapları okumak istiyordu. Ben ise sadece onu istiyordum... (Obur Okumalar kategorisinde bir Watty ödülü: Kancalarını takıp çıkarmayan o hikayeleri biliyorsun değil mi? Cümlenin ortasında uykuya dalsan bile okumayı bırakamadığın o hikayeleri? Bu ödül en çok bağımlılık yapan Watty yarışmacısına gidiyor.) Ekler: BÜH 1.1 (özel) bölümler. Diğer çalışmalarım için profilimi incelemeyi unutmayın.

MUM OLMAK KOLAY DEĞİL KİTABININ DEVAMIDIR.

Her ortamda vardır ya ; Umursamaz tavırlar sergileyen , tayfası olan , küfürbaz , cesur ve bir o kadar 'aşk' konularında beceriksiz olan , 'annelerinizin' uzak dur dediği şahıslar. Ben de o şahıslardan biriyim. Ben , Asya. Nam-ı Diğer , Delikanlı Kız * Delikanlı Kız - Geçmiş hikayesi okuduktan sonra okunması önerilir ! *

"Seni gülümseteceğim Araz. Sana yemin ediyorum seni gülümseteceğim. Bunu yapacağım!" Tam karşımdaki kararlı yeşil gözlerin içinden kendi gözlerimdeki hissizliği ve yüzümdeki ifadesizliği görebiliyordum. Beni gülümsetebileceğine inanıyordu ama ben onun kadar ümitli değildim. Gülümseyeceğimi pek sanmıyordum. Buna olan inancımı kaybetmiştim, inanç diye bir şey varsa tabi bende. O benim tamamiyle hissiz olduğumu daha yeni yeni öğreniyordu. Beni gülümsetebilmenin imkansız olduğunu daha bilmiyordu. Ama elbet öğrenecekti. Tıpkı diğer herkes gibi... Ben nasıl gülümseyebilirdim ki? Ölü bir insan nasıl gülebilir ki? Bedenen yaşasam bile ruhen ölüydüm ben. Ölü bir insan gülümseyebilir miydi? Ben gülümseyebilir miydim? *** Kendi karanlığında kaybolmuş, duygulardan yoksun bir kız ve sırf popülerlik için karakterinden vazgeçmiş bir çocuk. Kendi karanlığında kaybolan bir kızın hikayesi. Bu hikayenin ADINI SEN KOY...

" Mum olmak kolay değil, ışık saçmak için önce yanmak gerek."

Fedakardım. İyi niyetliydim. Herkesi kendim gibi zannettim. Kalbimin sesine kulaklarımı kapadım ve mantığımla hareket ettim. Attığım her adımda sızlayan vicdanımsa benim cehennemim oldu. Hayatta her şeye sahiptim. İki şey hariç... Özgürlük ve Sol Yanım... Peki ben kim miyim? Ben Gece Hanzade. 1995 yılının karanlık bir gecesinde doğdum ve ailemin laneti oldum. Gözlerini bile kırpmadan kurdukları yalan hayatı acıyı içime çeke çeke yaşadım. Yıllar sonra yine karanlık bir gecede yaşananlardan sonra Hanzade ailesinde hiç bir şey eskisi gibi olmadı. İnsanı yaşatan 'Hayaller' öldüren ise 'Gerçekler'dir. Ve ben öldüm. Elzem'in Nefes'i oldum. Onun gözlerinde gördüğüm karanlık benim; 'Geçmişim ve Geleceğimdi...' "Bu hikayedeki herkes masum... Ama kimse günahsız değil..."